บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 1 หน้า 11

“ปากดีเหมือนเจ้านายแกไม่เคยเปลี่ยน เป็นยังไง...ทำงานเป็นผู้ช่วยของฉันดีๆ ไม่ชอบ ลาออกไปเป็นขี้ข้า!!”  สุกี้เบ้ปากใส่

“โปรดเรียกหนูใหม่ หนูไม่ใช่ขี้ข้า หนูคือผู้จัดการส่วนตัว เป็นผู้ช่วยพี่เช้ายันค่ำได้เงินเดือนหมื่นห้า  แต่อยู่กับคุณพิมได้สองหมื่น” ลูกน้ำเบ้ปากตอบ

“หักภาษีกับค่าประกันเหลือเท่าไร” สุกี้ย้อนถาม

ลูกน้ำรีบตอบอย่างโอ้อวด  ไม่ทันคิด“หมื่นห้า ! ..” แต่แล้วชะงักคิดได้

สุกี้หัวเราะสะใจ “สมองเท่านี้ไง ถึงได้แยกแยะไม่ออก ระหว่างผู้จัดการส่วนตัวกับขี้ข้าดารา!! ถ้าเห็นนังนางเอกสองหน้าดีกว่าฉันก็เชิญ! อย่าซมซานกลับมาให้ฉันสมน้ำหน้าซ้ำก็แล้วกัน!!”

ลูกน้ำผวากลัวๆ...สุกี้เชิดใส่ แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองบนเวที สบตาพิมด้วยสายตาสะใจ พิมแค้น หันไปมองจีราวัจน์ที่โฉบไปมาอยู่บนหัว จีราวัจน์มองตอบไม่กลัว และรู้ทัน ต่างคนต่างปะทะสายตาไม่มีใครยอมใคร !! ด้านสิทธามองที่จีราวัจน์แววตาชื่นชม...อยากได้สุดๆ จีราวัจน์หันมาเห็นเมินหน้าใส่ แสดงความรังเกียจ อย่างเห็นได้ชัด สิทธามองจีราวัจน์แล้วยิ้มมีเลศนัย

หลังจากการแสดงบนเวทีเสร็จสิ้น จีราวัจน์เดินเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าส่วนตัว ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูก กระชากเปิด จีรวัจน์หันขวับมา เห็นพิมเดินพรวดเข้ามาในห้อง หน้าตาพร้อมตบ

พิมปิดประตู กดล็อก หันมาถาม “จงใจมาช้า กะจะแย่งซีนฉันใช่มั้ย ?”

จีราวัจน์มองพิมด้วยสายตาไม่เกรงกลัว “เปล่านะคะ จีมาช้าเพราะมีหมาลอบกัด ส่งสมุนเห็บไปแกล้งจีที่กองถ่าย ตอนนี้หมาขี้ขลาดมันเยอะ พวกไม่กล้าสู้กันจะจะ ดีแต่ใช้วิธีสกปรก”

พิมแทบกรี๊ด “อย่าคิดว่าเป็นคนโปรดของพี่สุกี้ แล้วฉันจะทำอะไรไม่ได้ ! ที่เธอดังก็เพราะขยันสร้างกระแสคั่วผู้ชาย ไม่ซ้ำหน้า เข้าวงการไม่ถึงปีล่าแต้มเก็บผู้ชายทำทีมฟุตบอลได้แล้วมั้ง”

จีราวัจน์พูดยิ้มๆ “เกินค่ะ...เกินทั้งจำนวนผู้ชาย และขอโทษ...ที่จีอาจจะ “ดัง” เกินหน้าพี่ โดยไม่ตั้งใจ”

พิมหัวเราะเยาะ “อย่างเธอเนี่ยนะ จะดังเกินหน้าฉัน”

“ก็ไม่รู้สินะ...ถ้าไม่เกิน...คงไม่ออกมาดิ้นขนาดนี้”

“นังจี !” พิมเริ่มโกรธง้างมือจะตบจีราวัจน์ แต่จีราวัจน์เบี่ยงตัวหลบ แล้วยื่นเท้าไปขัดขาพิม จนพิมล้มลง กับพื้น “ว้ายยยยยย !!!” พิมรีบยันตัวกลับมาจะลุก แต่ต้องชะงัก

จีราวัจน์ชี้หน้าพิม “อย่ามาหาเรื่องกัน! จีเข้าวงการก็เพื่อจะทำงาน ไม่ได้มาแข่งบ้าแข่งบอกับใคร! ถ้าไม่ชอบหน้า…ก็ต่างคนต่างอยู่” พูดจบก็จะเดินออกไป

พิมพูดเสียงเยาะ “เชอะ..ทำเป็นพูด “เข้าวงการมาทำงาน” ใครๆ เค้าก็รู้ว่าเธอเข้าวงการก็เพื่อใช้เป็นบันไดปีนไปหาผู้ชายรวยๆ ก็อย่างว่านะ มันคงเป็นยีนเด่นที่ถ่ายทอดมาทางพันธุกรรม...แม่เธอก็ชำนาญทางด้านนี้ ไม่ใช่เหรอ?” จีราวัจน์หันขวับมามองพิมด้วยสายตาเอาเรื่องจนพิมยังหวาดๆ...จีราวัจน์ค่อยๆ เดินเข้าหาพิม พิมขยับตัวหนีด้วยความหวั่นกลัว จนถอยมาชิดกับกำแพง “แกจะทำอะไรฉัน?!”