บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 23 หน้า 13

ห้องทำงานผู้ว่าฯ  ท่านผู้ว่าฯกำลังคุยโทรศัพท์

“ครับท่าน ผมทราบดีว่าทางเบื้องบนมีคำสั่งไม่ให้ช่วยเหลืองานของพวกเค้า แต่ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเหตุฉุกเฉิน ได้ครับ ผมจะออกหมายค้นให้พวกเค้า แล้วได้หลักฐานยังไง จะรายงานให้ทราบ ขอบคุณครับท่าน”

ผู้ว่าฯวางสายอย่างหนักใจ ก่อนจะเงยหน้ามองอักษรเลข

“บรรหาญ เดี๋ยวเตรียมเอกสารให้ผมทีนะ ผมจะออกหมายค้นพื้นที่สนามบินที่ว่า”

ผู้ว่าฯสั่งงานเสร็จก็ลุกหยิบแฟ้มเอกสาร หรือไปยืนทอดอารมณ์ที่หน้าต่างเตรียมใจรับเหตุร้าย แต่พอหันมาก็แปลกใจเมื่อเห็นอักษรเลขยังยืนนิ่ง “อ้าว นี่คุณไม่ได้ยินที่ผมบอกหรือไง มัวใจลอยอยู่ได้”

“ท่านครับ”

“หือ....”

“ผมทำงานให้พวกฝรั่ง พวกมันบีบบังคับผมครับ มันเอาครอบครัวผมมาเป็นตัวประกัน ผมกราบขอโทษครับ”

ผู้ว่าฯ อึ้งไปนาน “อะ...อะไรนะ”

อักษรเลขชักปืนออกมาแล้วยิงท่านผู้ว่าฯ ปังๆๆ ผงะไปทรุดกับเก้าอี้ พอควันปืนจางก็เห็นท่านผู้ว่าฯ นั่งตายตาค้าง ขณะที่อักษรเลขยืนหายใจหอบ มือสั่น จิตตก วาระสุดท้ายของมันก็มาถึงแล้ว

ออฟฟิศเซฟเฮ้าส์เจมส์ เจมส์กำลังคุยโทรศัพท์กับอักษรเลข เจมส์ยิ้ม “ทุกอย่างให้เป็นความลับ ไม่ต้องห่วง

ลูกเมียคุณจะได้รับการเลี้ยงดูอย่างเต็มที่”

ห้องทำงานผู้ว่าฯ อักษรเลขถอดแว่นสายตาวางที่โต๊ะ แล้วขยับไปนั่งหาที่เหมาะๆตรงโซฟา เพื่อทำใจ อักษรเลขยกปืนจ่อขมับตัวเอง ... เสียงปืนดัง

ห้องคุมขังในเซฟเฮ้าส์เจมส์ กัลป์ยังถูกห้อยแขวนอยู่ในกรงขัง มือของอัญชันเอื้อมประคองแก้วนํ้าให้เขาได้ดื่ม

“ฉันไม่น่าเลย ถ้าไม่เป็นเพราะฉัน คุณก็คงไม่เป็นแบบนี้” กัลป์ตั้งสติมองอัญชัน

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณ เรื่องที่เกิดขึ้นผมรู้ดีอยู่แล้ว แต่ผมเลือกเอง เลือกที่จะมาอยู่ในสภาพแบบนี้ และผมไม่เสียใจเลยสักนิด มีหลายเรื่องที่ผมทำเพื่อคนอื่น และมีหลายเรื่องที่ผมทำเพื่อความต้องการของตัวเอง แต่ครั้งนี้ผมทำเพื่อปกป้องคุณ ถึงแม้ว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ตาม ผมขอโทษที่ผมทำพลาด”

อัญชันนํ้าตาคลอสะอื้นกอดกัลป์เอาไว้แล้วร้องไห้

“คุณไม่ต้องขอโทษ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอให้คุณจำไว้เสมอว่าฉันรักคุณ”

อัญชันเอื้อมมือจะไปจับกัลป์ เสียงประตูข้างนอกดังขึ้น