บทละครโทรทัศน์ เพลิงบุญ ตอน 11 หน้า 13
แอ้ดรู้สึกตัว “ค่ะๆ” แอ๊ดรีบหยิบของที่เหลือ ใจเริงกับแอ๊ดเดินหิ้วของเข้าไปในบ้าน ใจเริงหันมายิ้มกับพิมกับฤกษ์อีกที ใจเริงดูแสนดีมาก ต่างกับ “อีเริง” ที่เพิ่งฉะกันไปเมื่อวาน พิมกับฤกษ์มองตามงงๆ
“มาแนวใหม่ สงสัยจะเพิ่งคิดได้” ฤกษ์แค่นหัวเราะ ยักไหล่ แล้วก็เดินเข้าบ้านไป พิมเริ่มแปลกใจ “เกิดอะไรขึ้น”
ใจเริงวางของบนโต๊ะในครัว โคตรหนัก ! แอ๊ดตามมาวางข้างๆ มองใจเริงไม่วางใจ หลังแอ๊ดเป็นพิมเดินเข้ามา
ใจเริงเห็นว่าพิมเดินตามเข้ามาก็รีบหันมาปั้นหน้ายิ้ม “แสนดี”
“พิม .. ต่อจากนี้ไป ถ้าพิมมีอะไรให้เราทำ ให้เราช่วย พิมบอกเราได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ ส่วนเรื่องที่อยู่ใหม่ เราพยายามหาอยู่ จะรีบย้ายออกให้เร็วที่สุด เราไม่อยากมีปัญหากับพี่ฤกษ์น่ะ”
ใจเริงพูดจาดูดีมาก เกรงใจ๊ เกรงใจ แอ๊ดเหวอ ??? / พิมฟังแล้วคิดตามไปด้วย
“ที่พี่ฤกษ์พูดเมื่อวานมันก็จริง เริงใจเย็นเกินไป ลืมนึกไปว่า เราทำให้พิมต้องลำบาก”
“พิมก็ไม่ได้ลำบากอะไร” แอ๊ดหันมาทางพิม
“แต่ก็อย่างที่เราคุยกันไว้ .. เริงมาอยู่แค่ชั่วคราวไม่นาน พิมก็บอกพี่ฤกษ์ตามนั้น ถ้าเราสองคนรักษาคำพูดได้ก็ดี พี่ฤกษ์เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร เอาเป็นว่า เราจะช่วยเริงหาที่อยู่ใหม่ก็แล้วกัน ช่วยๆกัน”
พิมยิ้มจริงใจ ใจเริงชะงักนิดๆ แล้วก็ฝืนยิ้ม “ขอบใจจ้ะ” ใจเริงโผเข้ามากอด
“พิมเป็นเพื่อนที่เริงรักที่สุดเลย เลิฟๆ น้า” ใจเริงกอดพิมด้วยความรัก แอ๊ดยืนอยู่ตรงกลาง มองงงๆ
“สัตว์มักจะมีการพรางตัวเพื่อไม่ให้ศัตรูของมันสังเกตเห็น” ปารมียืนอยู่ท่ามกลางสวนแมกไม้ ใส่ชุดสีเขียวกลมกลืนไปกับต้นไม้ใบหญ้า เห็นแมนและ พิชชี่อยู่ในชุดกลมกลืนเช่นกัน ทำทีเป็นรดน้ำต้นไม้ ใส่ปุ๋ย ปารมีพูดกับกล้อง เห็นเปรมและทีมงานกำลังถ่ายทำอยู่
“ไม่เพียงแต่อำพรางตัวเองจากศัตรูของมันนะคะ บางชนิดยังพรางเพื่อหวังฮุบเหยื่อด้วย เช่นตั๊กแตนบางชนิด ทำตัวกลมกลืนกับกิ่งไม้ทั้งสีสันและรูปร่าง ปลาบางชนิดใช้หนวดของมันทำเป็นตัวหนอนเพื่อล่อให้เหยื่อเข้ามาใกล้....” ปารมีสีหน้าดุดัน “และฮุบเหยื่อทั้งเป็น”
เช้าวันต่อมา ใจเริงยิ้มหน้าสะพรึง มองไปที่พิมกับฤกษ์ที่เดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกัน “มอร์นิ่งงงงงงงงงง”
พิมกับฤกษ์หันไป ใจเริงอยู่ในชุดทำงาน ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร อาหารจัดวางอย่างสวยงาม แอ๊ดยืนอยู่ไม่ห่าง มองใจเริงด้วยความไม่วางใจ และประหลาดใจสุดๆ
“เริงช่วยแอ๊ดเตรียมอาหารเช้าให้พิมกับพี่ฤกษ์เรียบร้อยแล้วจ้ะ”
พิมกับฤกษ์เดินมาที่โต๊ะ พิมมองด้วยความตื่นเต้น .. เป็นอาหารเช้าเหมือนเดิม แต่เริงใจใส่ความดัดจริตลงไป เช่น จาน ชาม แก้ว ดูเว่อร์วัง พิมแปลกใจนิดๆ “ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้”
“ไม่ได้ ! พิมกับพี่ฤกษ์ใจดีให้เรามาพักด้วย เราต้องทำอะไรเพื่อตอบแทนบ้างสิ” ฤกษ์สวนลอยๆ “รู้ตัวก็ดี !!”
พิมมองฤกษ์เหมือนจะเตือนๆ ฤกษ์เงียบ นั่งและหันไปสั่งกาแฟกับแอ๊ด “แอ๊ดกาแฟ”