บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 31 (จบบริบูรณ์) หน้า 4
![บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 31 (จบบริบูรณ์) หน้า 4](https://avatar.dmpcdn.com/p320x320/default.png)
“อ้ายเคน…เซาเถาะอ้าย..อย่าให้ความซั่วเปลี่ยนอ้ายให้เป็นคือซุมมันเลย..อ้าย !!!”
คำแสนเจ็บแต่สะใจ “อี..อี..อีคำแก้ว..มึงเบิ่งไว้..นี่ล่ะคือการตายที่แท้จริงของนายฮ้อยคนดีของพวกมึง !! ฆ่า..ฆ่ากูโลดบักเคน...ฆ่ากูแล้วมึงสิกลับไปเป็นคนเก่าอีกบ่ได้”
คำแก้วไม่มีทางเลือกตัดสินใจคว้ามีดอาคมของคำแสนที่ตกอยู่ขึ้นมา แล้วจ่อที่คอตัวเอง
“เซาเถาะอ้าย..ฮือๆๆ บ่ต้องซอยข้อยแล้ว..ข้อยยอมตายดีกว่าป๋าให้อ้ายเบิ่ดศรัทธาต่อ ความดี ฮือๆๆ ซีวิตข้อยเดินทางมาฮอดหนี่ก็พอแล้ว แต่อ้าย..อ้ายยังต้องพาหมู่เฮาเดิน ทางให้ถึงที่หมาย อ้ายต้องพาทุกคนเมือบ้าน..เอาความสุขเมือให้หมู่เฮาอีกเถื่อ”
เสียงร้องไห้คร่ำครวญของคำแก้ว ทำให้นายฮ้อยเคนเริ่มชะงักมองมาที่คำแก้ว
“ที่ผ่านมาข้อยดีใจหลายที่ได้เดินทางมากับอ้าย ได้ฮับความฮักจากอ้าย ซำนี่ข้อยก็ตายตาหลับแล้ว…ซาติหน้ามีจริง ก็ขอให้ข้อยได้เกิดมาเป็นคู่คองกับอ้ายอีกเถื่อ”
คำแก้วน้ำตาไหลอาบแก้ม แล้วเตรียมกดคมมีดเชือดคอตัวเอง นายฮ้อยเคนมองคำแก้วเขม็ง เหมือนจะไม่สนใจ แต่น้ำตาของคำแก้วกลับทำให้นายฮ้อยเคนฉุกคิดขึ้นมาได้ เรื่องราวความรักความผูกพันธ์ของคำแก้วกับนายฮ้อยเคน ตลอดการเดินทาง ย้อนกลับเข้ามาหลายๆ ภาพ กระตุ้นเตือนสติ
“ลาก่อนอ้ายเคน”
“อย่า !!!!! คำแก้ว !!!!”
นายฮ้อยเคนกลับมาได้สติ ร้องห้ามเสียงดัง แล้วยกมือขึ้นใช้อาคมปัดมีดในมือคำแก้วหลุดมือ คำแสนเห็นนายฮ้อยเคนกลับมาได้สติก็เจ็บใจ ปัดมือนายฮ้อยเคนออกจากหัว แล้วถีบนายฮ้อยเคนจนกระเด็นไปเจ็บจุกแทบลุกไม่ขึ้น จากนั้นมันก็เข้าไปกระชากตัวคำแก้วมาล็อคเอาไว้ขู่นายฮ้อยเคน
“บักเคน !!! ซาตินี่มึงต้องบ่สมหวังทุกเฮื่อง..กูฆ่าเมียมึงไปได้คนนึงแล้ว..อีคำแก้วก็ต้องตายนำมือกูคือกัน !!!”
คำแสนจับคอคำแก้วมาบีบหวังให้สิ้นใจคอหักตาย คำแก้วหน้าดำหน้าแดงดิ้นพราดๆ น้ำตาไหล
นายฮ้อยเคนลุกแทบไม่ขึ้น เพราะเจ็บช้ำจนอ่อนแรง จึงได้แต่ร้องเรียกคำแก้วอย่างโหยหวน “คำแก้ว….คำแก้ว”
คำแก้วกำลังจะขาดใจ แต่ระหว่างนั้นเขี้ยวเสือโปร่งฟ้าก็เริ่มแสดงอิทธิฤทธิ์ปกป้องผู้สวมใส่ มันเรืองแสงออกมา และส่งผลให้สองมือของคำแสนที่กำลังบีบคอคำแก้วอยู่ ปวดแสบปวดร้อนจนต้องรีบปล่อยมือ
“อ๊ากกก !!!...เป็น..เป็นไปบ่ได้ !!! เขี้ยวเสือโปร่งฟ้า..มันกำลังปกป้องมึงจากอาคมของกู”
คำแก้วทรุดลงไอโขลกและใกล้จะหมดสติ นายฮ้อยเคนจึงรีบร้องบอกคำแก้ว
“คำแก้ว…เอาเขี้ยวเสือโปร่งฟ้ามาให้อ้าย !!!!”