บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่10 หน้า 16

คำแก้วตบหน้าทศพลแล้วทำท่าจะลากผ้าห่มหนีไป แต่ทศพลรีบคว้าคำแก้วมากอดซ้อนหลังไว้ก่อน “เดี๋ยวก่อนสิ แม่นางไม้เอ้ย คำแก้ว !”

“ปล่อยฉัน !!!” คำแก้วยิ่งดิ้นรนขัดขืน แต่ทศพลก็ใช้แรงทั้งหมดรวบตัวคำแก้วไว้แน่น

คำแก้วดิ้นจนเหนื่อย น้ำตาที่คลออยู่ไหลลงมาอย่างอัดอั้น สุดท้ายคำแก้วก็ทรุดนั่งอย่างหมดแรง

“ผมก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายว่ายังไงดี แต่ผมไม่ได้ล่วงเกินคุณนะ คำแก้ว”

คำแก้วโกรธจนพูดไม่ออก ทศพลกอดคำแก้วนิ่ง มองคำแก้วแล้วได้แต่นิ่วหน้าสงสัยว่านี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่!

กำนันแย้ม หมออ่วม กอ ลำเจียก และชาวบ้านบางส่วนยืนรอลุ้น

“เปิดปากถ้ำ !”

สมุนกำนันแย้มลากหินเปิดประตูถ้ำตามคำสั่งทันที ทุกสายตาพุ่งไปที่โพรง แต่รออยู่สักพักก็ไม่มีใครออกมา

“สงสัยจะไม่รอด” กอชะเง้อดูไม่เห็นมีใครออกมา

“มันลบหลู่เจ้าแม่นาคี มันถึงได้มีจุดจบน่าอเนจอนาถอย่างนี้” หมออ่วมเอ่ยสมเพช

ชาวบ้านฮือฮากันทันทีบ้างก็ยกมือท่วมหัวเกรงกลัวอิทธิฤทธิ์เจ้าแม่นาคี

กำนันแย้มยิ้มพอใจประกาศก้อง “นี่แค่ศพแรกเท่านั้น ตราบใดที่พวกคนเมืองยังอยู่ในดอนไม้ป่า เจ้าแม่นาคีจะไม่มีวันหายพิโรธ”

“จะรอช้าทำไมล่ะกำนัน จับไอ้พวกคนเมืองที่เหลือมาสังเวยงูเจ้าแม่เลยสิ” กอรีบยุ

ชาวบ้านเฮลั่น เห็นด้วยกับกอ ส่งเสียงเซ็งแซ่ “เอาเลย ! จับมันสังเวยเจ้าแม่นาคี !!”

กำนันแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

คำปองเดินลงจากบ้านมาพอดี เห็นลำเจียกเดินดุ่มๆ มาแต่ไกลก็ตกใจ รีบตั้งสติ

“นังคำแก้วล่ะน้า” ลำเจียกตะโกนถาม

“มันไปเก็บหน่อไม้ในป่าตั้งแต่เช้าแล้ว”

ลำเจียกมองคำปองอย่างจับผิด แต่คำปองก็ตีหน้านิ่ง

“ไปที่ใต้ถ้ำเทวาลัยตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่กลับมากกว่าม้างงง ?” ลำเจียกเดาสุ่ม

“พูดอะไรของเอ็ง คำแก้วมันอยู่ที่บ้านทั้งคืน จะไปทำอะไรที่เทวาลัย”

“ก็เลื้อยไปกกกับคุณทศพลน่ะสิ” ลำเจียกแขวะ

คำปองทนไม่ไหวต้องปราม “จะพูดจะจาระวังปากมั่งนังลำเจียก ลูกสาวข้าเสียหาย” ทันใดนั้น คำแก้วหน้าเครียด ก้าวเท้าฉับๆ มาพอดี “คำแก้ว !” คำปองตกใจ

ลำเจียกรีบถาม “เอ็งไปไหนมา”