บทละครโทรทัศน์ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 19 หน้า 6
“คุณจะบอกอะไรผมหรือเสือ”
“เมื่อวานนี้ผมเห็นน้องผู้หมวดในที่เกิดเหตุ…”
ตะวันฉายนิ่งอึ้งไปก่อนจะพยักหน้าให้กับเสืออย่างหนักแน่น “ผมเข้าใจแล้ว”
บูรพาเดินมาตามทางเดินเปลี่ยวในไนท์คลับ สีหน้ายุ่งย่น ได้ยินเสียงชัชชัยแผดร้องแว่วมา
ที่ห้องลับในไนต์คลับ เคี้ยงยื่นหน้าเข้ามามองชัชชัยที่โดนแขวนอยู่กับขื่อเพดาน ชัชชัยสวมแค่เสื้อยืดเปียกๆกับกางเกง ในขณะที่จ๊อดกำลังต่อสายไฟเข้ากับแบตเตอรี่รถยนต์ “จะบอกได้รึยังว่าคุณชัช คุณรู้อะไรเกี่ยวกับท่านรองบารมี ทำไมไอ้พวกนั้นมันถึงต้องรีบร้อนออกมาตามล่าคุณด้วย”
ชัชชัยมองเคี้ยงแล้วถุยน้ำลายใส่ เคี้ยงหันไปพยักหน้าให้จ๊อดอีก จ๊อดเอาปากคีบช็อตไฟซ้ำ แต่….ชัชชัยร้องลั่นแต่ยังไม่ยอมพูด
“ช็อตอีก” เคี้ยงพูดอยู่แค่สองประโยค คือ “จะยอมบอกรึยัง” กับ “ช็อตอีก” ชัชชัยดิ้นกระแด่วจนข้อมือที่โดนแขวนอยู่บาดกับเชือกจนเลือดไหลโกรกท่วมแขน เคี้ยงเองก็เหนื่อยล้า เริ่มไอออกมาแต่ยังคงสั่งให้ดำเนินการต่อไป
“ช็อตมันอีก”
จ๊อดชักแหยงๆ เพราะเริ่มสงสารชัชชัย
พอดีบูรพาเข้ามาเสียก่อน “จ๊อด! หยุดก่อน”
เคี้ยงหันไป เห็นบูรพาเข้ามาดูสภาพชัชชัยอย่างตื่นตะลึงทั้งตัวมีแต่รอยโดนช็อตแดงเป็นจ้ำ ชัชชัยมองบูรพา และแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม
“นี่ลุงกำลังทำอะไรอยู่ ลุงจะฆ่ามันหรือสอบสวนมันกันแน่”
“เรื่องนี้เอ็งอย่าเกี่ยวดีกว่าบูรพา ความเป็นความตายของเราขึ้นอยู่กับสิ่งที่มันรู้”
“แต่ชัชชัยมันทนไม่ไหวแล้ว ลุงไม่เห็นเหรอ ลุงกับไอ้จ๊อดเล่นงานมันมาตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว ลุงกำลังจะฆ่ามัน”
“เอ็งแคร์มันหรือไง”
ชัชชัยเหลือบมองบูรพา
“เค้าเป็นหลานของป๋า”
“มันฆ่าป๋าของเอ็ง มันเป็นหมา….แค่หมาตัวนึง”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ลุงไม่คิดว่ามันโหดไปหน่อยเหรอ”
“โหด! ถึงตอนนี้เอ็งมาบอกว่าข้าโหดงั้นเหรอ ข้าเคยบอกเอ็งไปแล้ว เอ็งจำได้มั้ย ที่ข้ามีชีวิตรอดมาจนป่านนี้เพราะอะไร เพราะคนเป็นนักเลงมันต้องโหด โหดกับความรู้สึกของตัวเอง โหดกับชีวิตของคนอื่น… ไอ้จ๊อดช็อตมันอีก”
“ไอ้จ๊อดอย่า!”
จ๊อดทำอะไรไม่ถูกเฝ้ามองเคี้ยงและบูรพาเผชิญหน้ากัน