บทละครโทรทัศน์ กำไลมาศ ตอนที่ 4 หน้า 13
อินทนิลอึ้ง “ผีผู้หญิงริมสระน้ำเหรอ”
“ค่ะ ยงค์เห็นตอนที่คุณมาศตกน้ำ ภาพยังติดตาอยู่เลยค่ะ บรื๋อ!!!”
อินทนิลรีบปั้นหน้าเป็นปกติเพื่อกลบเกลื่อน “ที่นี่ไม่มีผีเผออะไรทั้งนั้น ถ้าเป็นไข้ก็ไปกินยาหาหมอให้หายซะจะได้ไม่ต้องเผลอละเมอเรื่องไร้สาระอีก อ่อ...ถ้าออกไปข้างนอกก็อย่าไปเผลอพูดเรื่องผีสางอะไรให้คนอื่นเขาได้ยิน เดี๋ยวเขาจะหาว่าวังของชั้นมีผีสิงจริงๆ” อินทนิลเดินออกไป
ประยงค์ยังตัวสั่นหวาดกลัว
อินทนิลเดินเข้ามาอย่างร้อนรนไม่สบายใจ กดมือถือโทรออก “ทรรศ โทรไปหาไอ้หมอผีบุญให้พี่เดี๋ยวนี้ !”
ที่บ้านหมอผี หมอผีนั่งสมาธิหลับตาเพ่งจิตไปถึงวิญญาณใต้น้ำที่สระวังติณชาติ ภาพแว่บขึ้นในหัวของหมอผี..เป็นภาพขาวดำเห็นใต้น้ำที่วิญญาณริ้วทองเคยถูกขัง แต่ตอนนี้มันว่างเปล่า มีแต่เชือกสีดำวางกองทิ้งเอาไว้ ภาพริมสระน้ำ ผีริ้วทองยืนอยู่ขอบสระ หมอผีลืมตาโพลง “มันหลุดออกไปแล้วจริงๆ แต่มึงอย่าคิดว่าจะหนีกูไปไหนพ้น” หมอผียิ้มเหี้ยมมั่นใจ
หมอผีหลับตาปากขมุบขมิบท่องคาถาฟังไม่เป็นศัพท์ มือถือเทียนดำวนเหนืออยู่น้ำมนต์ในบาตรสีดำ...กำลังทำพิธีเรียกผีริ้วทอง ท้องฟ้ามีเมฆลอยมืดครึ้ม ลมพัดกรรโชกแรงบานหน้าต่างพัดปิดดังสนั่น ปากหมอผีท่องคาถารัวเร็วขึ้น หัวคิ้วขมวดมุ่น แล้วเขาก็เอาเทียนดำปักจุ่มลงไปในบาตร ตะโกนลั่นทั้งที่ยังหลับตา “มึงจงมาที่นี่ ! มึงจงมาที่นี่ มึงจงมาที่นี่ !!!!”
สิ้นคำฟ้าผ่าเปรี้ยง! ประตูบ้านเปิดผ่าง !!!! พื้นกระดานตรงหน้าหมอผี มีหยดน้ำใสหยดลงพื้นก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยดเลือด หมอผีลืมตาขึ้น ผีริ้วทองยืนอยู่ในสภาพมือหายไปข้างนึง ที่ข้อมือมีเลือดหยดตลอดเวลา ใบหน้าริ้วทองขาวซีดแต่ดวงตาของแดงก่ำอย่างโกรธจัด
หมอผีเหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจ “วิญญาณที่มีแต่ความอาฆาตแค้นอย่างมึง เฮี้ยนนัก กูชอบ”
“อย่ามายุ่งกับกู!”
“มาเป็นทาสของกูซะดีๆ อีผีร้าย แล้วกูจะดูแลมึงอย่างดี”
“ไม่! อย่ามายุ่งกับกู!” ริ้วทองหายตัวแว่บไป
“มึงจะหนีไปไหน !” หมอผีหยิบแส้ที่วางอยู่บนหิ้งฟาดไปในอากาศ เสียงกรีดร้องของริ้วทองด้วยความเจ็บปวดทรมานดังขึ้น ร่างริ้วทองกระเด็นมาอยู่ที่มุมห้อง ลำตัวมีรอยแผลถูกฟาดจากแส้อาคม หมอผีฟาดแส้ไปในอากาศอีก ริ้วทองก็ดิ้นพล่านและกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมาน “ทีนี้มึงจะยอมกูดีๆ หรือยัง”
ริ้วทองลุกขึ้นนั่งอย่างอ่อนแรง ตอนนี้ทั้งตัวมีแต่รอยแผลยาวลึก ริ้วทองร้องไห้โฮ “ฮือๆๆ กูเจ็บ! อย่าทำร้ายกูเลย ! เมตตากูเถอะ!”
หมอผีหยิบคนโฑที่วางอยู่บนหิ้งพระแล้วลุกขึ้นไปหาริ้วทอง ริ้วทองถอยหนีหลังชนติดข้างฝา