บทละครโทรทัศน์ เถียนมีมี่ รักเธอชั่วนิรันดร์ ตอนที่ 1 หน้า 3
"เมื่อไหร่มันจะพอหะ ถิงถิง.....เมื่อไหร่เราจะหาเงินพอ..."
"ต้องมีซักวันนะ...ม๊า...ต้องมีซักวัน..." ถิงถิงเช็ดน้ำตาให้เกลียว แววตาของถิงถิงทั้งสับสน ทั้งไม่ยอมแพ้
ถิงถิงกับเกลียวช่วยกันขายของที่ตลาด ถิงถิงส่งผักให้ลูกค้าแล้วรับเงินมา ยิ้มแย้มแจ่มใส
"ถิงถิง..." เสียงทักดังขึ้น ถิงถิงหันไปมองทางต้นเสียง เห็นเป๊กยืนยิ้มเผล่ พยายามทำหล่อสุดฤทธิ์ "เฮียเป๊กรูปหล่อมาแล้วจ๊ะ..."
เกลียวและถิงถิงมองเป๊กขำๆ เมื่อเห็นเป๊กเดินเข้ามาหา
“ไข่ไก่ 3 แผง...นี่จ้ะ...เฮียเป๊ก" ถิงถิงเอ่ย
เป๊กรับมาถือไว้แล้ววางลงก่อนจะหยิบเงินส่งให้ เป๊กหันไปทางเกลียว “น้าเกลียว...กินราดหน้ามั้ย...เดี๋ยวชั้นให้เด็กมาส่งให้...ถิงถิง...เส้นหมี่ผัดซีอิ๊วนะเฮียจำได้...เอารึเปล่า..."
“ตักบาตรแล้วมาถามพระ...โธ่...ไม่แน่จริงนี่หว่า..." เสียงเหมือนฝันเอ่ยขัดขึ้น เป๊ก ถิงถิง และเกลียวหันไปมอง เห็นเหมือนฝันหิ้วตะกร้าที่มีถุงขนมเปี๊ยะถุงเดียวเข้ามา เหมือนฝันพูดต่อกวนๆ "ใจถึงหน่อยดิ๊...ถ้าอยากให้ก็เอามาเลย ไม่ต้องถามให้เสียเวลา"
เป๊กสวนกลับ "นอกจากขายเครื่องสำอางแล้ว...เฮียแนะนำให้ขายเผือก ด้วยจะเหมาะมากน่ะ รับรองขายดีกว่า ลิปสติกแน่นอน"
เหมือนฝันยังเอ่ยลอยหน้าลอยตาต่อ “นี่หาว่าชั้นเผือกเรื่องชาวบ้านเหรอ...พูดให้ดีๆ นะเฮียเป๊ก"
“บอกให้ไปขายเผือก ขายมัน คิดไปไหนเนี่ย"
"สาบานมั้ย...ว่าไม่ได้คิดอะไร" เหมือนฝันโวยเสียงเข้ม
ถิงถิงหัวเราะขำ "เจอหน้ากัน ก็แหย่กันตลอด...ไม่เบื่อเลยนะ..."
เหมือนฝันมองเป๊กอย่างหมั่นไส้เล็กๆ ก่อนจะหันไปทางเกลียวพร้อมกับหยิบถุงขนมขึ้นมา "อี๊เกลียว...ขนมเปี๊ยะจ้ะ...ชั้นเอามาฝาก...เจ้านี้อร่อยมากเลยนะ..." เธอพูดเหมือนอวดๆ ให้เป๊กเห็นว่าเธอใจถึงกว่า
เกลียวยิ้มให้ขำๆ "อย่าฝากเลยนะ...อี๊เกรงใจ ถิงถิง...หยิบเงินให้เหมือนฝันเถอะ"
“โอย...ไม่ต้องจ้ะ...ชั้นตั้งใจเอามาให้อี๊...” เหมือนฝันหันไปทางเป๊ก “นี่...ถ้าคิดจะเอาราดหน้า ผัดซีอิ๊วมาให้ ก็ช่วยรีบแบกไข่กลับไปทำเลยไป๊...มายืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ได้.."
เป๊กมองเหมือนฝันอย่างเอือมในความแจ๋นของนาง "ไปก่อนนะ.....ถิงถิง.....อยู่แถวนี้แล้วปวดหู..." เขาหยิบแผงไข่แล้วเดินไป
เหมือนฝันมองตามไปขยับจะโวยตามหลังไป แต่ถิงถิงเรียกไว้ก่อน "พอได้แล้ว.....เหมือนฝัน....อายเค้า..."
เหมือนฝันเลยหยุด หันมากระฟัดกระเฟียดเล็กน้อยที่โดนเป๊กว่า แล้วเผ่นไป
“ถิงถิง...เอาไข่ไปส่งที่บ้านแปะเฉินให้ม๊าหน่อย..." เกลียวสั่งลูกสาว
"งั้นม๊ารอชั้นอยู่ที่นี่นะ...เดี๋ยวชั้นกลับมาช่วยเข็นรถกลับบ้าน..."
"ไม่เป็นไร...ม๊ากลับได้..."
"ชั้นช่วยเข็นรถให้...เธอไปเถอะ...ถิงถิง..." เหมือนฝันอาสา
"ขอบใจนะ..." ถิงถิงยิ้มให้อีกฝ่าย ถือแผงไข่แล้วเดินจากไป
อาเฉินกำลังขายของอยู่หน้าร้านให้กับลูกค้า นับทองเดินออกมาจากด้านใน แต่งตัวสวยงามเป็นพิเศษ อาเฉินหันไปมอง "จะไปไหนเรอะ...นับทอง..."