บทละครโทรทัศน์ เพลิงบุญ ตอน 11 หน้า 12
ริมน้ำบ้านเทิดพันธ์ ป้านอมจัดเครื่องดื่มให้นายประสานและทนาย ก่อนจะถอยไปยืนอยู่กับลุงหยัดห่างออกไป “หมายความว่าคุณประสานต้องการซื้อที่ดินตรงนี้ของผม”
“ใช่ครับ และนี่” ประสานส่งกระดาษเขียนตัวเลขราคาที่อยู่ในมือเทิดพันธ์..เทิดพันธ์มองด้วยความพอใจ
“นี่คือ ตัวเลขที่ทางผมสู้ไหว .. ถ้าคุณเทิดพอใจกับราคา ผมจะให้ทนายร่างสัญญาทันที”
ป้านอมและลุงหยัดยิ้มให้กัน
“ที่จริง.. บ้านนี้ผมก็อยู่คนเดียว ถ้าแบ่งขายให้คุณประสานบางส่วน ผมก็ยังอยู่ได้สบาย ๆ และราคาที่ให้..ผมก็พอใจครับ” เทิดพันธ์ยื่นมือให้ “ยินดีที่จะได้เป็นเพื่อนบ้านกันนะครับ”
ประสานยื่นมือมาจับ “ยินดีเช่นกันครับ”
เทิดพันธ์ยิ้มรับกับสิ่งดี ๆ ที่กำลังเข้ามาในชีวิต ป้านอมลุงหยัดยิ้มแก้มปริ
ริมน้ำเจ้าพระยา .. บรรยากาศดี มีความหวัง เทิดพันธ์ยืนอยู่ที่ระเบียง มองดูตัวเลขที่เขียนในกระดาษแล้วก็ยิ้ม
“ขอบคุณครับพ่อ ขอบคุณที่ให้เงินผมมาตั้งตัวใหม่อีกครั้ง”
เทิดพันธ์มองออกไปที่ริมแม่น้ำ..แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง พลังในการใช้ชีวิตกลับมาอีกครั้ง
ที่หน้าบ้านฤกษ์...เมฆลอยผ่าน..เช้าเป็นบ่ายและเย็นๆ แดดร่มลมตก รถฤกษ์แล่นเข้ามาจอดที่ประตูรั้ว เห็นแอ๊ดวิ่งมาไกลๆ ในรถ..ฤกษ์นึกได้ หยิบโทรศัพท์มือถือของพิมมาส่งคืน
“เกือบลืม..คุณลืมไว้ในรถตั้งแต่เมื่อวาน” พิมรับมา “ตั้งใจไม่คืน เพราะไม่อยากให้พิมคุยกับเริงใช่มั้ยคะ?”
ฤกษ์ยักไหล่นิดๆ โดนรู้ทัน
“คิดมาก..เริงเค้าโดนพี่ฤกษ์พูดใส่หน้าแบบนั้น อาจจะขนของออกไปแล้วก็ได้ เค้าไม่โทร.มาหาพิมหรอก”
แอ๊ดเปิดประตูรั้ว ฤกษ์ขับรถเข้าไป
รถฤกษ์เข้ามาจอดด้านในฤกษ์มองรอบๆ
“บ้านเงียบๆ” ฤกษ์ยิ้มนิดๆ “คงไปแล้วมั้ง”
ทันใดนั้น..ใจเริงก็เดินออกมาจากบ้าน ฤกษ์ชะงักกึก หน้าตาเซ็งขึ้นมาทันที “ยังไม่ไป”
พิมเตือน “พี่ฤกษ์คะ” ฤกษ์รู้ตัว “โอเค.. ผมจะท่องไว้ในใจ “เพื่อนพิม...เพื่อนพิม””
ฤกษ์ฝืนยิ้ม “โอเคนะ”
พิมยิ้มรับ “ขอบคุณค่ะ”
ฤกษ์กับพิมลงจากรถ ใจเริงมองพิมกับฤกษ์ แล้วก็ยิ้มกว้างงงงงงงงงง เสียงอ่อนมาก
“พิม พี่ฤกษ์ ... มีอะไรให้ช่วยยกลงจากรถหรือเปล่า ? เดี๋ยวเริงช่วย”
พิม ฤกษ์ แอ๊ด งง “อ๋อ..ก็มีนิดหน่อยจ้ะ พอดีแวะซื้อของที่ซุปเปอร์มาด้วย แต่ให้แอ๊ดยกก็ได้”
ใจเริงกุลีกุจอมาก “ไม่เป็นไร ! เริงช่วยได้ ช่วยกันยกจะได้เสร็จเร็วๆ ของอยู่ไหน ?”
ฤกษ์กดเปิดท้ายรถ ตื๊ด! ท้ายรถกระเด้งเปิด ใจเริงกระตือมาก รีบเดินไปเปิดท้ายรถ แล้วก็หยิบถุงของออกมาอย่างแข็งขัน แอ๊ดได้แต่มองงงๆ พิมเรียก “แอ๊ด”