บทละครโทรทัศน์ เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 4 หน้า 7
ศตวรรษหันมาจ้องหน้าอนุศนิยาทำนองว่าให้เงียบ อนุศนิยาหันไปเห็นคนแถวนั้นจ้องมองอยู่ก็จำใจเดินตามศตวรรษไป ไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าเขา แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไว้ก่อน
ที่มุมมืดใกล้ทางออกด้านหลังของตัวอาคาร อนุศนิยาวิ่งมาขวางหน้าศตวรรษไว้ ไม่ให้ไปต่อ “เลิกถ่วงเวลาซะที คุณตั้งใจเลี้ยงไข้พ่อฉันรึเปล่า”
“ผมจะทำแบบนั้นให้มันได้อะไร”
“ก็จะยื้อชีวิตพ่อฉันให้อยู่ในกำมือลูกหนี้อย่างคุณไง “
แม้จะเข้าใจว่าอนุศนิยากำลังเจอปัญหาถาโถมอยู่ แต่ศตวรรษอดเอือมไม่ได้ “ผมว่าคุณกำลังพาล”
อนุศนิยายิ่งปรี๊ด “คุณจะแก้แค้นให้ฉันเป็นฝ่ายง้อ “ขอความเห็นใจ” คุณบ้างใช่ไหม”
“ไร้สาระ”
“ก็แล้วทำไมคุณไม่ตั้งใจรักษาพ่อฉัน”
“ผมไม่ตั้งใจตรงไหน”
“พ่อฉันป่วยหนักขนาดนั้น คุณยังมีแก่ใจควงโสมมิกาออกงานได้”
“แต่นั่นมันนอกเวลางานผม”
“ถึงจะในเวลา คุณก็ไม่เคยโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นซักครั้ง “
“ผมก็มีงานของผมต้องทำ”
“แล้วพ่อฉันไม่ใช่งานของคุณรึไง”
“สรุปคนที่สองมาตรฐานก็คือคุณนั่นแหละ หาว่าผมอคติเลยทำงานไม่เต็มที่ จริงๆ คุณก็แค่จะใช้สิทธิ์เจ้าหนี้ให้ผมประคบประหงมพ่อคุณให้มากกว่านี้ใช่ไหม” อนุศนิยาอึ้งที่ศตวรรษทำเหมือนเธอกำลังมาง้อเขา “จะให้ผมเอาตัวมาขัดดอก ทำไมไม่บอกไว้ในสัญญากู้ล่ะครับ”
อนุศนิยาเหวอ “ฉันก็ไม่ได้ขออะไรแบบนั้นนะ”
“ก็ดูคุณอยากให้ผมมาเทคแคร์คุณตลอดเวลา”
อนุศนิยากลัวเสียฟอร์มที่เป็นฝ่ายมาตื้อศตวรรษ “ฉันอยากให้ไปเทคแคร์ “พ่อ” ฉันหรอกย่ะ”
“ผมไม่เห็นพ่อคุณเรียกร้องอะไรเลยนะ มีแต่คุณนี่แหละที่จิกผมจัง” ศตวรรษส่งนามบัตรให้อนุศนิยา “เอ้า...มีอะไรก็โทรมาละกัน” อนุศนิยาไม่กล้ารับนามบัตรมา กลัวว่าศตวรรษจะสำคัญตัวเองผิด “ไม่ชาร์จตังค์หรอก ถือว่าช่วยๆกัน” เขาส่งนามบัตรให้แต่อนุศนิยากอดอกแน่นไม่ยอมรับ “ตามใจนะ แล้วอย่าไปเที่ยวคอยให้พยาบาลโทรตามจิกผมอีกล่ะ” เขาเก็บนามบัตรคืนไป
อนุศนิยาบ่นไล่หลัง“ไม่เห็นอยากจะง้อเลย”
ศตวรรษทำท่าจะเดินออกมาจากทางเดินตรงนั้น แล้วนึกขำกับท่าเย่อหยิ่งของอนุศนิยาที่ทำเป็นเชิดใส่เขา “ไม่ไปรึไง” อนุศนิยาไม่พูดไม่ตอบ ศตวรรษเห็นแล้วปลง “อยู่ตรงนี้คนเดียวก็ระวังหน่อยละกัน” ศตวรรษพูดจบก็เดินทิ้งไปทันที
อนุศนิยาไม่รู้ว่าศตวรรษพูดอะไร แต่พอเห็นป้าย “ห้องดับจิต” อยู่ตรงที่ทั้งคู่มายืนคุยกัน อนุศนิยาสะดุ้งที่มาอยู่คนเดียวตรงนั้น