บทละครโทรทัศน์ เกมเสน่หา ตอนที่ 1 หน้า 17
ที่ห้องแต่งตัว สถานที่จัดงานขึ้น พิมลแขกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจกแต่งตัว โดยมีช่างทำผม ช่างแต่งหน้า รุมเร่งมือแต่งหน้า ทำผมให้พิมลแขอยู่ เห็นหน้าพิมลแขสะท้อนจากกระจกหน้าโต๊ะแต่งตัว
“งานยังไม่ทันเริ่มเลยค่ะ” พิมลแขหัวเราะ “ดูคุณจะตื่นเต้นกว่าแขอีกนะคะ”
“คุณไม่โกรธผมนะ ที่วันนี้ผม ...ไม่ได้ไปร่วมยินดี”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” พิมลแขส่ายหน้า “แขจะโกรธคุณได้ยังไง พิมลแขบิวตี้เปิดตัวได้ก็เพราะคุณ แขต้องขอบคุณ..คุณด้วยซ้ำ ไม่ต้องห่วงแขนะคะ คุณว่างเมื่อไหร่ค่อยมาเจอกัน”
ธวัชยิ้มออก “ไว้เราค่อยไปฉลองแบบกันเองๆ ทีหลังนะ”
“ได้ค่ะ”
ธวัชวางสาย หันกลับมาจะเข้าไปในห้องอาหาร แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นวิสาขายืนกอดอกอยู่อีกฝั่ง
“คุณมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ก็ตั้งแต่...ฉลองแบบกันเองๆ”
ธวัชทำหน้าอึดอัด เดินผ่านหน้าวิสาขากลับเข้ามาในห้องอาหาร ลัคนัยนั่งกินข้าวต้มอยู่ที่โต๊ะ รอบตัวลัคนัย เฟอร์นิเจอร์ต่างๆ มีโพสท์อิท สีสะท้อนแสงแปะไว้ ธวัชงง “ใครเอาอะไรมาแป่ะเต็มบ้าน”
วิสาขาชูปึกโพสท์อิทในมือ “ฉันเองค่ะ ... ของที่แป่ะ คือของที่ฉันจะเอาไปด้วย เราหย่ากันแล้ว ต้องแบ่งสมบัติกันไม่ใช่เหรอคะ” ธวัชอ้าปากจะพูด ตอนนั้นเองที่วิสาขาเอาโพสท์อิทแป่ะที่หน้าอกเขา
“ไม่ใช่คุณนะคะ ฉันจะเอาเสื้อ ตัวนี้ฉันเป็นคนซื้อ ...ถอดมา ... อะไรที่เป็นของฉัน ก็ควรจะไปอยู่กับฉัน”
“แล้วนกล่ะคะ ควรจะอยู่กับใคร”
วิสาขาและธวัชชะงัก หันไปมองตรงทางเข้าห้องอาหาร เห็นเหมือนชนกยืนอยู่
“นก...”
“นกต้องไปอยู่กับแม่อยู่แล้ว อยู่บ้านนี้ไม่ได้หรอก”
เหมือนชนกถามธวัช “เหรอคะพ่อ”
ธวัชอึกอัก “ได้สิ ... อยู่กับพ่อนะลูก”
เหมือนชนกมองธวัชอย่างผิดหวัง “ตอบไม่เต็มเสียงเลยนะคะ...ตอนเด็กๆ นกเห็นแม่ออกไปเที่ยว จนนกคิดว่าแม่อาจทำให้ครอบครัวเราพัง แล้วพ่อก็บอกว่า .. ครอบครัวเราจะยังอยู่ พ่อสัญญาว่าจะรักษามันไว้....แต่วันนี้พ่อกลับเป็นคนพังมัน ไม่ใช่แม่”
“แม่ถือว่าเป็นคำชมนะจ้ะ” ลัคนัยพูดปรามวิสาขาเสียงเบาๆ “คุณน้าครับ”
เหมือนชนกหันขวับไปมองลัคนัยด้วยสายตาพาล