บทละครโทรทัศน์ หนึ่งด้าวฟ้าเดียว ตอนที่ 21 หน้า 16
เลื่อนนึกขึ้นได้ “รอสักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ” เลื่อนรีบเดินเลี่ยงไป หลวงศรีมะโนราชมองตามอย่างไม่พอใจ
“ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นี่ถ้าไม่คิดถึงผู้ชายก็คงมีผิดชนักติดหลังอยู่เป็นแน่”
ขันทองฉุกใจคิดกับคำพูดของหลวงศรีมะโนราช ก่อนจะมองตามเลื่อนไปด้วยความติดใจสงสัย
ในสวนตำหนักเจ้าจอมเพ็ญ จมื่นศรีสรรักษ์กำลังหงุดหงิด ไม่พอใจ
“น้ำท่วมข้าศึกก็ไม่ถอย ไม่รู้มันจะล้อมถึงเมื่อใด เพลาอย่างนี้ อย่าว่าแต่นังเลื่อนเลย ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าทำให้
คุณพี่ดอกขอรับ” จมื่นศรีสรรักษ์กำลังคุยกับเจ้าจอมเพ็ญด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เจ้าจอมเพ็ญไม่พอใจ
“พี่ให้ช่วยกันหาทางบังคับอีเลื่อน ไม่ใช่มาซ้ำเติมพี่นะคุณพระนาย”
จมื่นศรีสรรักษ์หน้าบึ้งตึง “กระผมบังคับไม่ได้ดอกขอรับ ไม่เห็นด้วยแต่ต้นแล้วเรื่องอุบาทว์พวกนี้”
เจ้าจอมเพ็ญพยายามระงับอารมณ์ ไม่อยากทะเลาะกับน้อง “เอาเถิดๆ ไม่ช่วยก็ไม่ช่วย ถ้าอย่างนั้นคุณพระนายช่วยพี่ในเรื่องที่ช่วยได้ก็แล้วกัน” จมื่นศรีสรรักษ์ถอนใจ “เรื่องกระไรขอรับ”
เจ้าจอมเพ็ญมองไปรอบๆให้แน่ใจอีกทีว่าไม่มีใครแอบฟัง ก่อนจะพูดต่อ “พี่ห่วงว่าอังวะจะบุกเข้ามาเร็วจนพี่ไม่ทันตั้งตัว เกรงสมบัติของพี่จะเสียหาย คุณพระนายช่วยหาคนมาช่วยพี่ซ่อนสมบัติทีเถิด”
จมื่นศรีสรรักษ์โมโห “คุณพี่ทุรยศ แล้วยังจะ...”
เจ้าจอมเพ็ญสวนทันควัน ตวาดแว๊ด “จะช่วยหรือไม่ช่วย”
จมื่นศรีสรรักษ์ฮึดฮัดไม่พอใจ แต่ขอแค่นี้ ฝืนใจช่วยกันได้ก็ช่วย
ยามค่ำ ในวัดกุฏีดาว คนงานจำนวนมากกำลังช่วยกันขุดฝังทรัพย์สมบัติจำนวนมากของเจ้าจอมเพ็ญ ซึ่งใส่ทั้งหีบ ทั้งหม้อไหฝังไว้เต็มไปหมด โดยมีจมื่นศรีสรรักษ์กับเลื่อนยืนดูอยู่ เลื่อนประจบประแจง
“คุณพระนายช่างมีปัญญานัก วัดกุฏีดาวตอนนี้ไม่มีผู้ใดอยู่แม้แต่ผู้เดียว จะทำสิ่งใดก็สะดวกสบาย”
จมื่นศรีสรรักษ์หน้าบึ้งตึง “เก็บคำประจบของเอ็งไว้ให้คุณพี่เจ้าจอมของข้าเถิด ข้าฟังมากๆแล้วคลื่นเหียน”
เลื่อนแอบชักสีหน้าไม่พอใจ แต่พอจมื่นศรีสรรักษ์เหล่มา ก็รีบปั้นยิ้มประจบทันที จมื่นศรีสรรักษ์มองไปที่คนงานกำลังทำงาน “ข้ารู้ ว่าคุณพี่เจ้าจอมร่ำรวยนัก แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีมากมายถึงเพียงนี้ เพียงแค่กลบฝังสมบัติก็ต้องใช้เวลาถึงสามวันสามคืน กว่าจะเสร็จสิ้น”
เลื่อนยิ้มแย้ม “เป็นบุญของหม่อมแม่เจ้าค่ะ จะหาผู้ใดในอโยธยามีบุญเสมอด้วยหม่อมแม่เป็นไม่มีแล้วเจ้าค่ะ”
จมื่นศรีสรรักษ์หน้าเศร้าลง “ใช่ แต่เมื่อมีถึงขนาดนี้แล้วเหตุใดจึงไม่รู้จักพอเสียที”
จมื่นศรีสรรักษ์ถอนใจส่ายหน้า เลื่อนทิ้งค้อนใส่จมื่นศรีสรรักษ์ ไม่พอใจที่มาว่านายตน