บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 21 หน้า 7
หน้าห้องพักฟื้นดวงใจ พยาบาลก้อยเปิดประตูออกมาจากห้อง เดินไปคนละทางกับที่องอาจกับกระรอกเดินเข้ามา กระรอกเปิดประตูห้องดวงใจ
ในห้องพักฟื้นดวงใจ กระรอกเดินนำเปิดประตูเข้ามา แล้วเบี่ยงตัวออก เห็นเป็นองอาจเดินตามเข้ามาด้วย
ดวงใจมององอาจ องอาจถอดวิก ถอดหนวด ถอดแว่นออก ดวงใจมองอย่างคุ้นตา แต่พอองอาจใส่แว่นสายตาที่เป็นของตัวเอง ดวงใจก็เกิดภาพความทรงจำในอดีต เห็นเป็นองอาจที่ยิ้มให้ตัวเองอยู่ ดวงใจจำได้ พอองอาจหยุดยืนมองน้อง ดวงใจก็นํ้าตาตลอเอามือเอื้อมไปจับแก้มองอาจ “พี่องอาจ”
องอาจตกใจปนดีใจรับรู้ได้ว่าดวงใจจำตัวเองได้แล้ว “ดวงใจจำได้แล้ว”
ดวงใจมองหน้าองอาจ “พ่อ แม่ เราตายแล้ว”
ทั้งสองโผเข้ากอดกัน ร้องไห้รับรู้ถึงความรู้สึกของกันและกัน ในการสูญเสียครั้งนั้น กระรอกนํ้าตาคลอมององอาจกับดวงใจอย่างสงสาร
ในห้องพักฟื้นดวงใจ องอาจคุยอยู่กับดวงใจ
“เมื่อไหร่ดวงใจจะได้กลับบ้าน”
“อีกไม่นานหรอก แล้วพี่จะมารับ เราจะได้กลับบ้านไปอยู่ด้วยกัน”
ดวงใจชี้ไปที่กระรอก “เอานางฟ้าไปอยู่ด้วยนะ”
“ดวงใจพอนึกออกมั้ย ตอนที่พี่ยังทำงานอยู่ที่กรุงเทพ พ่อกำลังทำข่าวอะไรอยู่”
“ข่าว ข่าวไหน”
“ดวงใจจำได้มั้ย ว่าพ่อของเราเป็นนักข่าว” กระรอกได้ยินคำว่าพ่อของดวงใจกับองอาจก็หันขวับ
“ท่านชอบขุดคุ้ยเรื่องการทุจริตของพวกคนไม่ดี”
ดวงใจนึกแล้วยิ้ม “จำได้ จำได้แล้ว พ่อชอบพิมพ์ดีด”
“ก่อนที่พ่อจะตาย พ่อทำข่าวเรื่องอะไร พ่อบอกดวงใจบ้างมั้ย”
ดวงใจนิ่งไป สักครู่ก็มีนํ้าตาคลอ องอาจใจเสียคิดว่าไปยํ้าปมของน้อง
“พี่ขอโทษนะดวงใจ พี่ไม่อยากรื้อฟื้นถึงมัน แต่พี่จำเป็นต้องรู้จริงๆ”
ดวงใจคิด ก่อนจะพูดออกมา “แผนที่”
“อะไรนะ”
“แผนที่ นํ้ามัน นํ้ามัน นํ้ามัน” องอาจฟังแล้วก็นึกสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง