บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 23 หน้า 23

“จีไม่ได้ท้องกับผม เด็กในท้องนั่นมันลูกของไอ้ธิต!!” ชยันต์เอ่ยบอกความจริง

“ไม่จริง!!” ปียากุลเอ่ยอย่างไม่เชื่อ

“ที่ผมต้องไปรับผิดชอบจีก็เพราะพี่ชายตัวดีของเปี๊ยกนั่นแหละ!” ชยันต์ย้อนเข้าให้

“รักกันมาก จนต้องไปออกรับเป็นพ่อให้มัน! เท่านี้ใช่ไหมที่คุณอยากบอกฉัน!”  ปียากุลยิ่งโทโหมากขึ้น

“ถ้าผมรู้ว่าเปี๊ยกท้องอยู่ผมก็ไม่ทิ้งเปี๊ยกหรอกนะ ผมไม่เคยมีอะไรกับจี...ที่ผมรักก็คือเปี๊ยกคนเดียว แค่นั้น เปี๊ยกจะพังชีวิตผมกี่ที ผมไม่ว่า แต่ลูกไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร ผมไม่มีวันให้เขาต้องมารับกรรม แค่เพราะเรา ไม่เข้าใจกัน!!” ชยันต์เข้าไปดึงตัวปียากุลให้ฟังเขา

“พอรู้ว่าเขาท้องกับคนอื่น เลยกลับมาตายรังที่ฉันสินะ ไม่ต้องมาทำเป็นเอาลูกมาอ้างหมดทางไปก็บอก มาเถอะน่า” ปียากุลโมโห ผลักตัวชยันต์ออกเดินไปโบกแท็กซี่ที่กำลังจะวิ่งผ่านมา

“หยุดเลย... จะไปไหน” ชยันต์ตกใจรีบไปคว้ากระเป๋าถือของปียากุลมาถือไว้

“ดูซิจะมีปัญญาหนีไปไหนอีกไหม” ชยันต์หยิบพาสปอร์ตออกมาจากกระเป๋า ฉีกพาสปอร์ตแล้วเขวี้ยง ทิ้งไปข้างทาง พาสปอร์ตปลิวว่อนกระจาย ปียากุลได้แต่มองตามแบบเหวอๆ

“ไอ้บ้า...”  ปียากุลเข้าไปทุบชยันต์ด้วยความโมโห แต่แทนที่ชยันต์จะโกรธ เขากลับพยายามใจเย็น

“เปี๊ยกจะระบายอารมณ์ใส่ผมยังไงก็ได้ แต่อย่าเอาชนะผมด้วยการเอาลูกไปแบบนี้”

“ทำไม...ทำไมจะทำไม่ได้” ปียากุลยังทุบตีชยันต์อยู่ เอ่ยไม่ยอมแพ้

“ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องเราสองคนแล้วนะ อยากให้ลูกเสียใจที่เกิดมามีพ่อมีแม่อย่างเรารึไง” ชยันต์เอ่ย เตือน

“ไม่ต้องพูดเลย แค่ฉันคนเดียวคุณยังรักไม่ได้ แล้วคุณจะให้เชื่อเหรอว่าคุณจะรักลูกได้” ปียากุลหยุดตี ต่อว่าอีกฝ่าย

“ผมก็แค่ผู้ชายธรรมดา ผมไม่รู้หรอกว่าดีพอจะเป็นสามีใครได้ไหม แต่ที่เปี๊ยกลงโทษผม บาปมันตกอยู่ ที่ลูก ผมยอมไม่ได้ เราอาจจะเลิกเป็นสามีหรือภรรยากัน แต่ถ้าเป็นพ่อเป็นแม่คนแล้ว มันเลิกไม่ได้ ชาตินี้ทั้งชาติ ยังไงเราก็ต้องเป็นต่อไป” ปียากุลได้ยินชยันต์เอ่ยก็รู้สึกผิดต่อลูกจนร้องไห้ออกมา

“คนเราจะอยู่ด้วยกัน ทิฐิหรือศักดิ์ศรีมันไม่สำคัญ ความรักมันชั่งตวงวัดไม่ได้ เปี๊ยกจะรักผมน้อยกว่าที่ ผมรักเปี๊ยกก็ได้ แต่ขอแค่ให้เราได้อยู่ด้วยกัน ผมยอมได้ทุกอย่าง ถึงเปี๊ยกจะวีนจะเหวี่ยงยังไงผมก็จะไม่หยุดรัก เปี๊ยกซักวัน” ชยันต์คว้าตัวปียากุลมากอดไว้ ปียากุลยังดิ้นไม่พอใจ แต่พอได้ยินจากปากชยันต์ก็ยิ่งร้องไห้ออกมา

“ลูกอุตส่าห์มาอยู่กับเรา อย่าทำให้เขาผิดหวังในตัวเราสองคนนะ” ชยันต์เช็ดน้ำตาให้ พอปียากุลได้ยิน อย่างนั้นก็คิดถึงความสุขของลูกขึ้นมาเป็นสำคัญ ปียากุลโผเข้ากอดชยันต์ร้องไห้

“ที่ผ่านมาถ้าผมทำให้เปี๊ยกเสียใจ ผมขอโทษ ถึงผมจะเป็นสามีได้ห่วยแตกแค่ไหน แต่สัญญาว่าผมจะ เป็นพ่อที่ดีที่สุดให้ลูกของเปี๊ยกให้ได้ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะเปี๊ยก” ชยันต์กอดปียากุลไว้แน่น และจูบลงไปที่ หน้าผากอีกฝ่าย   ปียากุลใจอ่อนยวบจึงกอดเขาไว้ไม่ยอมปล่อย

“ขอบคุณที่กลับมา...ขอบคุณที่ยอมฉันตลอดเวลา ขอบคุณที่ทนกับความงี่เง่าของฉันตลอดมา ขอบคุณ ที่เป็นคุณ ขอบคุณที่ยังรักกัน ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฉัน ขอแค่ให้อยู่ข้างๆ กัน ฉันสัญญาว่าจะเป็นคนใหม่ จะไม่ทำให้ คุณเสียใจที่ดันซวยมารักผู้หญิงอย่างฉัน...” ปียากุลมองหน้าชยันต์ทั้งน้ำตา ชยันต์มองตาปียากุลซาบซึ้ง ดีใจที่

ได้ผู้หญิงที่เขารักคนเดิมกลับคืนมา ชยันต์ยิ้มเอ็นดู แล้วก้มลงจูบปียากุล

--- จบตอนที่ 23 ---