บทละครโทรทัศน์ เกมเสน่หา ตอนที่ 1 หน้า 18
“เรื่องในครอบครัวของฉัน ! ไม่เกี่ยวกับคนอาศัยอย่างนาย ! ออกไป !!”
“นก !! เมื่อไหร่จะเลิกนิสัยพาลใส่นัย เวลาไม่ได้อะไรดั่งใจซักที”
“ขอตัวนะครับ” ลัคนัยจะเดินออกไป
ธวัชจริงจัง “นัย ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น...นกถ้าลูกยังก้าวร้าวใส่นัยอีก พ่อจะไม่ไว้หน้าแล้วนะ”
เหมือนชนกเจ็บปวด ประชด “ที่พ่อทำอยู่ก็ไม่ได้ไว้หน้านกอยู่แล้วนี่คะ...พ่อเปลี่ยนไปมากนะคะ เปลี่ยนไปจนนกจำไม่ได้แล้วว่านี่คือพ่อนก” เหมือนชนกจิกตาใส่ธวัช และเดินออกจากห้องอาหารไป ธวัชทำท่าจะเรียกไว้ แต่แล้วก็ชะงัก วิสาขากอดอกถอนหายใจ ลัคนัยลำบากใจไม่แพ้กัน
ห้องนอนเหมือนชนก เหมือนชนกเปิดประตูเข้ามา กดล็อกประตูและพิงทับมันไว้ เช็ดน้ำตาที่คลอด้วยความโกรธ ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือ ภาพหน้า Home รูปครอบครัวขึ้นมา นิ้วของเหมือนชนกสไลด์หน้าจอผ่านไปอย่างเร็ว เหมือนชนกนิ่งคิด
นึกถึงเมื่อคืนที่วิสาขาพูด “ถามคุณพ่อแสนดีของลูกสิ ว่ายายนางงามที่ชื่อ “พิมลแข” คือใคร”
เหมือนชนกพิมพ์บางอย่างบนหน้าจอมือถือ ได้ยินเสียงปุ่มดังเป็นจังหวะ
ภายในห้องครัว เหมือนชนกเดินเข้ามาหาไพพรรณ
“น้าไพคะ กุญแจสำรองรถคันเล็กคุณพ่ออยู่ไหนคะ”
“เดี๋ยวน้าหยิบให้ค่ะ คุณนกจะไปไหนคะ”
เหมือนชนกยิ้ม “นกจะไปแนะนำตัวกับใครคนนึงหน่อยน่ะค่ะ” ไพพรรณทำหน้างง
หน้าบ้านธวัช วิสาขาและลัคนัยเดินออกมา
“ตกลงวันนี้ยังไม่ขนของไปเหรอครับ”
วิสาขาเนือย “ยังไม่มีอารมณ์” ลัคนัยเหลือบไปเห็นรถคันเล็กของธวัชแล่นเร็วปรื๋อออกไป
“เมื่อครู่คุณลุงขับรถคันใหญ่ไปบริษัทแล้วนี่ครับ” ไพพรรณเดินกลับเข้ามา วิสาขารีบถาม
“ไพ ... ใครเอาคันเล็กออกไป”
“คุณนกค่ะ”
วิสาขางง “ไปไหน?”
“เห็นว่าจะไปแนะนำตัวกับใครคนหนึ่งหน่อยน่ะค่ะ” วิสาขาทำหน้างง มีแค่ลัคนัยที่ทำหน้าตื่น
“ผมตามไปเองครับ”