บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 23 หน้า 22
เวลาผ่านไป ปียากุลนั่งรอในรถอย่างร้อนรน หลังจากที่ให้คนขับรถไปเช็ครถอยู่นาน คนขับรถเดินมาหา ปียากุลที่นั่งรออยู่บนรถแล้วเอ่ยบอก
“ไม่เกิน 10 นาทีก็เสร็จแล้วครับ”
“ฉันโทรให้แอร์พอร์ตลีมูซีนมารับ ไม่รอละ” ปียากุลเอ่ยบอก
“แค่ 10 นาทีเองครับ” คนขับรถตกใจ กลัวเสียแผน
“เกิดฉันตกเครื่องขึ้นมาจะทำยังไง” ปียากุลเริ่มโวยวาย แล้วรถแอร์พอร์ตลีมูซีนคันหนึ่ง ขับเข้ามาจอด ด้านหน้ารถของปียากุล
“นั่นไง มาแล้ว ขนของไปขึ้นรถคันนั้นด้วย” ปียากุลหิ้วกระเป๋าถือลงจากรถ แล้วย้ายไปนั่งรถคันหน้า คนขับรถร้อนรนทำอะไรไม่ถูก เมื่อเห็นชยันต์ยังไม่มา
“จะมาทันไหมวะ” คนขับรถแกล้งทำเป็นเปิดท้ายรถ แล้วขนกระเป๋าเดินทางของปียากุลไปที่รถคันหน้า อย่างเชื่องช้า ระหว่างที่กำลังย้ายกระเป๋าอยู่นั้น รถของชยันต์ก็ขับมาต่อท้ายพอดี ชยันต์รีบลงมาแต่พอเห็นรถ อีกคันก็งง
“คุณเปี๊ยกเรียกรถมา กำลังจะไปแล้วครับ” คนขับรถรีบพุ่งไปหาชยันต์ทันที ชยันต์ตกใจมาก รีบไปที่รถ แอร์พอร์ตลีมูซีนทันที แล้วคว้าตัวคนขับลีมูซีนไว้ตอนที่เขากำลังจะปิดกระโปรงท้าย
“ขอเอารถไปก่อนนะ” ชยันต์เอ่ยบอก
“อ้าว...นี่” คนขับลีมูซีนทำท่าจะโวย ชยันต์เดินไปขึ้นรถลีมูซีนทางฝั่งคนขับ ในขณะที่คนขับรถของ ปียากุลเดินมาดึงตัวคนขับลีมูซีนไว้แลวเอ่ยบออก
“ยืมรถไปง้อเมีย เดี๋ยวเดียวเท่านั้นล่ะ”
ชยันต์ขับรถลีมูซีนออกไป ทิ้งรถตัวเองไว้ที่ข้างทาง
ชยันต์ขับรถออกมา ปียากุลกำลังนอนหลับตาเอนหัวพิงเบาะและดมยาดมไว้ ชยันต์โล่งใจที่ปียากุลยัง ไม่ทันรู้ตัวจึงถือโอกาสลักพาตัวปียากุลมา
“ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้?” ชยันต์เอ่ยถามขึ้น
“ชยันต์! มาได้ไง? จอดเดี๋ยวนี้!” ปียากุลสะดุ้งตื่น พอเห็นว่าเป็นชยันต์มาขับรถก็ตกใจ
“เปี๊ยกอยากลักพาตัวลูกผมก่อนทำไม!!”ชยันต์ย้อนถาม ปียากุลอึ้งเมื่อรู้ว่าชยันต์คงจะรู้ความจริงมา หมดแล้ว
“นี่เกลียดกันขนาดจะไม่ให้ลูกมีพ่อเลยรึไง” ชยันต์เอ่ยคล้ายตัดพ้อ
“ไปมีลูกกับคนอื่น แล้วจะมาสนลูกเราทำไม? ฉันจะไม่มีวันให้ลูกต้องแบ่งพ่อกับใคร ถ้ามีพ่อเป็นของ ตัวเองไม่ได้ ก็อย่าให้มีเลยดีกว่า” ปียากุลเอ่ยอตอบอย่างไม่พอใจ
“แล้วใครบอกเปี๊ยกว่าผมมีลูกกับจี?” ชยันต์ย้อนถาม
“ฉาวโฉ่ขนาดนี้ คิดว่าจะปิดกันมิดรึไง” ปียากุลเอ่ยเสียงเยาะ
“ที่เปี๊ยกยอมหย่าก็เพราะจะเอาลูกไปเป็นของตัวเองคนเดียวใช่ไหม” ชยันต์จอดรถเข้าข้างทาง แล้วหัน มาหาปียากุล หน้าตาไม่พอใจ ปียากุลหยิบกระเป๋าถือลงจากรถ จะหาทางไปแอร์พอร์ตให้ได้
“จะไปไหน” ชยันต์รีบตามลงไป ปียากุลลงไปเปิดท้ายรถ พยายามจะยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมา
“เลิกเอาแต่อารมณ์ซะทีได้ไหม?” ชยันต์เข้าไปห้ามเสียงดัง
“ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเลยนะ หย่าก็หย่าให้แล้วจะมาตอแยอะไรอีกนักหนา” ปียากุลโมโห
“เปี๊ยกจะใช้แต่อารมณ์มาตัดสินอนาคตลูกไม่ได้!!” ชยันต์ไม่พอใจ โยนกระเป๋าเดินทางตกลงไปข้างทาง
“ทำอะไร” ปียากุลอึ้งกับการกระทำของชยันต์