บทละครโทรทัศน์ หนึ่งด้าวฟ้าเดียว ตอนที่ 21 หน้า 18
โดยชาวบ้านแต่ละคนต่างอดอยากหิวโหย เนื้อตัวสกปรกมอมแมม แต่แมงเม่า เป้าก็ไม่มีท่าทีรังเกียจ ต่างเอาอาหารมาให้อย่างยิ้มแย้มแจ่มใส ขันทองและท่านเจ้าคุณกำแหงยืนคุยกันห่างออกไปเล็กน้อย ท่านเจ้าคุณกำแหงอึดอัดใจ “แทนที่ออกพระจะช่วยพูด กลับเห็นดีเห็นงามเสียอย่างนั้น รู้ทั้งรู้อยู่ ว่าให้พวกชาวบ้านมาอยู่อย่างนี้ไม่ได้ มันไม่งาม” ขันทองยิ้มบางๆ “ท่านเจ้าคุณไม่กล้าตำหนิแม่แมงเม่า ก็อย่ามาลงที่ดีฉันซีเจ้าคะ”
ท่านเจ้าคุณกำแหงเมินหน้าไปทางอื่น ดันรู้ทันอีก
“จริงอยู่เจ้าค่ะ ว่ามีคนมาวุ่นวายที่ประตูวัง มันไม่งาม แต่ชาวบ้านพวกนี้เดือดร้อนอดอยากนัก แลข้าวปลาอาหารในวังก็มีล้นเหลือ ดีฉันเห็นเหลือทิ้งออกมาก ถือเสียว่าทำบุญทำกุศลเถิดนะเจ้าคะ”
ท่านเจ้าคุณกำแหงหน้าบึ้งตึง “ฉันเห็นแก่ว่าแม่แมงเม่ามาขอดอกนะ มิเช่นนั้นกฎก็ต้องเป็นกฎ”
ท่านเจ้าคุณกำแหงหันไปมองแมงเม่า เห็นแมงเม่ายิ้มแย้ม เอาอาหารให้ชาวบ้าน แล้วยังพูดคุยหยอกล้ออีก
ท่านเจ้าคุณกำแหงยิ่งดูก็ยิ่งประทับใจ แมงเม่าทั้งสวยแล้วยังจิตใจดีอีก
“แม่แมงเม่า ช่างงามทั้งกายทั้งใจจริงๆ รู้จักเผื่อแผ่คนตกทุกข์ได้ยาก หายากนัก”
ขันทองหมั่นไส้ หึงนิดๆ “เรื่องครานี้ แม่เป้าก็มีส่วนนะเจ้าคะ จะไม่ชมแม่เป้าหน่อยหรือเจ้าคะ”
ท่านเจ้าคุณกำแหงเหล่ขันทองด้วยใบหน้าหงิกงอ ทำไมมันขัดคอจังวะ ก่อนจะไม่สนใจหันไปมองแมงเม่าต่อ
ขันทองถอนใจเซ็งๆ หน้าบึ้งตึง อาการหึงหวงชัดเจน
ผ่านมาครู่หนึ่ง แมงเม่ากับเป้าเดินถือถาดเปล่ามาพร้อมกับพูดคุยกันอย่างอารมณ์ดี โดยมีขันทองและท่านเจ้าคุณกำแหงเดินตามหลังมา เป้ายิ้มแย้ม
“ครานี้มีแต่ข้าวปลาอาหาร คราหน้าเราหาหยูกยาไปให้พวกชาวบ้านบ้างดีหรือไม่จ๊ะ แม่แมงเม่า”
แมงเม่ายิ้มแย้ม “ถ้าได้ก็ดีสิจ๊ะ ฉันจะชวนคนอื่นมาช่วยด้วย คนละไม้คนละมือคงช่วยผู้คนได้อีกมาก”
ท่านเจ้าคุณกำแหงมองแมงเม่า ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ จนทนเก็บไว้ไม่ไหว เป้ายื่นมือไปดึงถาดในมือแมงเม่า
“ประเดี๋ยวฉันเอาไปเก็บให้เอง แม่แมงเม่าไปที่ตำหนักเถิดจ้ะ” แมงเม่ายิ้มแย้ม “ขอบน้ำใจจ้ะ”
ท่านเจ้าคุณกำแหงได้ช่อง “ถาดก็ไม่ใช่เล็กๆ ไปคนเดียวจะดีหรือแม่เป้า” ท่านเจ้าคุณกำแหงหันไปทางขันทอง “วานออกพระศรีท่าน ไปเป็นเพื่อนแม่เป้าหน่อยเถิด” เป้าเกรงใจ “ไม่ต้องดอกเจ้าค่ะ...”
ท่านเจ้าคุณกำแหงตัดบท “ไปเถิด เรื่องเท่านี้ ออกพระศรีไม่ว่ากระไรดอก”
ท่านเจ้าคุณกำแหงหันไปยิ้มให้ขันทอง “จริงหรือไม่ออกพระ”
ขันทองเสียท่าจนได้ เจ็บใจแต่ก็ต้องยอม “เจ้าค่ะ”
ขันทองเหล่มองท่าทางท่านเจ้าคุณกำแหงเล็กน้อย ก่อนเดินเลี่ยงไปกับเป้าด้วยสีหน้าใช้ความคิด