บทละครโทรทัศน์ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 19 หน้า 10
“จะยิงคนพิการงั้นเหรอ”
“ฉันจะยิงไอ้ทนายชาติชั่วที่มันทำลายชีวิตของฉันต่างหาก”
“ทนายชาติชั่ว เรียกซะเต็มยศเชียวนะ” ทนายอากรขยับยืนอย่างลำบาก แต่พอจะยืนได้ก็ถูกบูรพาเตะเสยขาข้างที่เป๋จนล้มลงอีก “ตอบแทนแบบนี้ไม่ค่อยสวยหรอกนะคุณ ผมเป็นคนประกันตัวคุณออกมานะ”
“ขาแกไปทำอะไรมา”
“ก็ทำแบบเดิม แต่ญาติของผู้เสียหายเค้าไม่ค่อยพอใจก็เลย…”
“สมควรแล้ว ความจริงเค้าน่าจะยิงหัวแกด้วยซ้ำ”
“ก็ใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ พวกมือสมัครเล่นน่ะ ยิงหัวโดนขา ยิงขาโดนหัว แต่ท่าทางคุณคงไม่ใช่มือสมัครเล่นหรอกจริงมั้ย”
“ฉันไม่พลาดแน่… ไม่พลาดโอกาสที่จะเก็บไอ้บัดซบอย่างแก”
ทนายอากรยิ้ม “ก็ดี อย่าลืมยิงตัวเองซะอีกคนล่ะ”
บูรพาชะงักด้วยความประหลาดใจ
“คุณไม่ได้ดีไปกว่าผมหรอกคุณบูรพา ก็ในเมื่อเราก็ทำงานให้เจ้านายคนเดียวกัน!”
“แกว่าอะไรนะ”
“รู้มั้ยผมไม่ได้ยิ้มขำที่เห็นคุณอยู่บนโรงพักนั่น แต่ผมขำที่รู้ว่าคุณรับช่วงตำแหน่งต่อจากเสี่ยเจริญ เจ้านายของไอ้ฉัตร”
“แกพูดเรื่องอะไร”
“คุณคิดว่าใครเป็นคนจ้างผมให้ประกันตัวไอ้ฉัตร! แล้วใครเป็นคนให้ผมยัดคุณเข้าตาราง! ไอ้ฉัตรมีเส้น…แล้วใครล่ะที่เป็นเส้นของมัน….ถ้าไม่ใช่เสี่ยเจริญ”
“ไม่จริง แกโกหก แกโกหก”
“ผมพูดความจริง คุณบูรพา คุณกำลังทำงานให้กับคนที่ฆ่าแม่ของคุณ ทำร้ายพ่อของคุณ คนที่ส่งคุณเข้าตาราง เอาล่ะทีนี้ลองบอกผมอีกครั้งซิ ใครกันแน่ที่ชาติชั่ว”
บูรพาแผดร้องกระหน่ำยิงใส่ทนายอากร พื้นรอบๆตัวทนายอากรถูกยิงจนกระจุย เหมือนจงใจจะยิงขู่มากกว่าจะฆ่าแกงกันจริงๆ ทนายลูกน้องตกใจหาที่หลบ
บูรพายิงจนกระสุนหมดก็ปาปืนทิ้ง ก่อนจะขึ้นรถขับออกไป ทิ้งทนายอากรกับทนายลูกน้องไว้ที่นั่น
ธิชานั่งรอฟังข่าวบูรพาอยู่ด้วยความกระวนกระวาย สักครู่ก็มีเสียงกริ่งดังขึ้น ธิชารีบไปเปิดประตู และเจอบูรพายืนอยู่สีหน้าเหม่อซึม
บูรพานั่งรออยู่ที่โซฟา ธิชาเอาน้ำมาเสิร์ฟให้ “คุณไม่เป็นอะไรนะคะ”
“ผมไม่แน่ใจ”