บทละครโทรทัศน์ กำไลมาศ ตอนที่ 8 หน้า 6
ริ้วทองชะงักหยุดอย่างงงๆ แล้วค่อยนั่งพับเพียบลงบนพื้น “ท่านหญิงมีสิ่งใดกับหม่อมชั้นรับใช้หรือเพคะ”
“ได้ยินว่าเธอไม่สบาย เป็นอะไรล่ะ”
“ไข้แดดเพคะ”
“เจ้าพี่เป็นคนมีน้ำพระทัยกับทุกคน ชั้นมั่นใจว่าเขาจะต้องมาเยี่ยมเธอ ชั้นฝากให้เธอบอกเจ้าพี่ได้ไหมว่า ชั้นยืมหนังสือ The Tales of T”o Cities มาไว้ให้แล้ว จำได้ไหม”
“ดะ..ได้เพคะ”
“ถ้าจำได้ พูดทวนสิ หนังสือชื่ออะไร”
“เอ่อ...”
“The Tales of T”o Cities”
“เดอะเท...”
เจิมบอกสำเนียงไทยๆ “.. "เดอะเทนอ๊อบทูซิตี้" ย่ะ กินหญ้าแทนข้าวหรือไงถึงจำไม่ได้” เจิมกับคนใช้หัวเราะเยาะ ริ้วทองก้มหน้าข่มความอาย
“ไม่เอาน่าเจิม ริ้วไม่ได้มี hobby เหมือนหญิงกับเจ้าพี่ดิเรกก็เลยไม่รู้จักชื่อหนังสือ ริ้วทองเธอมี hobby อะไรหรือ”
“หม่อมชั้นไม่รู้ว่า..ฮอบ.....ที่ท่านหญิงทูลคืออะไร”
เจิมกับคนใช้หัวเราะดังขึ้นอีก
“ฮอบบี้คือ งานอดิเรก อย่างชั้นกับเจ้าพี่มีงานอดิเรกเหมือนกันคือ ชอบอ่านหนังสือ และของเธอคืออะไร”
“ไม่มีเพคะ”
“แย่จริง แต่อย่างว่านะ..สังคมของชั้นกับเจ้าพี่แตกต่างจากสังคมของเธอ สังคมของเธอคงจะสนใจแต่เรื่องทำมาหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง”
ริ้วทองอดกลั้นมาก “หม่อมชั้นเลือกเกิดไม่ได้นี่เพคะ”
“"เลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกให้ชีวิตมีความสุขได้ ถ้าเธออยากให้ชีวิตตัวเองมีความสุขไปจนตาย อย่าได้คิดเป็นอีกาบินออกจากฝูงมาอยู่ในหมู่หงส์เชียว เพราะนั่นเท่ากับว่าเธอกำลังเลือกทางพินาศให้กับชีวิตของตัวเอง” ริ้วทองก้มหน้า มือจิกกระโปรงแน่น “ส่วนเรื่องหนังสือ ชั้นไม่ฝากให้เธอบอกเจ้าพี่แล้วดีกว่า ประเดี๋ยวเจ้าพี่จะรู้ว่าเธอ...”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาไม่พูดต่อ แต่จิกมองริ้วทองอย่างดูถูก แล้วก้าวลงบันไดเดินผ่านริ้วทองไปด้วยท่วงท่าสง่างาม ริ้วทองก้มหน้าน้ำตาร่วงเผาะด้วยความเจ็บแค้นใจ แล้วลุกขึ้นจะออกไป
“เดี๋ยว !” ริ้วทองหยุด หันไปหาเจิม เจิมหยิบถ้วยน้ำชาบนโต๊ะเดินมายืนที่ขอบบันได “มีอีกเรื่องที่ไพร่อย่างหล่อนควรรู้ ว่านี่คือชาอังกฤษ..ผู้ดีเขาจิบกัน” เจิมสาดน้ำชาในถ้วยใส่ริ้วทอง
แต่ริ้วทองยกมือขึ้นบัง ทำให้มือโดนน้ำชาอุ่นๆ ลวกมือ “โอ๊ย !” ริ้วทองสะบัดมือเร่าๆ เจิมและพวกคนใช้หัวเราะเยาะ ริ้วทองมองอย่างเจ็บใจแล้ววิ่งออกไป