บทละครโทรทัศน์ ปดิวรัดา ตอนที่ 5 หน้า 13
“โอ๊ย สวยหยดย้อยขนาดนั้น คนที่จะทำใจได้ก็มีแต่พระพุทธรูปกระมังครับ”
อรุณฤกษ์ ฮึดฮัด ห่วงริน นั่งหน้านิ่ว
โถงเรือนใหญ่ สำรับอาหารเย็นพร้อมแล้ว เสนอ สาย เสริมดูแล สี่เจ้านายทยอยกันเดินมานั่ง
“ทำไมวันนี้ไม่มีน้ำพริกลงเรือ”
“คุณนายยกหน้าที่ทำอาหารให้คุณปลัด ให้ดิฉันจัดการ ทานน้ำพริกลงเรือทุกวันน่าเบื่อนะคะ”
“ยกหน้าที่ให้เลยหรือ” ศรัณย์โกรธ เสียงเข้ม
รินมองหน้าศรัณย์ ค้อนโกรธ ทั้งสองเข้าใจทันที รินงอนเรื่องไหน
“คุณปลัดคุณตอบมาเลย คุณชอบอาหารของคุณนาย ชอบทุกอย่างที่คุณนายทำใช่ไหม !!”
“ฉัน“ไม่ชอบ” ทุกสิ่งที่หล่อนทำ! ไม่ชอบ!”
ศรัณย์แค้น หนอย แค่นี้งอนหรือ สายชี้ให้ศรัณย์ดู “นี่มัสมั่น น่องไก่อันเบ้อเร่อเลยค่ะ”
เสนอพึมพำกับเสริม “โฮ้ย ดีใจที่บอก ไม่บอกนึกว่า ซุปไก่ ! น้ำใสจ๋องเลย”
เสริมขำ ศรัณย์มองหน้ารินส่งความโกรธไปหา รินทำเป็นไม่เห็น ไม่สนใจ “คุณดวงสวาททานข้าวไหวไหมคะ หรือจะทานข้าวต้มไหม”
“ไหวค่ะ ยาหอมของคุณรินช่วยได้มาก ขอบคุณมากค่ะ”
ดวงสวาทกับอรุณฤกษ์ ยื่นช้อนออกมาตักบางอย่างจากกับข้าวพร้อมกัน แต่ไปคนละทาง ทั้งสองชะงักค้างเพราะตกใจที่ยื่นมือออกไปพร้อมกัน กลัวจะชนกัน
ดวงสวาทเอ่ย “อ้าวนึกว่าใจตรงกัน คนละจาน โชคดีไป”
อรุณฤกษ์ตักสัปปะรดให้ริน ดวงสวาทตักแตงกวาให้ศรัณย์
อรุณฤกษ์ย้อน “เรายังใจตรงกันอยู่ ตักให้คนอื่นเหมือนกัน”
“ดวงเหมือนคุณค่ะ เป็นเพื่อนกันมาแต่เด็ก เพราะบ้านติดกัน ก็เลยรู้ว่า รัณย์ชอบทานแตงกวา”
“ยายรินชอบสัปปะรดครับ บางอาทิตย์กินกับข้าวสวยทุกวันเลย จนผมต้องดุให้กินอย่างอื่นบ้าง”
ศรัณย์หน้าเข้มมองริน รินชักสีหน้าไม่ดี ดวงสวาทช่วยซ้ำเติมต่อไป “ศรัณย์ตอนเด็ก เป็นเด็กที่ซนและสดใสมาก”
ศรัณย์มีแววเศร้า “ก่อนที่จะกลายเป็นคนซึมเศร้าเพราะครอบครัวล้มละลาย” รินตกใจเพิ่งรู้เรื่อง
“มีวันหนึ่ง ดวงอยากทานกุ้งมาก แต่ที่ตลาดไม่มีขาย ดวงร้องไห้ไม่มีดี พอศรัณย์รู้เรื่องเขาก็เดินหายไป”
อดีต ศรัณย์ยังวัยรุ่น ฝนตกฟ้าคะนอง ศรัณย์หิ้วถังลงมาที่ท่าน้ำ แล้วดำน้ำหายไป ก่อนจะจับกุ้งเป็นๆขึ้นมาวางในถังน้ำ
ดวงสวาทเล่า “ฝนตกหนัก ท้องฟ้าร้องครืนๆ ในน้ำมีทั้งทากทั้งงู”
อรุณฤกษ์เอ่ย “ศิวะเวทย์ ไม่ใช่ตระกูลเล็กๆ ไม่น่าเชื่อว่าคุณจับกุ้งเป็น”