บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 25 หน้า 11
พริตตี้สาวสวยเดินเอารางวัลมาให้โดมยิ้มๆ โดมรับมาแล้วส่งให้ปานวาด ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างหวานซึ้ง โดยที่ไม่ทันเห็นว่านักข่าวได้ถ่ายรูปของโดมและปานวาดไว้
บริเวณ หน้าผาริมทะเล บรรยากาศเงียบสงบ ไม่ค่อยมีคน ปานวาดยืนอยู่ริมหน้าผา มองทะเลอยู่ด้วยสีหน้านิ่งๆ
โดมเดินย่องเข้ามาด้านหลังแล้วแกล้งผลักปานวาดเบาๆ ”แฮ่!”
ปานวาดตกใจหันมาโวย“คุณนี่!! ถ้าฉันตกลงไปจะทำยังไง?”
“คุณตกลงไปก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะคุณมีห่วงยางอยู่สองข้างแก้มนี่ไง” โดมหยิกแก้มปานวาดหยอกๆ ปานวาดดึงมือโดมออกงอนๆ จะเดินหนี โดมยิ้มๆ แล้วดึงมือปานวาด“ถ้าคุณตกลงไป ผมก็จะกระโดดลงไปกับคุณ...”
“พูดเป็นลิเกมากกกกกกกก...”
“ผมพูดจริงๆ นะ...” โดมหันมาพูดจริงจังกับปานวาด “วาด...คุณรู้ใช่ไหมว่า ผมรู้สึกยังไงกับคุณ...ผมอาจจะเคยมีผู้หญิงผ่านเข้ามาในชีวิตแล้วหลายคน...แต่คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมพาเข้าบ้านได้...คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่แม่ผมสอนคุณทำอาหาร ...คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่แม่ผมคุยด้วยและยิ้มให้...แล้วคุณก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมอยากอยู่ด้วยตลอดเวลา” หญิงสาวชะงักไป
ปานวาดอึ้งไม่คิดว่าโดมจะพูดแบบนี้ คิดถึงปานรุ้งว่าคงไม่ยอมง่ายๆ “พูดน่ะง่าย แต่ถ้าคุณจะรักฉันจริง มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกนะ”
“ผมรู้ว่ามันไม่ง่ายที่จะรักกัน แต่กว่าจะเจอใครสักคนที่ทำให้เรารักมันยากกว่า ในเมื่อผมเจอคนๆนั้นแล้ว” โดมจับมือปานวาดขึ้นมากุมไว้ “ผมจะไม่มีวันปล่อยไป ..ให้โอกาสผมได้ไหมวาด”
ปานวาดก้มหน้าเขิน ไม่กล้าตอบ โดมเอามือช้อนหน้าปานวาดให้เงยหน้าขึ้น ปานวาดสบตากับโดม ชายหนุ่มค่อยๆ เคลื่อนหน้าตัวเองเข้าไปใกล้ๆ ปานวาดกำลังจะจูบกัน แต่ทันใดนั้นเองโดมเปลี่ยนใจจากที่จะจูบปากเป็นจูบที่หน้าผากแทน ปานวาดรู้สึกเขินๆ
โดมแกล้งแซว “พี่โดมรักน้องวาดนะครับ...”
ปานวาดตีโดม “ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ใช่น้องนาย!”
โดมเอ่ยแหย่หญิงสาว “เออ...จริง! ไม่ใช่น้อง แต่เป็น แฟน แล้วเนอะ!”
“อี๋ !! ฉันยังไม่ได้บอกสักคำว่ายอมเป็นแฟนกับนาย”
“ปากคุณไม่พูด แต่หัวใจคุณบอก”
ปานวาดทำหน้าเลี่ยนกับคำพูดของโดม โดมยิ้มๆ แล้วกอดปานวาดไว้ในอ้อมกอดแขนอย่างมีความสุข
ดึกแล้ว ภายในห้องพระบ้านของกติยา กติยากำลังสวดมนต์อยู่ ดรุณีเข้ามาหาลูกสาว
“โดมกลับมารึยังคะแม่?”
ดรุณีอึกอัก รีบพูด “เอ่อ ..ยังจ้ะ ยาอย่าเพิ่งโกรธนะ โดมคงมีงานติดพัน เดี๋ยวก็คงมา”
“ยาไม่โกรธหรอกค่ะ เพราะยารู้ว่าลูกออกไปไหน แม่ไปนอนเถอะค่ะ ยาจะสวดมนต์ให้ยากับลูกสมหวังในสิ่งที่คิด”