บทละครโทรทัศน์ หนึ่งในทรวง ตอนที่ 21 หน้า 3
คุณชายประสาทพรมองตามแววตามีทั้งความกังวลและกลุ้มใจ
ที่ร้านหนังสือ สุดากับคุณชายประสาทพรคุยกันพลางหาหนังสือไปด้วย
“อย่าคิดมากเลยค่ะ ปุ้มทำเหมือนหลบหน้าคุณชายก็คงเพราะกำลังสับสน”
“เมื่อไหร่หทัยรัตน์จะหายสับสน”
“คงต้องให้เวลาปุ้มสักพัก..”
คุณชายประสาทพรฟังแล้วคิดตาม .. จำใจยอมรับ “การรักใครสักคนโดยไม่คาดหวัง..เหมือนที่คุณสุดาเคยบอกผม มันไม่ง่ายเลยนะครับ”
“ใช่ค่ะ..ไม่ง่ายเลย”
“แล้วคุณสุดา..เคยรักใครโดยไม่คาดหวัง รักด้วยเมตตาแบบที่คุณบอกผมบ้างหรือเปล่าครับ”
สุดามองหน้าคุณชายประสาทพร แล้วก็ตอบว่า “ก็....เคยค่ะ “
“ดีจังครับ คุณสุดาเก่งมากๆเลยนะครับที่ทำได้ มีเคล็ดลับยังไง บอกผมได้หรือเปล่าครับ”
สุดาอึ้ง..คำถามแทงใจดำ แล้วก็ตอบยิ้มๆ “ดิฉันแค่อยู่กับปัจจุบันให้มากที่สุด ไม่คิดไปไกล และทำทุกวินาทีที่ได้อยู่กับเค้าให้มีค่าที่สุด เพราะไม่รู้ว่าเวลาของเราจะหมดลงเมื่อไหร่..” สุดาพูดไปมองหน้าคุณชายประสาทพรไปด้วย เหมือนจะบอกให้รู้เป็นนัยๆ ว่าหมายถึงใครที่ตัวเองคิดถึง “การอยู่กับปัจจุบันทำให้เราไม่คิดคาดหวังกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง และถ้าเราทำทุกช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน เป็นช่วงเวลาที่ดีๆ .. ถึงแม้จะหมดเวลาของแล้ว เราก็ยังเหลือความทรงจำที่สวยงามติดตัวเรา..ตลอดไป” สุดาพูดด้วยความจริงใจ เข้าใจ และเป็นสุข ...
คุณชายประสาทพรพยักหน้ารับรู้ คิดตาม แล้วก็รู้สึกดี โดยที่ไม่รู้ความหมายแฝงแม้แต่น้อย
รวยเดินนำส่องเข้ามาในร้านอาหารจีนอย่างหรู ส่องมองด้วยความตื่นเต้น พนักงานเดินมาต้อนรับอย่างคุ้นเคย
“สวัสดีครับท่านเจ้าสัว..ไม่ทราบว่าวันนี้มากี่ที่ครับ”
“สอง..”
“เชิญครับ “พนักงานเดินนำไป รวยและส่องเดินตามไป
“คุณส่องแสงอยากกินอะไร สั่งมาเต็มที่เลยนะครับ ผมเป็นเจ้ามือเอง พอกินเสร็จแล้ว เราไปซื้อของกันต่อนะครับ คุณส่องแสงอยากได้อะไรคิดไว้ในใจได้เลยนะครับ ผมซื้อให้เอง ถือว่าเป็นของขวัญที่มากินข้าวเป็นเพื่อนผมในวันนี้”
“ขอบคุณค่ะ” ส่องแสงเดินช้าลงนิดนึง ปล่อยให้รวยเดินนำไป ลับหลังรวยส่องแสงตาโตวาวกับความอลังการของร้านอาหาร ส่องยังตื่นตา พนักงานยืนไหว้ตลอดทาง ส่องแสงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าหญิงชอบกล