บทละครโทรทัศน์ กำไลมาศ ตอนที่ 8 หน้า 8
อินทนิลหันไปเห็นว่าเกล้ามาศฟื้นแล้ว “มาศฟื้นแล้ว แค่นี้ก่อนนะคะคุณพี่” อินทนิลวางสายและปราดเข้าไปหาเกล้ามาศ ทรรศนะลุกขึ้นดูเกล้ามาศด้วย “มาศ! มาศเป็นยังไงบ้างลูก เจ็บแผลมากหรือเปล่า ให้แม่ตามหมอให้ไหม”
“มาศไม่เป็นอะไรค่ะ แม่คะ..เมื่อกี้แม่พูดว่าเมื่อคืนมาศโชว์ มาศโชว์อะไรคะ”
อินทนิลมองทรรศนะมองหน้ากันอย่างแปลกใจ แล้วอินทนิลก็ยกมือถือขึ้น...ใช้เมนูลัดบนมือถือที่สามารถเข้าไปดูคลิปวิดีโอจากยูทูปได้อย่างว่องไว ก่อนจะยื่นให้เกล้ามาศ “ถ้าจำไม่ได้ก็ดูซะ”
เกล้ามาศรับมือถือไปดู หน้าจอมือถือเปิดคลิบวีดีโอเกล้ามาศดึงเสื้อออกมาจากลำตัว เธออึ้ง “นี่มันอะไรคะแม่ !”
“แม่ต้องถามมาศมากกว่า..ว่านี่มันอะไร ทำไมมาศถึงยอมเปลืองตัวโชว์เนื้อหนังมังสาแบบนี้”
“แม่คะ มาศไม่รู้เรื่อง”
อินทนิลกับทรรศนะแปลกใจ
อนรรฆกำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อนที่อยู่ต่างประเทศ “ไม่รบกวนอะไรเลย เรื่องแค่นี้เทียบบุญคุณของนายไม่ได้เลยสักนิด ถ้าไม่ได้เงินนายช่วยพยุงไว้ตอนชั้นแย่ๆ ชั้นก็คงไม่มีวันนี้ ไม่ต้องห่วงนะบ๊อบ ชั้นจะดูแลหนูมะลิให้อย่างดี”
อาร์มเดินลงมาจากบันไดชั้นสอง มือโยนกุญแจรถ เดินผ่านอนรรฆไป แต่อนรรฆวางสายแล้วหันมาหาอาร์ม “แกจะไปไหนแต่เช้า”
“ไปเยี่ยมมาศครับ”
“อย่าเพิ่งไป แกไปรับหนูมะลิที่สนามบินให้พ่อก่อน น้องเขาจะมาซัมเมอร์หาประสบการณ์ทำงานที่นี่ ไฟลท์จะมาถึงตอนเที่ยง”
“มะลิไหน”
“มะลิลูกเพื่อนพ่อที่อยู่อเมริกา แกไม่เคยเจอหรอก”
“ผมไม่เคยเจอ ผมก็ไปรับไม่ได้หรอกครับ”
“ไอ้อาร์ม! แกจะช่วยทำตัวให้เป็นประโยชน์สักวันไม่ได้หรือไง ถ้าพ่อไม่ติดพาวินไปดูโรงงาน พ่อจะไม่รบกวนแกเลย”
อาร์มเซ็ง
อนาวินในชุดไปข้างนอกแต่ยังดูเนี๊ยบทาครีมอยู่ที่หน้ากระจก อนรรฆเปิดประตูเข้ามา
“อาร์มไปรับน้องมะลิแล้วเหรอครับ”
“ใช่ แกทาครีมทำไม”
“ครีมกันแดดน่ะครับพ่อ เมืองไทยแดดแรง ต้องทาป้องกันไว้เดี๋ยวเป็นมะเร็งผิวหนัง”
อนรรฆพยักหน้ารับไม่ได้สงสัยอะไร “ไปกันได้แล้ว เผื่อเสร็จแล้ว จะได้แวะไปเยี่ยมหนูมาศทำคะแนนสักหน่อย”
“พ่อครับ ที่ผมบอกว่าอยากจะโมดิฟายด์ห้องใหม่ ผมตัดสินใจแล้วว่าจะจ้างบริษัทออกแบบของคุณต๊ะ”