บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 23 หน้า 9

เวลาต่อมา ชยันต์เดินถือหนังสือคู่มือดูแลคุณแม่จะออกจากบริษัท สวนกับพัฒนะที่เพิ่งเข้ามา ชยันต์ ร้อนใจรีบเข้าไปถามเรื่องปียากุล

“คุณพ่อครับ เปี๊ยกจะไปเมืองนอกเหรอครับ”

“ใช่ มีอะไร” พัฒนะเอ่ยถามเสียงเรียบๆ

“เปี๊ยกจะไปทำไม ไปกับใคร? เขาไปเพราะไม่อยากเจอหน้าผมใช่ไหม?” ชยันต์เอ่ยถามรัวๆ

“คิดว่าที่เขาต้องทนเห็นหน้าแกอยู่อย่างนี้มันง่ายสำหรับเขารึไง?” พัฒนะย้อนสวนเข้าให้

“ไม่ต้องลงทุนหนีไปขนาดนั้นหรอกครับ ถ้าไม่อยากเห็นหน้า ผมไปให้ก็ได้ ผมไม่ได้อยากทำให้เปี๊ยก ลำบากใจ” ชยันต์เอ่ยอย่างไม่สบายใจ

“ในเมื่อไม่แคร์กันแล้วจะใส่ใจทำไม ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี ถ้าห่วงเขาแล้วจะทิ้งเขาไปแต่แรกทำไม”

พัฒนะมองชยันต์ด้วยสายตาผิดหวังแล้วเดินเข้าบริษัทไป ชยันต์รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังเห็นแก่ตัวมากที่ยัง ทำงานอยู่ที่นี่

สาธิตเพิ่งย้ายมาพักฟื้นอยู่กับนวดี  โดยมีเจนจิรามาช่วยขนข้าวของมาส่ง

“ธิตย้ายมาพักฟื้นอยู่นี่ก็ดี  ยังเจ็บอยู่บ้านคนเดียวไม่ดี  มาอยู่ที่นี่  น้าจะได้ช่วยดูได้” นวดีเอ่ยอย่างดีใจ

“กลายเป็นผมเอาตัวมาเป็นภาระ” สาธิตบอกอย่างเกรงใจ

“จะเกรงใจทำไมถือว่าธิตมาอยู่เป็นเพื่อนน้าเหมือนกัน”

“แล้วพี่ธิตจะพักอยู่ที่ห้องไหนคะ เดี๋ยวเจนเอาเสื้อผ้าไปเก็บให้” เจนจิราเอ่ยถามขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอก  พี่ทำเองได้” สาธิตรีบปฏิเสธ

“เจนจะช่วยจัดห้องให้ เดี๋ยวเจนไปขนของจากรถขึ้นมาก่อนนะคะ” เจนจิรารีบไปจัดแจงขนของมาเตรียม ปรนนิบัติสาธิต สาธิตลำบากใจมากที่เจนจิราเข้ามาดูแลอีก

“เจน...เจน...ไม่ต้อง”สาธิตตะโกนตามไป เจนจิราไม่ฟังสาธิต

“หนูเจนเขาคงห่วงธิตมาก ถึงได้อยากดูแลธิตให้ดี” นวดีมองตามเจนจิราไป ดูออกว่าเจนจิราคิดกับสาธิต ยังไง

“ผมอุตส่าห์หนีมานี่ จะได้อ้างได้ว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว” สาธิตเอ่ยบ่น

“ไม่ชอบที่มีคนมาเอาใจรึไง” นวดีย้อนถาม สาธิตไม่กล้าตอบเพราะไม่อยากหักหาญน้ำใจ จึงเดินหนีไป   แต่สีหน้าของสาธิตทำให้นวดีรู้ว่าสาธิตไม่ได้คิดอะไรกับเจนจิราเลย

“คนที่อยากเจอก็ไม่กล้ามา ส่วนคนที่ไม่อยากให้มาก็ไม่กล้าปฏิเสธเขาไป ไม่รู้จะปากแข็งไปถึงไหน” นวดี เห็นแล้วคิดถึงจีราวัจน์ขึ้นมาแล้วอ่านความรู้สึกของสาธิตได้