บทละครโทรทัศน์ หนึ่งด้าวฟ้าเดียว ตอนที่ 21 หน้า 17
มุมหนึ่งในวัด เลื่อนกำลังแจกกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำกับข้าวห่อใบตองให้พวกคนงาน พวกคนงานก็รับไปกินอย่างเอร็ดอร่อย หลังจากทำงานเสร็จโดยมีเจ้าจอมเพ็ญ ยืนคุยกับจมื่นศรีสรรักษ์อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย
“คนพวกนี้ ไว้ใจได้แน่นะคุณพระนาย ว่าจะไม่แพร่งพรายความลับที่ซ่อนสมบัติของพี่
“อย่าห่วงเลยขอรับ คนพวกนี้กระผมคัดมากับมือ ล้วนแต่เป็นคนที่รับใช้กระผมมานานปี ไว้ใจได้ทั้งสิ้น”
เจ้าจอมเพ็ญยิ้มบางๆ “เช่นนั้นพี่ก็วางใจ”
ขาดคำ คนงานคนหนึ่งก็ชักตาตั้ง ทุรนทุรายขึ้นมาทันที เพราะยาพิษที่เจ้าจอมเพ็ญวางไว้ในอาหารและน้ำนั่นเอง พวกคนงานพากันตกใจเช่นเดียวกับจมื่นศรีสรรักษ์ เลื่อนที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เลื่อนตกใจ
“เป็นกระไรของเอ็ง...” ขาดคำ คนงานคนอื่นก็เริ่มมีอาการ ต่างทรุดร่วง ทุรนทุรายกันทุกคน เลื่อนตกใจลนลานทำอะไรไม่ถูก ไม่เคยเห็นคนทรมานมากขนาดนี้มาก่อนเลย จมื่นศรีสรรักษ์ตกใจสุดๆ ฉุกคิดขึ้น
“ทำไมคุณพี่ต้องวางยาพิษพวกมันด้วย” เจ้าจอมเพ็ญยิ้มบางๆ
“จำพี่ไว้นะคุณพระนาย คนเดียวที่จะไว้ใจได้ว่าไม่แพร่งพรายความลับก็คือ “คนตาย” เท่านั้น”
พวกคนงานดิ้นทุรนทุรายบนพื้น บางคนเริ่มมีเลือดออกปาก ออกจมูก ขาดใจตาย คนงานคลานมาจับขาเลื่อน “ช่วยด้วย...” เลื่อนกลัวสุดขีด พยามดึงขาที่ถูกจับออก “อย่ามายุ่งกับข้า”
เลื่อนดึงขาออกแรงไปหน่อยเลยเสียหลักล้มลงกับพื้น เลื่อนเงยหน้าขึ้นมา เห็นคนงานพยายามจะตะกายมาหา แต่กลับขาดใจตายไปก่อน เลื่อนเห็นคนตายต่อหน้า กลัวสุดขีด กรีดร้องออกมา จมื่นศรีสรรักษ์โมโหสุดขีด “คุณพี่”
เจ้าจอมเพ็ญยิ้มบางๆ ไม่สนใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเลื่อน
“ไปกันเถิดนังเลื่อน ข้าบอกเจ้าคุณพลเทพว่ามีคนซ่องสุมกันจะทำร้ายข้า ข้าเลยให้คนมาวางยาพิษฆ่าพวกมัน อีกไม่นานคนของเจ้าคุณพลเทพก็จะมาจัดการกับศพ แลความลับเรื่องสมบัติก็จะมีเพียงข้า เอ็ง แลคุณพระนายเท่านั้นที่รู้” เลื่อนยังหน้าซีดตัวสั่น หวาดกลัวไม่หาย เจ้าจอมเพ็ญมองหน้าเลื่อน ยิ้มบางๆ
“เห็นหรือไม่ว่าข้าไว้ใจเอ็งเพียงใด แลอย่างนี้เอ็งจะตอบแทนข้าอย่างไรเล่านังเลื่อน”
เลื่อนกลัวลนลานสุดๆ ปากคอสั่น พูดไม่ออกหวาดกลัวถึงที่สุด เจ้าจอมเพ็ญปรายตามอง นอกจากฆ่าปิดปากแล้วยังขู่เลื่อนได้อีก ถ้าเลื่อนไม่วางยาเสน่ห์ก็คงรู้ว่าต้องพบจุดจบยังไง”
เจ้าจอมเพ็ญเดินเลี่ยงไป โดยไม่สนใจใครอีก จมื่นศรีสรรักษ์ได้แต่ถอนใจพรวดออกมาอย่างรับไม่ได้ ก่อนเดินตามพี่สาวกลับไปอย่างหัวเสีย เลื่อนหวาดกลัวจนลนลาน มองไปรอบๆ รีบลุกวิ่งหนีตามไปอย่างหัวซุกหัวซุน
ยามเช้า แมงเม่า เป้า และทหารจำนวนหนึ่ง กำลังช่วยกันขนอาหารมาให้ชาวบ้านกินที่นอกประตูวังด้านหลัง