บทละครโทรทัศน์ เกมเสน่หา ตอนที่ 1 หน้า 16
“แล้วเจ้าหญิงกับเจ้าชายก็ได้แต่งงานกัน มีเจ้าหญิงน้อยๆ ที่น่ารักเป็นโซ่ทองคล้องใจ”
ธวัชปิดหนังสือนิทาน เหมือนชนกขมวดคิ้ว “จบแล้วเหรอคะ?”
“จบแล้วจ้ะ”
“จะจบได้ยังไงคะ ยังไม่ทันรู้เลย ว่าเจ้าหญิงน้อยจะเป็นยังไงต่อ”
ธวัชบอกลูกอย่างใจดี “มันจบแล้วจริงๆ นี่จ้ะ ไม่เชื่อหนูก็ลองดูสิ”
เหมือนชนกรับสมุดนิทานจากพ่อมาดู เธอตาลุกที่พบว่านิทานหน้าสุดท้าย คือ ใบหย่าของพ่อกับแม่ !
บ้านธวัช ภายในห้องนอนเหมือนชนก เหมือนชนกลืมตาตื่นขึ้น ลุกพรวด !! ไพพรรณวางถาดใส่น้ำส้มให้อยู่ หันมาเห็น “คุณนก...คุณเป็นยังไงบ้างคะ ?” ไพพรรณแตะแขนมองอย่างห่วงใยและสงสาร
เหมือนชนกเห็นแววตาของไพพรรณ ก็แตะต่อมน้ำตาของเหมือนชนกทันที
“น้าไพ” เหมือนชนกกอดซบไพพรรณอย่างหาที่พึ่งให้ใจ ไพพรรณสะเทือนไปด้วยกับความทุกข์ของเหมือนชนก กอดปลอบอย่างสงสาร..โถ่เอ๊ย....
“ขอโทษนะคะ ที่น้าไม่ได้บอกคุณนก เรื่องคุณพ่อคุณแม่คุณ...มันเกินหน้าที่ของน้า”
“น้าไพไม่ผิดหรอกค่ะ ...คนที่ผิดคือพ่อกับแม่ เค้าจงใจ” เหมือนชนกพูดยากเย็น “ปิดนก”
“ก่อนหน้านี้พวกท่านอาจจะยังไม่พร้อมน่ะค่ะ แต่ตอนนี้พวกท่านรอคุณนกอยู่ข้างล่างแล้ว”
เหมือนชนกสะอื้น “นกยังไม่อยากเจอพวกเค้าเลย”
“คุณนกใจเย็นๆ ก่อนนะคะ น้ารู้ว่าคุณนกเสียใจมาก แต่ยังไงลองฟังคุณพ่อคุณแม่ก่อนนะ...คนดี”
ไพพรรณเช็ดน้ำตาให้ เหมือนชนกกล้ำกลืน แต่ด้วยคำขออันอ่อนโยนของไพพรรณ ทำให้เธอพยักหน้า
เหมือนชนกลุกขึ้น แล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ “แล้วนี่...เมื่อคืน...นกกลับมาได้ยังไง ?”
ไพพรรณอึกอักนิดๆ “เอ่อ พอคุณนัยมาส่ง คุณก็เดินขึ้นมา...ครึ่งหลับครึ่งตื่น คงจำไม่ได้สินะคะ”
เหมือนชนกส่ายหน้า “คงจะเพลียมาก เลยจำไม่ได้ ไปอาบน้ำให้สดชื่นดีกว่านะคะ”
เหมือนชนกยอมทำตามอย่างว่าง่าย เดินเข้าห้องน้ำไป ไพพรรณมองตาม คิด...
กลางคืน เมื่อวาน ลัคนัยวางร่างของเหมือนชนกลงบนเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมให้ ไพพรรณที่มาดูแลรีบนั่งลงข้างเตียง “โถ่ คุณนก” ไพพรรณลูบหน้า ลูบผมของเหมือนชนกอย่างสงสาร...
ห้องนอนเหมือนชนก ไพพรรณถอนใจ “ขืนบอกเรื่องจริงไป ได้บ้านแตกแน่ !”
บ้านธวัช หน้าห้องอาหาร ธวัชยืนหลบมุมมาคุยโทรศัพท์กับใครบางคน “แข...งานเรียบร้อยดีมั้ย”