บทละครโทรทัศน์ เถียนมีมี่ รักเธอชั่วนิรันดร์ ตอนที่ 1 หน้า 2

อาเปียวหงุดหงิดมองซ้ายขวา “แถวนี้ไม่มีตำรวจ...ไม่มีใครรู้...ไม่มีใครเห็นหรอก...เอาเหล้ามาเร็วๆ เหอะ..."

อาเฉินพยายามใจเย็น “อาเปียว...คนเราเกิดมาต้องซื่อสัตย์...ทั้งต่อหน้า...ทั้งลับหลัง...ไม่มีใครรู้แต่เราก็รู้...ไม่มีใครเห็น"

"โอย...ไม่ต้องทำเป็นคนดีหรอกโว้ย...หึ...ถ้าดีจริงก็อย่าเอาเหล้ามาขายดิวะ..."

"ร้านโชห่วย...ก็ต้องขายของทุกอย่างที่ถูกกฏหมาย แต่คนซื้อก็ต้องมีสติว่า ถ้ามาซื้อเหล้าก็ควรจะกิน แค่ไหน..."

"โอย...อั๊วไม่อยากฟัง....อั๊วจะกินเหล้า..."

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ขาย....." เสียงของนับทองดังขึ้น อาเปียวหันขวับไปมอง นับทองเดินหน้าง้ำออกมา "พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง.....หะ..."

อาเปียวสวน “พวกลื้ออะ...พูดไม่รู้เรื่อง...อั๊วมีเงิน...อั๊วจะซื้อเหล้า..."

"มีเงินก็เอามาใช้หนี้ ที่เซ็นไว้ซิ...เอามา..." นับทองโต้กลับเสียงดัง

อาเปียวขยับถอยหลังทันที เมื่อเห็นนับทองขยับเข้ามาเหมือนคุกคาม“อั๊วไม่ให้โว้ย...อีนับทอง...อีบ้า..." อาเปียวขยับเดินไป

นับทองโกรธมาก "แกซิ บ้า...ไอ้เปียว...” นับทองหันมาต่อว่าอาเฉิน “เฮียคบไอ้ขี้เมาแบบนี้เป็นเพื่อนได้ไง หะ"

"ปากเสียอย่างลื้อ ยังเป็นน้องเมียอาเฉินได้ แล้วทำไมอั๊วจะเป็นเพื่อนมันไม่ได้วะ ไม่ขายก็ไม่ซื้อโว้ย... ไปหาที่อื่นก็ได้วะ..." อาเปียวพูดจบก็เดินเซซ้าย เซขวาออกไป

นับทองขยับจะตะโกนด่า

"พอเหอะ..." อาเฉินพูดเรียบๆ

นับทองที่กำลังอ้าปากออกเสียงจะด่าหุบปากลงอย่างโกรธๆ

เนื้อทองในชุดข้าราชการครูเดินลงบันไดมา ไปตักข้าวต้ม

นับทองเดินหน้าง้ำเข้ามาในบ้าน "อารมณ์เสียแต่เช้าเลย..."

เนื้อทองมองแล้วก็ถอนหายใจ "กินข้าวซะ...จะได้อารมณ์ดี..."

นับทองเดินไปนั่งทำหน้าเบื่อหน่าย“จะว่าไปนะ...ชั้นว่าชั้นต้องทำบุญมาเยอะแน่ๆ เลย...ถึงได้รอดพ้น ไม่หน้ามืดตามัว คว้าไอ้เปียวมาเป็นผัว..."

“คิดได้อย่างนี้...แล้วจะหงุดหงิดทำไม...” เนื้อทองถอนหายใจ “เห็นอาเปียวเมาเละเทะแบบนี้แล้ว ก็อดสงสารแม่เกลียวไม่ได้..."

นับทองหันขวับมาทันที "ไปสงสารมันทำไม พี่เนื้อทอง...ชั้นสมน้ำหน้ามันมากกว่า” เธอยิ้มร้ายๆ เหยียดๆ “มันคงคิดว่าตัดหน้าชั้น แย่งอาเปียวไปแล้ว... จะมีความสุข...หึ..." นับทองเบ้ปากอีกครั้ง ก่อนจะตักข้าวต้มเข้าปาก

เนื้อทองผ่อนลมหายใจเบาๆ แอบระอากับท่าทางของนับทอง

อีกด้านหนึ่ง ในบ้านของอาเปียว เกลียวนั่งเก็บข้าวของในบ้านที่กระจัดกระจาย แล้วเอื้อมมือหยิบกล่องขนมปังสังกะสีเก่าๆ เกลียวหยิบรูปเก่าๆ ที่กระจายเก็บมารวบรวมใส่กล่องเหมือนเดิม น้ำตาร่วง ถิงถิงเดินเข้ามาแล้วทรุดตัวนั่งข้างๆ แม่ เกลียวเงยหน้าขึ้นมองถิงถิง

ถิงถิงจับมือเกลียวไว้เอ่ยปลอบ "ไม่เป็นไรน่ะ...ม๊า..."

"ป๊าเอาเงินไปหมดเลย...ไม่เหลือเลย..."

"เดี๋ยวเราไปขายผัก...ขายไข่ในตลาด..ก็ได้ตังค์มา..."