บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 21 หน้า 8
กระรอกและองอาจยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง เห็นองอาจหยิบแว่นดำกำลังจะสวมตามเดิม
“ทำไมนายต้องปิดบังด้วย เรื่องที่นายเป็นพี่ของดวงใจ”
องอาจชะงัก ลดมือลง “ลูกพี่ก็รู้ว่าผมกำลังรบราอยู่กับพวกไอ้แสน ถ้าพวกมันรู้ว่าดวงใจเป็นน้องสาวผม อะไรจะเกิดขึ้น” องอาจคิดแค้น “ตัวผมเองผมไม่กลัวตายหรอก ขอแค่ได้แก้แค้นไอ้แสน ต่อให้ต้องไปลงนรกขุมไหน ผมก็ยอม ผมไปแล้วนะ” องอาจกำลังจะปีนออกนอกหน้าต่าง
กระรอกเป็นห่วงจึงเอื้อมมือไปจับมือองอาจเบาๆ องอาจหันกลับมา “ฉันเป็นห่วงนาย นายดูแลตัวเองด้วยนะ”
องอาจพยักหน้าก่อนจะรวบตัวกระรอกมากอดแน่นๆ จนกระรอกจับได้
“นี่นาย กอดอะไรสองทีสามที กอดอีกทีฉันตบจริงๆด้วย”
“แหะๆ จ้ะ สองทีก็พอแล้วจ้ะ” องอาจคุยอยู่กับกระรอกเสร็จก็จูบกระรอก กระรอกตกใจจะตบองอาจ องอาจคว้ามือไว้ทัน “นี่จูบนะ ไม่ใช่กอด ตบไม่ได้”
องอาจปีนหน้าต่างออกไป กระรอกมองตามองอาจไปเขินๆ แล้วจับที่ปากตัวเอง
ทางเดินหน้าห้องพักฟื้นดวงใจ กระรอกเปิดประตูออกมาจากห้องดวงใจ กำลังเดินยิ้มๆกลับไปที่ห้องอัญชัน โดยไม่รู้ตัวว่ามีสิงโตแอบมองมาอย่างสงสัย ที่กระรอกมาเยี่ยมดวงใจมาสองครั้งแล้ว
แผนกเวชระเบียนในโรงพยาบาล บุรุษพยาบาลกำลังตรวจคัดจัดเก็บประวัติคนไข้คัดแยกใส่แฟ้ม ก่อนที่สิงโตจะเดินมาที่เคาน์เตอร์ “ผมอยากดูประวัติของคนไข้ที่ชื่อดวงใจ แผนกจิตเวช”
“เอ่อ ไม่ได้หรอกครับ ประวัติของคนไข้ถือเป็นความลับส่วนตัว ทางเราให้อ่านไม่ได้หรอกครับ”
สิงโตยิ้มรับ ก่อนจะชักปืนออกมาวางโครมที่ตรงหน้า “แต่กูเป็นลูกน้องนายแสน ราชสีห์”
บุรุษพยาบาลมองปืนแล้วมองหน้าสิงโตสลับกันอย่างลนลาน
ป่าละเมาะริมลำธารชานเมืองพล จงอาง ตะเภาและองอาจเดินมาที่พัก กัลป์กับตะโพนเข้ามารอรับ
“ว่ายังไงบ้างองอาจ ได้เรื่องมั้ย”
“ฉันฝากกระรอกไปบอกคุณอัญชันแล้วว่าพวกเราจะพาหนี แล้วก็...ฉันอยากจะพาคนหนีไปด้วยอีกคน”
กัลป์คิดนิดหนึ่งก็เดาได้ “ดวงใจ ?” องอาจพยักหน้า เห็นตะเภาแอบหันมาถามจงอางเบาๆ “ใคร”
“ไม่รู้ แต่ชื่อเช๊ยเชย”
“แหม ชื่อตัวเองทันสมัยตายล่ะ ไอ้ไส้เดือน”
“จงอางครับพี่ จงอาง”