รีเซต

บทละครโทรทัศน์ ปดิวรัดา ตอนที่ 4 หน้า 10

บทละครโทรทัศน์ ปดิวรัดา ตอนที่ 4 หน้า 10
9 มกราคม 2559 ( 18:55 )
28.2M
2
ปดิวรัดา ตอนที่ 4
11 หน้า

ศรัณย์นอนแอ้งแม้งกับพื้น สนามตรงหน้า ลุกขึ้นมา ร้องโอดโอย  

“ไหนนายบอกเขาไม่ใช่คนอย่างนั้นไง” ชรัตน์ขำสนุกมาก “ผู้หญิงคนนี้ ใช้ได้เลยเว้ยเฮ้ย”

รินยังมองลงมาด้วยสายตาอาฆาตอยู่ที่ระเบียง แล้วเดินหายเข้าห้องไป ไปยืนแค้นอยู่ลำพัง

“ไอ้บ้า ไปชมเขาทำไม หนอยแสบนัก” ศรัณย์เอาบันไดมาวางพาดไว้ ท่าทางลุย แค้น

“เฮ้ย จะเอาอีกหรือ”

“ก็มันเข้าทางอื่นได้ที่ไหนเล่า คนเต็มด้านหน้า แกก็จับเอาไว้สิ”

“เออๆ” ชรัตน์ขำจริงจัง  เข้าไปจับบันไดไว้

“ขำอยู่นั่นแหล่ะ จับดีๆ” ศรัณย์เริ่มปีนใหม่อีกครั้ง

 

ในห้อง รินเดินไปมาเครียดอยู่ ประตูระเบียงไม่ได้ปิด หันมาเจอ ศรัณย์ปีนเข้ามาเสร็จแล้ว “ยายตัวดี”

“อย่าเข้ามานะ”  รินวิ่งมาปิดประตูไม่ให้เข้า

“สู้แรงฉันไม่ได้หรอก” 

ทั้งสองยื้อที่ประตูครู่หนึ่ง  ศรัณย์ออกแรงเต็มที่  ประตูเปิดออก  รินกระเด็นไป ร้องเสียงดัง “กรี๊ดดดดดดดดดดด” รินหงายหลัง ศรัณย์คว้าเอาไว้ทันพอดี 

 

คราวนี้เสียงดังชัดกว่าคราวที่แล้ว ทั้งหมดตกใจ ชะงัก คุณหญิงเพ็ญแขตกใจ “เสียงริน”

“คะ”

คุณหญิงเพ็ญแขรีบแก้ “บราลี”

“ไม่น่าเป็นอะไรนะครับ” พวกผู้ชายหัวเราะกัน สาวๆพยักหน้ากันยิ้มแห้งๆ

 

ในห้อง รินยืนได้แล้ว รีบถอยห่างออกจากมือของศรัณย์ที่ช่วยคว้าตัวไว้

“เอาบันไดออก กล้ามากนะ .... คิดอีกที ดีใจจัง”

“ดีใจอะไร”

“หล่อนมีหัวใจ ฉันนึกว่าหัวใจหล่อนอยู่ที่ต้นไม้ อยู่ที่ม่าน อยู่ที่มีดในครัวนั่นเสียอีก”

“ดิฉันเห็นคุณกอดกับผู้หญิงคนนั้น”  รินโกรธ ศรัณย์อึ้งไปนิด ก่อนจะหัวเราะออกมา “หัวเราะอะไร”

ศรัณย์เข้าไปที่ข้างหูกระซิบ “หล่อนหึงฉัน”

“อ๊าย” รินออกแรงผลักศรัณย์เต็มแรง ศรัณย์เซไปกระแทกตู้หรือชั้นวาง แล้วทรุดลงนั่งกับพื้น  ตะเกียงร่วงลงมา  เพล้ง !

 

โถงเรือนใหญ่ ผู้ใหญ่กลุ่มเดิมชะงัก เพราะเสียงอีก

“มีลูกเต็มบ้าน มีหลานเต็มเมือง .... เอ้าชน !” 

ผู้ชายชนแก้วกัน หัวเราะกันใหญ่ คุณหญิงเพ็ญแขยิ้มแห้งๆกับคุณหญิงแก้ว

 

ศรัณย์กับรินยังตกใจ ศรัณย์นั่งกับพื้นหลังพิงตู้มองรินต่อ อมยิ้มกรุ้มกริ่ม  

“มองอะไร”

“มองหน้าหล่อน เหมือนที่หล่อนต้องการมาโดยตลอด” 


11 หน้า