บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่10 หน้า 17
คำแก้วไม่ตอบ แต่เดินผ่านลำเจียกไปเฉยๆ ลำเจียกโมโหปรี๊ด ส่วนคำปองมองคำแก้วอย่าง แปลกใจ
“นังคำแก้ว ออกมาคุยให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้นะ” ลำเจียกทำท่าจะเดินตามคำแก้วเข้าไป
แต่คำปองมาขวางไว้ก่อน “มีอะไรไว้คุยกันทีหลัง นังคำแก้วมันไม่ค่อยสบาย”
ลำเจียกตวัดตาไปมองคำแก้ว เห็นคำแก้วท่าทางอ่อนล้าหมดแรงจริง “ไม่สบายแล้วออกไปข้างนอกทำไม แล้วไหนล่ะหน่อไม้ ไม่เห็นมีเลย”
“เอ็งกลับไปได้แล้ว” คำปองไล่
“แต่ฉันยัง....” ลำจียกพูดไม่ทันขาดคำ คำปองก็ตักน้ำสาดใส่ลำเจียกจนเปียกโชกเป็นลูกหมาตกน้ำ
“จะไปหรือไม่ไป !” คำปองจ้องทำท่าจะสาดน้ำใส่ลำเจียกอีก
ลำเจียกฮึดฮัดขัดใจ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกลับไปตามเดิม คำปองถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วหันไปมองตามหลังคำแก้วอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
กำนันแย้มยืนครุ่นคิด ตรงหน้าเป็นกลุ่มเพื่อนๆ ของทศพล แต่ละคนนั่งหน้าซีด ชาวบ้านยืนมุงอยู่รอบๆ แต่ละคนจ้องมองไปที่กลุ่มคนเมือง ท่าทางไม่เป็นมิตร
กำนันแย้มประกาศ “เอาตัวพวกมันเอาไปสังเวยเจ้าแม่นาคีตามเพื่อนของมัน”
ชาวบ้านคนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วยกับกำนัน กดดันเสียงเซ็งแซ่ กลุ่มเพื่อนๆ ทศพลหน้าซีดเผือด ท่าทางตื่นตระหนกไม่อยากเชื่อว่าทศพลจะตายแล้วจริง
“อะไรนะ... ทศพลตายแล้วเหรอ” พิมพ์พรช็อค
“ไหนแกบอกคนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ไงวะไอ้หลวงปู่ แล้วนี่อะไร” วันชนะหน้าเสีย
เชษฐ์เทศน์กลับ “กัมมุนา วัตตติโลโก…สัตว์โลกทั้งหลายย่อมเป็นไปตามกรรม ไปสู่สุคติเถอะนะเพื่อน”
“โธ่ ไอ้พล ไม่น่าเลย” ประกิตเศร้า
“ไม่ต้องเศร้าโศกเสียใจไปหรอก อีกไม่นานพวกเอ็งก็จะได้เจอเพื่อนแล้ว” กำนันแย้มสั่งสมุน “พาพวกมันไปที่เทวาลัย”
กลุ่มเพื่อนๆ ทศพลตกใจ กรีดร้องลั่น
เจิดนภาหวาดกลัว “อ๊ายยย!!! อย่าเข้ามานะ”
“ปล่อยนะเว้ย” สมมาตรโวยวาย
ทุกคนพยายามดิ้นหนีพวกสมุนกำนันแย้มที่กรูเข้ามารวบตัวพวกเขา
“ปล่อยเพื่อนผมเดี๋ยวนี้ !”
ทุกคนชะงักหันไปมองตามเสียง ทศพลปรากฏตัวขึ้น ยืนนิ่งจ้องมาที่พวกชาวบ้านอย่างดุดัน ทุกคนตะลึงอ้าปากค้าง
“ผี!!!!!!!!” สิ้นคำของกระถุ่ง ชาวบ้านต่างวิ่งหนีกระเจิง