บทละครโทรทัศน์ ลมซ่อนรัก ตอนที่ 1 หน้า 2

ที่ศาลาชมวิว ปราณนต์พยายามทำคลอดให้เด็ก “หมอจะนับหนึ่งถึงสาม แล้วค่อยๆเบ่งตามจังหวะที่หมอบอกนะครับ” ปราณนต์เอ่ยขึ้น หญิงท้องพยักหน้ารับรู้ “หนึ่ง.. สอง.. ส.. “ 

ปราณนต์ยังไม่ทันนับถึงสาม พวกชาวบ้านซึ่งเป็นญาติๆ ของหญิงท้องทั้งหมด กลับออกเสียงเบ่งเองราวกับเป็นคนท้อง  

“อึ๊..........................” หญิงท้องเบ่งตาม

“อีกทีนะครับ..หนึ่ง..สอง..สาม..” ปราณนต์เอ่ยบอกหญิงท้องอีกครั้ง

 กลุ่มชาวบ้านเบ่ง หญิงท้องก็เบ่ง

ที่ห้องประชุม ปราณยังคงกล่าวสปีชต่อเนื่อง โดยที่จอภาพด้านหลังฉายภาพระบบการสาธารณสุขยุคใหม่ ในเมือง บรรยายประกอบกันไป

“GLS wants to create the medical equipment that will change the face of public health facilities and upturn how lives are saved.  The equipment created must respond to both the medical professionals and the patients.  That is..the equipment must help the doctor to simplify their work and give them more precision and lessen the patients pain.   May be less radiation on the patient, decrease the losses rate.  No lives should be lost anymore even on the basic thing like giving birth.” (GLS ตั้งใจจะสร้างสรรค์อุปกรณ์ทางการแพทย์เพื่อพลิกโฉมสถานพยาบาลและพลิกโฉมการช่วยชีวิตคน อุปกรณ์ที่สร้างขึ้นต้องตอบสนองทั้งฝั่งแพทย์และคนไข้..คือช่วยให้แพทย์ทำงานง่ายและแม่นยำขึ้น และช่วยคนไข้ให้เจ็บน้อยลง โดนรังสีเท่าที่จำเป็น ลดการเสียชีวิต..จะต้องไม่มีใคร เสียชีวิตให้กับเรื่องพื้นฐานอย่างเช่นการคลอดลูกอีกเด็ดขาด)

ที่ศาลาชมวิว  หญิงท้องเริ่มหมดแรงเบ่ง แต่ยังไม่มีวี่แววว่าเด็กจะออกมา ปราณนต์เหงื่อแตก

“ทำไมเด็กยังไม่ออกมาอีกคะคุณหมอ คุณแม่จะหมดแรงแล้ว” จันทร์วิภาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

ปราณนต์จับๆ ดู “เด็กไม่ยอมกลับหัว” 

“อะไรนะคะ” จันทร์วิภาร้องตกใจ  พวกชาวบ้านได้ยินอย่างนั้น แตกตื่น กลัวๆ หันไปบอกเล่าสู่กันเป็นภาษาชาวเขา ฮือฮา หวั่นวิตก ทุกคนใจเสียถึงกับร้องไห้เพราะกลัวแม่เสียชีวิต เสียงเด็กๆ ร้องระงม

“เด็กไม่กลับหัว มันต้องคลอดลูกแล้วตายเหมือนเมียอ้ายคำแน่ๆ” ชาวบ้านคนนึงเอ่ยขึ้นมาทำให้ทุกคนยิ่งกังวล ปราณนต์เห็นบรรยากาศตึงเครียด ซึ่งไม่ดีต่อการทำคลอด จึงเอ่ยขึ้นเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ “เด็กๆ..ชู่ว์ๆๆๆ..อยากเห็นหน้าน้องมั้ย..ถ้าอยากเห็นทุกคนต้องช่วยหมอนะ..ตอนนี้น้องกำลังอาย เราต้อง..ร้องเพลง..ร้องเพลงสนุกๆให้น้องฟัง..น้องจะได้อารมณ์ดีมีความสุข แล้วก็ยอมออกมาให้ทุกคนเห็นหน้าแน่ๆ”

“ร้องเพลง..เพลงอะไรคะ” เด็กคนนึงเอ่ยถามปราณนต์

“เพลง..สนุกๆ..ที่พวกเราชอบไง” ปราณนต์รีบบอกเด็ก

“อ๋อ!!!” ได้ยินคำตอบแล้วเด็กคนนั้นก็ร้องเพลงชาวเขาออกมา เป็นเพลงจังหวะสนุกๆ น่ารักๆ