บทละครโทรทัศน์ เสน่หาสัญญาแค้น ตอนที่ 2 หน้า 17
“คนผิด..ก็ต้องรับผิด ผู้หญิงคนนั้นไม่มีวันหนีความผิดที่ทำให้กนกต้องตาย และทำให้พี่ต้องเจ็บปวดทรมานเหมือนกับตายทั้งเป็นแบบนี้ได้หรอก”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น นาคินทร์พูดโดยไม่หันไปมอง “เข้ามา”
ปาริฉัตรเปิดประตูเข้ามายืน สีหน้ายังแอบงอน นาคินทร์พูดโดยไม่มอง “คุณฉัตรช่วยหาข้อมูลคอนโดฯ แถว ๆ นี้ให้ผมหน่อย”
“คอนโด??”
นาคินทร์สั่งต่อ “ขนาดสำหรับอยู่สบาย ๆ 2 คน”
ปาริฉัตรลืมตัว “อะไรนะคะ??”
นาคินทร์หันกลับมามองหน้า “เป็นอะไรรึเปล่า?”
ปาริฉัตรรู้สึกตัว “เอ่อ..ปะ..เปล่าค่ะ”
นาคินทร์พยักหน้า “ขอด่วนที่สุดนะครับ”
นาคินทร์พูดจบก็หันไปมองรูปภาพ ไม่ได้สนใจปาริฉัตร ทิ้งให้ปาริฉัตรมองด้านหลังของท่านประธานที่รักอย่างน้อยใจ เสียใจ ก่อนจะพรวดกลับออกไป ส่วนนาคินทร์มองภาพวาดแล้วพึมพำ “ปานตะวัน..เธอจะต้องเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่า”
ในห้องน้ำพนักงานชั้นผู้บริหาร ปาริฉัตรวิ่งพรวดมาหน้ากระจก น้ำตาร่วง “อะไรกัน ไม่ทันไร นังนั่นมันก็ยั่วจนท่านประธานหลงหัวปักหัวปำถึงขนาดจะซื้อคอนโดฯให้มันเชียวเหรอ?” ปาริฉัตรอาละวาดเขวี้ยงปาข้าวของอย่างอารมณ์เสีย
ประกายเดือนเดินเข้ามาชะงักกึก ตกใจ “คุณฉัตร!! เป็นอะไรรึเปล่าคะ”
ปาริฉัตรหันขวับ มองจิกตวาดแว๊ด “ไม่ต้องมายุ่ง!! ไม่ต้องมาดราม่า!!!”
“อ้าว..ถามดีๆ”
ปาริฉัตรปราดเข้ามาประชิดเลย “หน้าด้าน!!”
“เฮ่ย??”
“เร็วไปรึเปล่า? เข้ามาทำงานได้ไม่กี่วันก็คิดจะฟันท่านประธานซะแล้ว”
“อะไรนะ”
“สะเออะจะเล่นของสูง--เจ็บหนักแน่แก!!” ปาริฉัตรพูดจบก็ผลักประกายเดือนกระเด็นไปหัวกระแทกข้างฝาแล้วเดินตัวปลิวออกไป
“เฮ๊ย!! กลับมาก่อน อูย” ประกายเดือน จับหัว มีเลือดติดนิ้วมา “เฮ้ย!!!” ประกายเดือน รีบปาดไปส่องกระจกเห็นที่หัวมีแผลเลือดซึมนิด ๆ ตาวาว “นังปาปิก้า..แกตายแน่!!”
ประกายเดือนพุ่งออกจากห้องน้ำ ตามไปเอาเรื่องปาริฉัตร
หน้าห้องทำงานนาคินทร์ ประกายเดือนจ้ำพรวดๆ พุ่งไปที่โต๊ะทำงานปาริฉัตร