บทละครโทรทัศน์ เด็ดปีกนางฟ้า ตอนที่ 1 หน้า 4
คะนึงนางที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พอได้ยินคำว่าหล่อแล้วรวย ก็หันไปชำเลืองดูว่าพูดถึงใครกัน
“อยากได้ก็สอยสิ.. แต่มีคนบอกนะว่าฮีเล่นตัวมาก”
“แหม..เธอ ของดีๆแบบนี้จะได้มาง่ายๆได้ไง”
“ว่าแต่เขาเป็น....หรือเปล่า”
“ไม่ๆ ฉันถามพี่เล็กที่เป็นเพอร์เซอร์แล้ว คอนเฟิร์มจ้ะ..แมน”
“ขอให้จริงเถอะ ผู้ชายสมัยนี้ดูยากขึ้นเรื่อยๆ”
พนักงานในร้านเข้ามาขัดจังหวะ “เอ่อ..ขอโทษนะครับ จะรับหนังสือเลยมั้ยครับ”
“ค่ะ เล่มนี้เลยค่ะ” แอร์โอสเตสคนแรกหันมาพูดกับเพื่อน “ไม่มีแบ่งยืมกันดูนะจ๊ะ ฉันจะเอาไปนอนด้วยข้างเตียง”
“หืมม์.. ไม่ค่อยเวอร์เลยนะ” แอร์โฮสเตสอีกคนหยิบหนังสืออีกเล่มบนชั้นมา “ฉันเอาเล่มนึง”
“ฉันด้วย”
แล้วทั้งหมดก็เดินออกไป คะนึงนางได้ยินมาตลอดก็อดไม่ได้ อยากรู้บ้างว่าจะหล่อสักแค่ไหน จึงเดินเข้ามาที่ชั้นนิตยสาร จังหวะกำลังจะหยิบหนังสือมาดูก็พอดีมีสายเข้ามือถือมาเสียก่อน คะนึงนางเดินเลี่ยงออกมารับโทรศัพท์
“ฮัลโหลแม่.. อะไรนะ! ตาอำนวยไปรับพ่อที่บริษัท? อ้าว..แล้วนางล่ะ...อะไรนะ!” คะนึงนางเสียงสูง นอยอย่างแรง “จะให้นางกลับแท็กซี่เนี่ยนะ? ไม่เอาอ้ะ แม่ก็รู้ว่านางไม่ชอบนั่งแท็กซี่ รถเก่าๆโทรมๆ ขับก็สวี้ดสว้าด แล้วชอบมานั่งจ้องหน้าอีก นั่งแล้วก็ไม่เห็นจะโก้เก๋ตรงไหน ..... โอเคๆ เดี๋ยวนางกลับเองก็ได้ค่ะ”
สวี้ดสว้าด วางสายอย่างนอย เดินผ่านชั้นนิตยสารปกปฐพีไป เห็นปกหนังสือหน้าปฐพี ยิ้มหล่อชวนละลาย
หน้าบ้านคะนึงนาง รถลิมูซีนเช่าจากสนามบินขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน เปิดบ้านหรูหรา รวยเฟร่อ
โถงห้องรับแขกบ้านคะนึงนาง คะนึงนางหิ้วกระเป๋าเดินเข้าบ้านมา ป้าชุนคนใช้ประจำบ้านลากกระเป๋าเดินทางพร้อมหอบถุงช้อปปิ้งต่างๆพะรุงพะรังตามคะนึงนางเข้ามา
“ซื้อมาเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวก็โดนคุณนายเทศน์อีกหรอกค่ะน้องนาง”
“นางได้ยินจนชินแล้วล่ะป้า ให้แม่เขาบ่นไปเถอะ ถือว่าฟังเพลินๆ”
“ป้าไม่เพลินด้วยสิคะ คุณนายน่ะถ้าได้เริ่มบ่นละก็..บ่นได้ทั้งวันจริงๆ”
คะนึงนางหัวเราะ “อุ้ยป้า เม้าธ์แม่หนูเหรอ”
“นางงงง... กลับมาแล้วเหรอ”