บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 23 หน้า 14
ชาญยืนอยู่จากที่มืดมาสู่แสงสว่าง เบื้องหลัง กัลป์ถูกสมุนของมันคุมตัวมา ชาญหันกลับมาโบ้ยมือให้สมุน 2คนออกไป
“มีบางเรื่องที่กูข้องใจแล้วอยากได้คำตอบมานานแล้ว ตั้งแต่ถูกไอ้แสนเพื่อนของมึงเล่นงานคราวก่อน กูอยากรู้ว่า ไอ้วิชาคมแฝกมันมีดีแค่ไหน เป็นแค่ปาหี่หรือว่าชนะกระสุนปืนได้จริงๆ” ชาญเดินมาหยุดที่ลานด้านหน้าอาคาร ซึ่งมีชายฉกรรจ์ยืนอยู่หลายคน ต่างวัย ต่างบุคลิก แต่ทุกคนถือคมแฝกเป็นอาวุธในมือ
“กูก็เลยไปรวบรวมคนพวกนี้มาจากทุกมุมเมือง แล้วรู้อะไรอย่างนึงมั้ย ทุกคนต่างก็บอกว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์คมแฝกทั้งนั้น หักปีกปักสาเหรอ หรือว่าพยัคฆ์ล้มสิงขร สะท้านบรรพต ถุย ใครๆก็ทำได้ มันก็เหมือนมวยไทยนั่นแหละ คราวนี้มาดูกันซิว่าวิชาคมแฝกที่มึงกับไอ้แสนเรียนมา มันจะเหนือกว่าไอ้พวกนี้ตรงไหน”
กัลป์มองชาญด้วยความโกรธที่โดนลบเหลี่ยม ขณะที่ชาญบุ้ยหน้าให้สมุนคนหนึ่งเอาคมแฝกมาทิ้งไว้ตรงพื้นข้างหน้ากัลป์ เซียนคมแฝกหน้าเหี้ยๆ ควงคมแฝก ประกาศขึ้น
“กูมาจากนํ้าพอง คมแฝกของกูนี่ละเว้ย ยิ่งใหญ่ที่สุดในปฐพี”
“กูมาจากบ้านไผ่ คมแฝกของกู กำหราบไอ้อาจารย์อัคนีมาแล้ว”
“แน่จริงมึงเข้ามาเลย ไอ้กัลป์”
สมุนชาญปล่อยตัวกัลป์ให้เผชิญหน้าเซียนคมแฝกจอมปลอมเหล่านั้น กัลป์มองพวกมันอย่างเจ็บปวด
“คมแฝกที่แท้จริง คืออาวุธของนักเลงกล้า มีไว้เพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า หมาหมู่อย่างพวกมึงไม่คู่ควรสำหรับมัน” กัลป์ว่าแล้วเดินไปหยิบคมแฝกที่หล่นอยู่ตรงหน้าขึ้นมา กัลป์ไอและกุมอกบริเวณที่บาดเจ็บมาก่อนหน้านี้
ชาญเหน็บ “อ้าว ว่าไง จะสั่งสอนด้วยวาจาแค่นี้เหรอ”
กัลป์มองทีมคมแฝกกำมะลอ “เข้ามา” เหล่าทีมคมแฝกมองหน้ากัน แอบบุ้ยใบ้
“ท่าทางมันเจ็บอยู่ ลุยเลยสิวะ”
“แล้วมึงไม่เข้าไปวะ”
“ระดับกู ไม่ต้องลงมือก็ได้”
“ถุย”
ระหว่างที่คนอื่นกลัวๆกล้าๆ เซียนคมแฝกคนหนึ่งก็ร้องจ๊าก แล้วบุกเข้าเล่นงานกัลป์อย่างรวดเร็ว ก่อนที่กัลป์จะขยับหลบแล้วซัดมันออกไป ทันใดนั้นคนอื่นๆก็เข้ากลุ่มรุมเล่นงานกัลป์จากรอบทิศทาง กัลป์มือหนึ่งกุมอกระงับความเจ็บปวด อีกมือสะบัดคมแฝกเล่นงานคู่ต่อสู้อย่างสุดฤทธิ์ ซัดหัวซัดหางรวดเร็วปานจักรผัน ชาญเฝ้ามองการต่อสู้อย่างกระเหี้ยนกระหือรอให้กัลป์พลาดท่า ระหว่างการต่อสู้เมื่อกัลป์ซัดศัตรูทั้งหมดล้มไป กัลป์ก็ชะงัก