บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 25 หน้า 12
กติยายิ้มหลับตาสวดมนต์ ดรุณีมองกติยาด้วยสีหน้าประหลาดใจนิดๆ แล้วออกจากห้องไป กติยาลืมตาขึ้นแล้วยิ้มร้ายกาจ
ภายในห้องนอนปานรุ้ง ปานรุ้งนอนหลับอยู่ข้างๆ วาสุเทพ แล้วก็สะดุ้งตื่นเพราะฝันร้าย
วาสุเทพพลอยตื่นขึ้นด้วย “ฝันร้ายอีกแล้วเหรอรุ้ง ?”
ปานรุ้งพยายามหายใจอย่างมีสติ “รุ้งคงคิดเรื่องงานมากไป ..เดี๋ยวรุ้งลงไปหาอะไรเย็นๆ ดื่มหน่อยนะคะ” ปานรุ้งลุกเดินออกจากห้องไป วาสุเทพมองตามปานรุ้งอย่างกังวลไปด้วย
ปกรณ์เดินวนไปมาอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับชะเง้กมองว่าเมื่อไหร่ปานวาดจะมา ปกรณ์หยิบมือถือมากดโทรหาปานวาด แต่ปานวาดไม่รับ “โอ๊ยย...ไปส่งแค่ตรงนี้ของพี่วาดคือที่ไหนเนี่ย? เชียงใหม่หรือไง!! จะตี 1 แล้วด้วย”
“ปกรณ์เหรอลูก?!” ปานรุ้งเอ่ยเรียกขึ้น ปกรณ์ที่ยืนอยู่ชะงักทันที ค่อยๆ หันไปเห็นว่าปานรุ้งเดินเข้ามา “มายืนทำอะไรตรงนี้เนี่ยปกรณ์?”
“เอ่อ...พอดีผมนอนไม่หลับครับนายแม่ เลยลงมาเดินเล่น” ปกรณ์เอ่ยแก้ตัว
“เดินเล่น? “ ปกรณ์พยักหน้า “มาเดินเล่นตอนนี้... เดี๋ยวโดนน้ำค้างก็ไม่สบายกันพอดี...เข้าบ้านไปกับแม่มา” ปานรุ้งเอ่ยไม่เห็นด้วยจะลากปกรณ์เข้าไปในบ้าน
ปกรณ์ดึงปานรุ้งไว้ “เดี๋ยวครับนายแม่...ถ้าผมเข้าบ้านไปกับนายแม่...นายแม่ต้องสัญญาก่อนว่านายแม่จะไปส่งผมเข้านอน”
“หือ?” ปานรุ้งชะงักมองว่าปกรณ์มาไม้ไหน
ปกรณ์อ้อนทันที “คืนนี้ผมอยากนอนกอดนายแม่ครับ ...เผื่อมันจะทำให้ผมนอนหลับได้”
ปานรุ้งยิ้มๆ แต่ก็แอบมีความสุข “โตจะตายยังอยากนอนกอดแม่อีก...”
ปกรณ์ทำเสียงอ้อน“นะคร๊าบบบบบบบบบบบบ...”
ปานรุ้งยิ้มๆ แล้วพยักหน้า พาปกรณ์เดินเข้าบ้านไป ทันทีที่บ้านรุ้งเดินเข้าบ้านไป มอเตอร์ไซค์ของโดมที่มีปานวาดซ้อนท้ายก็ขี่เข้ามาจอดหน้าบ้าน โดมดับรถ แล้วถอดหมวกกันน็อกกับถุงมือตัวเองออก แล้วหันไปรับหมวกกันน็อกที่ปานวาดถอดออกพอดี ปานวาดรีบลงจากรถ ทำท่าจะเข้าบ้าน
โดมรีบดึงมือปานวาดไว้เอ่ยกับหญิงสาว “เดี๋ยววาด...ครั้งหน้าถ้าผมมาบ้านวาด ผมจะไม่ปีนเข้าบ้านอีกแล้วนะ... ผมอยากเดินเข้าบ้านวาดอย่างถูกต้อง...”
ปานวาดชะงักรู้ทันทีว่าโดมหมายถึงอะไร “ครั้งหน้าฉันจะพานายเดินเข้าบ้านไปพร้อมกัน...ไปนะ...” ปานวาดทำท่าจะปีนรั้วเข้าบ้าน โดมลงจากมอเตอร์ไซค์มาจับเอวปานวาดเพื่อช่วยให้ปานวาดปีนง่ายขึ้น
ทันใดนั้น เห็นวาสุเทพเดินออกมาจากมุมหนึ่ง “พ่อว่าเปิดประตูเข้าบ้านดีๆก็ได้มั้ง !”
“คุณพ่อ!!” ปานวาดตกใจ