บทละครโทรทัศน์ ปดิวรัดา ตอนที่ 4 หน้า 8

“ฉันแย่แล้วคุณชรัตน์ ช่วยฉันด้วย” ดวงสวาทร้องไห้ออกมา หมายถึงเรื่องนริศ
“เกิดอะไรขึ้น”
ที่เรือนใหญ่ กลุ่มแขกนั่งแยกกันเป็นกลุ่มๆกับพื้นทานอาหารตามธรรมเนียมไทยแห่งยุคสมัย
ผู้ชายนั่งกับศรัณย์ วงของผู้ชาย กินไป คุยไป ผู้หญิงนั่งกับวงของผู้หญิง คุณหญิงแก้วบอกคุณหญิงเพ็ญแข ต่อหน้าริน “หนูรินเป็นเด็กเรียบร้อย จิตใจดีมาก ดิฉันขอบคุณจริงๆค่ะคุณหญิงเพ็ญแข”
คุณหญิงเพ็ญแขยิ้มให้รินภูมิใจ
ชรัตน์ ดวงสวาท ทั้งสองสนทนาต่อ
“ทะเลาะกับคุณชายนริศก็เลยหนีมาเนี่ยนะ”
“เขามันสิบแปดมงกุฎ เขาหลอกฉันให้แต่งงานด้วย”
“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่ารัณย์อยู่ที่นี่”
“ฉันไปที่กรม พอรู้ว่าศรัณย์ย้ายมาประจำที่นี่ ฉันก็เลยขอที่อยู่มา”
“แล้วนี่พ่อแม่คุณรู้เรื่องมั้ย” ดวงสวาทส่ายหน้า “แต่งงานได้เดือนเดียว หนีมาหาคู่รักเก่า โฮ้ย คุณดวงสวาท นี่เรื่องใหญ่นะครับ”
พิธีส่งตัวเข้าเรือนหอ นายอำเภอและภรรยานอนบนเตียงเอาฤกษ์แล้วพูดคำมงคลออกมา ศรัณย์ รินนั่งเคียงคู่กันขนาบด้วยคุณหญิงแก้วและคุณหญิงเพ็ญแข
“พ่อนอนหลับฝันว่า มีลูกเต็มบ้าน มีหลานเต็มเมือง”
“แม่ก็ฝัน ฝันว่า มีเงินมีทองมากองรอบบ้านเลย”
ศรัณย์หน้าเครียดเรื่องดวงสวาท รินมองศรัณย์ จับสังเกต
ดวงสวาทสงบลงแล้ว หลังจากได้ระบายออกมา
“ผมจะพาคุณเข้าเมือง คณะที่มาจากกรุงเทพ จองโรงแรมเอาไว้”
“ขอดิฉันนั่งพักตรงนี้สักครู่ ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย”
“งั้นก็ได้ อยู่รอผมตรงนี้นะครับ อย่าเข้าไปในงานของเขาอีก แค่นี้ก็เสียฤกษ์มากพอแล้ว”
ดวงสวาทหน้าเข้ม ไม่รับปาก ชรัตน์เดินจากไป
พิธีส่งตัวเรียบร้อยทุกคนเดินออกทิ้งบ่าวสาวไว้ คุณหญิงแก้วสั่งก่อนปิดประตู “อย่าออกมาจากห้องจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้านะลูก”
ประตูปิดลง ศรัณย์ถอนใจ ยืดขาเป็นเหน็บ รินสีหน้าเรียบ “ผู้หญิงคนนั้น คือเธอใช่ไหม”
ศรัณย์พยักหน้า “เขาแต่งงานไปก่อนหน้านี้เดือนหนึ่งแล้ว”
“แต่เขาก็มาถึงที่นี่ ทั้งน้ำตา” ศรัณย์อึ้งไป เครียดขึ้นมา “คุณคงห่วงเธอมาก”
“เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ บ้านเราอยู่ติดกัน”
“แต่คุณออกไปไม่ได้ แล้วจะทำยังไงคะ”
ศรัณย์เดินไปที่ระเบียงของตน ศรัณย์เห็นบันไดไม้วางอยู่ ใครคงลืมไว้ ศรัณย์ถอดเสื้อและผ้านุ่งตัวนอกออกเพื่อให้ปีนสะดวกรวดเร็ว แล้วเปิดประตูออกไปที่ระเบียง