บทละครโทรทัศน์ ลมซ่อนรัก ตอนที่ 5 หน้า 9
ปราณนต์เอ่ยทักทายเป็นภาษาญี่ปุ่นอย่างคล่องแคล่ว “ฮาจิเมมาชิเตะ โคบายาชิซัง GLSชะ คาระ ปรานโตะโมวชิมัสสุ คงไกโนะโกะเคียวเรียวคุ โยโรชิคุโอเนไงอิตาชิมาสุ” (สวัสดีครับคุณโคบายาชิ ผม ปราณจากบริษัทจีแอลเอส ยินดีมากที่จะได้ร่วมธุรกิจกับคุณ..ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ)
“aa kochira koso. e nande nihongo o jouzu na no...?" (ผมก็ด้วยเช่นกัน ฮ้า ทำไมคุณพูดภาษาญี่ปุ่นเก่งจัง?) โคบายาชิเอ่ยถามอย่างทึ่งๆ
“อี่เยะ มาาาม่าาา เดสุโย ไทยนิอิเรียวโบรันเทียชิเตะอิตะนิฮงจินโนะโทโมดาจิคาระโอชิเอเตะโมไรมาชิตะโนะเดะ” (ไม่เลยครับ ยังไม่ได้เรื่องเลย เพื่อนคนญี่ปุ่นที่เป็นหมออาสา เค้าสอนให้ผมน่ะครับ)
“iiee iiee kanpeki kanpeki” (ไม่ ไม่ เยี่ยมมาก เยี่ยมมาก) โคบายาชิเอ่ยชมอย่างจริงใจ
ปราณนต์ทักทายเสร็จ หันมามองพวกสินธรที่ยังคงยืนอึ้งอยู่ "ปราณนต์จะไม่นั่งกันเหรอครับ" พวกสินธรเครียดแทน หันมองสบตากันไปมา "ผมมีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ"
พสุวัฒน์กับอัณณาที่ตามเข้ามา กลับเป็นฝ่ายสดใส เชื้อเชิญให้ทุกคนประจำที่ เพราะเกมพลิกมาเป็นของฝ่ายพสุวัฒน์แล้ว
“คุณศิลา คุณสุพจน์ นั่งสิ..อัณณา..ไปเชิญนักข่าวมาถ่ายภาพด้วยสิ” พสุวัฒน์เอ่ยบอกหญิงสาว
“ค่ะท่าน” อัณณารับคำสั่งอย่างยินดี
พสุวัฒน์กับอัณณาสังเกตปฏิกิริยาของสินธร ชมนาด ธนาฒน์ ศิลา สุพจน์ ครบทุกคน
ขณะที่ปราณนต์มีสีหน้าแววตาคมกริบ เยือกเย็น ไม่อ่อนโยนสักนิด
แท็กซี่จอดที่หน้าสำนักงานใหญ่ บริษัทจีแอลเอส ภัทรินลงมามองตึกสำนักงานใหญ่จีแอลเอสที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า มีผู้คนเดินผ่านไปมาตามประสาย่านธุรกิจ แต่ภัทรินก้าวขาไม่ออก เพราะรู้ว่าจะต้องไปเผชิญกับความอับอายในฐานะคนโกง
หญิงสาวรวบรวมความกล้า สูดลมหายใจ แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไป แต่เหมือนจะสูดลมหายใจน้อยไป ภัทรินเลยชะงักอีก ต้องสูดลมหายใจอีกเฮือกใหญ่ๆๆ เพื่อให้ก้าวเดินเข้าไปได้อีก
ภัทรินมาที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ด้านหน้า
ประชาสัมพันธ์เอ่ยยิ้มแย้มเป็นมิตร “ติดต่อเรื่องอะไรคะ?”
“เรื่อง.. เอ่อ.. ฝ่ายนิติกรรมค่ะ” ภัทรินตอบอ้อมแอ้ม
“เรื่องอะไรคะ?”
“แจ้งเขายังงี้ก็พอค่ะ”
“จะให้แจ้งว่าใครมาพบคะ?”
“เอ่อ..ภัทริน”
ประชาสัมพันธ์เอะใจกับชื่อนี้ “ภัทริน..เอิ่ม..นามสกุลอะไร..คะ”
"สุคนธกาญจน์”