บทละครโทรทัศน์ ปดิวรัดา ตอนที่ 5 หน้า 11
อรุณฤกษ์จับแขนริน “ริน.... รินเป็นไงบ้าง พี่เพิ่งรู้เรื่อง พี่เป็นห่วงริน”
โถงเรือนใหญ่ จู่ๆ ดวงสวาทก็ดึงมือศรัณย์ที่ป้อนอยู่มากอดไว้ “เราจับมือกันครั้งแรกที่ไหน จำได้ไหมคะ”
ศรัณย์จำได้
ในอดีต ศรัณย์ ดวงสวาท ทั้งสองเล่นว่าวกัน คนละตัว ดวงสวาทมองว่าวในมือของตนที่ติดลมบนแล้ว ศรัณย์เข้ามาจับมือแล้วไม่ปล่อย ดวงสวาทเขินอาย ทั้งสองจับมือกันอยู่อย่างนั้น ในขณะที่ว่าวลอยลมสวยงาม
ศรัณย์โกหก “ผมลืมไปหมดแล้ว”
“แต่ดวงไม่เคยลืม จับมือครั้งแรก จูบครั้งแรก”
ศรัณย์จำได้เหมือนกัน “จดจำไปก็ไม่มีประโยชน์ ลืมมันเสียเถอะ”
“ดวงตาโตๆของคุณ ยิ้มของคุณ หวานที่สุดเมื่ออยู่กับดวง ดวงจำมันได้ไม่เคยลืม” ดวงสวาทรุกคืบเข้ามาจับใบหน้าศรัณย์ เธอสะเทือนใจเจ็บปวดจริงๆกับการไม่มีศรัณย์ เพราะเป็นสิ่งที่ดวงสวาทเพิ่งพบในวันนี้ว่ามันสำคัญสำหรับเธอมาก และมันเพิ่งหลุดลอยไป“ความอ่อนหวานของคุณ ความผูกพันแบบนั้น ดวงไม่มีโอกาสเป็นเจ้าของแล้ว ดวงไม่มีสิทธิ์อีกแล้วใช่ไหม” ดวงสวาทน้ำตาไหลออกมา
“เจ็บปวดใช่ไหม เพิ่งรู้สึกหรือ ผมเจ็บแบบนี้มาเดือนหนึ่งแล้ว คุณแต่งงานก่อนผมเสียอีก จำไม่ได้หรือไง” ศรัณย์มีแววโกรธน้อยใจอย่างมาก
"ดวงไม่เคยรู้เลยว่าคุณมีคู่หมั้น ราสนิทกัน รู้จักกันทุกเรื่อง ถ้าคุณมีคู่หมั้น ดวงต้องรู้”
“คู่หมั้นตั้งแต่เด็ก ผู้ใหญ่คุยกัน คุณแม่ท่านอยากให้ผมลืมคุณ”
ดวงสวาทน้ำตาริน “แล้วลืมได้ไหมคะ เธอมาแทนฉันได้ไหม” ศรัณย์อึ้งไป “ดวงทำผิดไป ดวงเลือกคนผิดแท้ๆ ดวงไม่น่าใจอ่อนกับพ่อแม่เลย ดวงน่าจะหนีมากับคุณ ดวงตัดสินใจผิดแท้ๆ ให้อภัยดวงนะคะ” ดวงสวาทจับมือศรัณย์แน่น
เสริมขัด “คุณปลัดขอโทษครับ เอ้อ มีเพื่อน มาหาคุณนายอยู่ที่สวนขอรับ”
“ญาติตั้งแต่เมื่อวานหรือเปล่า”
“ก็ไม่ทราบนะครับ.ผมเห็นเขาจับมือถือแขนกันเหมือนที่คุณทำอยู่ตอนนี้เลย คุณสองคนเป็นญาติกันหรือเปล่าล่ะครับ” ทั้งสองสะดุ้งปล่อยมือกัน
“ผมขอตัว” ศรัณย์ออกไป
ดวงสวาทรีบตามไปอีกคน
ที่นั่งในสวน อรุณฤกษ์ นั่งจับมือริน “พี่ร้อนใจจนอยู่กรุงเทพไม่ได้ ห่วงรินไปหมด ตั้งแต่เล็กรินไม่เคยจากบ้านไปไหน แล้วนี่ก็มาคนเดียว คุณน้าก็เหลือเกิน แทนที่จะอยู่เป็นเพื่อนรินก่อน”