บทละครโทรทัศน์ กำไลมาศ ตอนที่ 8 หน้า 7
ริ้วทองวิ่งเข้ามาหยุดยืนร้องไห้ที่ต้นไม้ใหญ่ด้วยความอับอายและเจ็บแค้นใจ
ปรุงผ่านมาเห็น “เอ็งเป็นอะไร ใครทำเอ็ง ท่านหญิงรัมภาใช่ไหม ท่านหญิงทำอะไรเอ็งอีก บอกพี่สิริ้ว”
“ไม่มีอะไรมากดอกจ้ะ ชั้นแค่เจ็บใจเท่านั้น ท่านหญิงดูถูกชั้นว่าชั้นต่ำต้อย ไม่คู่ควรกับท่านชาย”
“แล้วทำไมเอ็งต้องเจ็บใจ เอ็งมีใจให้ท่านชายหรือริ้ว” ริ้วทองไม่ตอบ ปรุงคว้าไหล่ของริ้วทองมาคาดคั้นถาม “บอกพี่มาสิริ้ว เอ็งมีใจให้ท่านชายใช่ไหม”
“ใช่พี่ปรุง! ชั้นรักท่านชาย รักมากด้วย ท่านชายจะเป็นชายคนเดียวที่ชั้นจะรัก” มือที่จับแขนริ้วทองร่วงลงอย่างคนที่ไม่มีแรง ปรุงรีบหันหลัง ไม่ให้ริ้วทองเห็นน้ำตาที่เอ่อท่วมจนทะลักออกมา“พี่ปรุงเป็นอะไร”
ปรุงปาดน้ำตา “พี่เป็นห่วงเอ็ง ท่านหญิงรัมภาพูดถูก เอ็งกับท่านชายไม่คู่ควรกัน เอ็งควรจะตัดใจเสียตั้งแต่ตอนนี้”
“แต่พี่ก็ได้ยินไม่ใช่หรือ ท่านชายบอกว่า..ต่อให้เป็นคนมีชาติตระกูลสูงส่งแค่ไหน ถ้าจิตใจต่ำช้า ท่านชายก็จะไม่คบหา”
“เอ็งคิดจะทำอะไรริ้ว”
“ชั้นยอมมามากพอแล้วพี่ปรุง ต่อไปนี้ชั้นจะไม่ยอมอีกแล้ว ชั้นจะทำให้ท่านหญิงรัมภาเห็นว่าใครที่เหมาะสมกับท่านชายดิเรก” ริ้วทองหมายมั่น ขณะที่ปรุงไม่สบายใจเลย
ริ้วทองพูดกับพระปราบ “มันทำชั้นก่อน ถ้าชั้นไม่สู้ ชั้นก็จะเป็นถูกรังแกอยู่ข้างเดียว”
“สู้กันเอาชนะกัน ผลสุดท้ายเป็นอย่างไร โยมก็รู้ดี”
“ใช่ ชั้นแพ้ แต่ชั้นจะไม่แพ้อีกต่อไป!”
“โยมริ้วทอง อาตมาขอบิณฑบาตรเถิดนะ ปล่อยวางแล้วไปตามทางของโยมเสียเถอะนะ โยมจะได้หลุดพ้นจากความทุกข์ พบเจอกับความสุขเสียที”
“ความสุขของชั้นคือเห็นความฉิบหายของอีพวกติณชาติ และได้อยู่ครองรักกับท่านชายดิเรกของชั้นตลอดไป” ร่างของริ้วทองหายไป เหลือแต่เสียงตะโกนดังโหยหวน
พระปราบถอนหายใจอย่างปลงตก “โยมริ้วทอง...รู้ตัวบ้างไหมว่าเป็นเพราะกิเลสตัณหาบดบังปัญญา ถึงไม่รู้ผิดชอบชั่วดี ไม่รู้ว่าใครผิดใครถูก”
โรงพยาบาล เกล้ามาศมีผ้าพันแผลที่หน้าผากนอนสลบอยู่บนเตียง หญิงสาวฟื้นขึ้นมา ยกมือแตะที่แผลบริเวณหน้าผากเพราะรู้สึกเจ็บหน่วงๆ พอได้สติเต็มที่ก็ได้ยินอินทนิลคุยโทรศัพท์มือถืออยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง ทรรศนะนั่งเปิดนิตยสารอยู่ใกล้ๆ
อินทนิลคุยโทรศัพท์ “ยัยมาศเป็นลมล้มหัวฟาดพื้นตอนไฟดับน่ะค่ะ คุณต๊ะเห็นเข้าก็เลยเข้าไปช่วย เมื่อคืนกว่าเขาจะยอมกลับไปก็ต้องรอให้หมอมายืนยันว่ามาศปลอดภัยแล้ว” เกล้ามาศฟังอยู่แล้วนิ่วหน้างงๆ เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง “โชคดีนะคะที่มีเรื่องข่าวคุณต๊ะมาช่วยเบนความสนใจของพวกนักข่าวไปจากเรื่องโชว์ของยัยมาศ ไม่อย่างงั้นนิลเองก็ไม่รู้จะว่าเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหน”
เกล้ามาศแปลกใจ “โชว์ ?!”