บทละครโทรทัศน์ เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 4 หน้า 8
อนุศนิยาเดินบ่นงุบงิบออกมาจากแถวหน้าห้องดับจิตที่ดูมืดและวังเวงผิดปกติ อนุศนิยารู้สึกหลอนๆ เลยรีบเดินออกมา พอถึงหัวมุมทางเดินในตึก อนุศนิยาก็เลี้ยวออกมาแล้วก็ชนกับร่างๆ หนึ่งเข้าให้ อนุศนิยาร้องด้วยความตกใจ “ว๊ายย....”
ศตวรรษนั่นเองที่รีบเดินกลับมาหาอนุศนิยา เขารีบจับตัวเธอซุกเข้าหาตัวเขา แล้วเอาตัวเขาเองบังเตียงของคนตายที่เจ้าหน้าที่กำลังเข็นผ่านไป “ตกใจหรือคุณ” ขณะที่เตียงเข็นไป ศตวรรษกอดอนุศนิยาไว้เพราะคิดว่าเธอคงจะต้องกลัวแน่ๆ อนุศนิยาได้ยินเสียงของศตวรรษก็จำได้ รีบผละออกทันที ศตวรรษยิ้มๆ “บอกแล้วว่าให้ออกมาด้วยกัน”
“แค่ตกใจ ไม่ได้กลัวซะหน่อย” อนุศนิยาเชิดหน้าขึ้นอย่างมีฟอร์ม
ศตวรรษส่ายหน้านิดๆ ไม่เชื่อ แล้วจูงแขนพาอนุศนิยาออกไปด้วยกัน อนุศนิยาขัดขืนนิดๆ แต่ก็ตามไปโดยดี
ศตวรรษพาอนุศนิยาเดินกลับมาถึงด้านหน้า อนุศนิยายังไม่ยอมพูดอะไรกับศตวรรษซักคำ ศตวรรษยัดนามบัตรใส่มือให้เธอ “เก็บไว้ เผื่อกลัวผีหรือกลัวอะไรก็โทรมา”
ศตวรรษเดินแยกไป อนุศนิยามองนามบัตรในมือ จำใจรับไว้
ชยากรเพิ่งมาถึงโรงพยาบาล เขากำลังจะผ่านตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ แล้วก็เห็นมิรันตรีถือกระเช้าเยี่ยมไข้ออกมาจากเคาน์เตอร์พอดี มิรันตรีเห็นชยากรก็ตกใจ
ชยากรหน้าถอดสี “จะมาหาข่าวอะไรอีก”
“ฉันมาเยี่ยมเจ้าสัวค่ะ”
“คิดว่าของพวกนี้มันจะรับผิดชอบชีวิตพี่ผมได้รึไง? อย่ามาตบหัวแล้วลูบหลัง ผมไม่ใช่เพื่อนเล่นของคุณ“ ชยากรเดินหนีไป
มิรันตรีหน้าจ๋อย “เดี๋ยวค่ะ ฉันฝากเยี่ยมเจ้าสัวได้ไหมคะ”
ชยากรคว้าตะกร้าของเยี่ยมมาแล้วเอาไปยัดลงในถังขยะแถวนั้น มิรันตรีอึ้ง คิดว่าชยากรคงจะโกรธจัดจริงๆ
“ถ้ายังไม่เลิกเล่นข่าวผมอีก ผมจะฟ้องทั้งคุณแล้วก็สำนักพิมพ์คุณด้วย” ชยากรเดินไป ทิ้งมิรันตรีให้ยืนเงิบอยู่อย่างนั้น
น้องๆ พากันมาเยี่ยมดูอาการของนันทพลกันเต็มห้อง ชยากรกับอังกาบอึดอัดที่ทุกคนมารุมนันทพลอย่างนั้น
“ที่มาเฝ้ากันนี่ก็เพราะกลัวว่าฉันจะตายสินะ”
นุดีแก้ “เราเป็นห่วงพี่พลต่างหากล่ะคะ”
“เป็นห่วงฉันหรือว่าห่วงพินัยกรรมกันแน่”
นันทนารีบเสนอ “ทางที่ดีพี่พลก็ไปพักรักษา พวกเราจะช่วยบริหารบริษัทให้เอง ขืนมัวห่วงหน้าพะวงหลัง ไหนจะเงิน ไหนจะงาน ไหนจะไตตัวเอง... มีหวังเดี๋ยวก็พังกันหมด”
นุดีเสริม “พี่พลน่าตั้งใครมานั่งรักษาการณ์ตำแหน่งประธานกรรมการผู้จัดการไว้ซักคน”
น้องๆ ทุกคนพากันเสนอหน้าอาสาทำให้ นันทพลมองหน้าแต่ละคนแล้วเหนื่อยใจ ได้แต่กดเตียงล้มตัวลงนอน
อนุศนิยาเข้ามาเห็นทุกคนรุมพ่อของเธอจนทำให้นันทพลถึงกับหลับใส่ อนุศนิยาเบื่อที่ทุกคนมาประจบเอาหน้า “ในเมื่อทุกคนพร้อมใจกันห่วงคุณพ่อขนาดนี้ นุศว่าเรามาคุยกันเรื่องบริจาคไตให้คุณพ่อกันเถอะค่ะ มีใครอยากจะอาสาเปลี่ยนไตให้คุณพ่อบ้างไหมคะ”
นันทพลที่แกล้งหลับอยู่ถึงกับยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าอนุศนิยากำลังไล่แขกให้ อาๆ แต่ละคนเริ่มกระสับกระส่าย