บทละครโทรทัศน์ ภพรัก ตอนที่ 24 (ตอนจบ) หน้า 11
แนนอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ตระหนักว่าเธอกำลังรับรู้เรื่องราวความจริงทุกอย่างแล้ว
น้ำรินเดินมาหยุดมองที่รูปจิ๊กซอว์ที่เป็นรูปวิว “ฉันช่วยคุณต่อจิ๊กซอว์นี้จนเสร็จ คุณบอกว่าฉันเติมเต็มชีวิตที่ขาดหายไปของคุณ คุณช่วยดวงจิตของฉันไม่ให้สลายไปเพราะดวงวิญญาณร้าย”
“คุณเอง...ที่ผมฝันถึง ผมฝันว่าลงไปช่วยผู้หญิงคนนึงขึ้นจากน้ำ แต่มองไม่เห็นหน้าเธอ”
น้ำรินชะงักค้าง แสงสว่างแห่งความหวังพุ่งเข้ามาจับใจน้ำริน
แนนช็อค เจ็บปวดใจมาก จนทำอะไรไม่ถูก เธอทนฟังต่อไปไม่ไหวเดินออกไป
น้ำรินดีใจมองเหยี่ยวด้วยความหวัง “เราเคยสัญญากันว่าเราจะไม่จากกัน”
เหยี่ยวอึ้งๆ พูดช้าๆอย่างไม่มั่นใจ “ผมรู้ว่าตัวเองรอใครซักคนอยู่ แต่ผมจำคุณไม่ได้จริงๆ”
น้ำรินผิดหวัง...เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น น้ำรินยกหูขึ้นมาแล้วชะงัก...รับโทรศัพท์ “พี่ธร... น้ำออกมาธุระนิดหน่อยค่ะ กำลังจะกลับอยู่พอดี พี่ธรมีธุระอะไรกับน้ำเหรอคะ ได้ค่ะ...น้ำรู้จัก แล้วเจอกันค่ะ”
น้ำรินวางสายแล้วมองหน้าเหยี่ยวที่ยังคงจำกันไม่ได้
แนนเดินออกมาจากบ้านเหยี่ยว สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง รู้แล้วว่าตัวเองควรจะต้องออกไปจากชีวิตของเหยี่ยว
คืนนั้น ภพธรกับน้ำรินนั่งกินข้าวในภัตตาคารหรูโรแมนติก น้ำรินไม่สดชื่น นั่งเหม่อลอย เพราะใจคิดถึงแต่เหยี่ยว
“พี่ธรนัดน้ำมาที่นี่...มีอะไรสำคัญรึเปล่าคะ”
“พักนี้เราไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเลย”
“หลังจากเกิดอุบัติเหตุ น้ำรู้สึกว่าน้ำเข้มแข็งขึ้นแล้ว”
“พี่เป็นห่วงน้ำ”
“น้ำดูแลตัวเองได้ แค่มีเรื่องเครียดนิดหน่อย”
ภพธรยิ้มเอาใจ “อีกไม่กี่นาที น้องน้ำต้องหายเครียดแน่นอนจ้ะ”ภพธรหันไปส่งสัญญาณให้บริกรเข็นรถเข็นเข้ามา ในรถเข็นตกแต่งด้วยดอกไม้ จานสีขาวใบใหญ่มีฝาสีเงินครอบมาอย่างดี บริกรเปิดฝาครอบออก ในจานมีกล่องใส่แหวนเล็กๆ
ภพธรหยิบกล่องแหวนออกมาตรงหน้าน้ำริน เปิดให้น้ำรินเห็นแหวนเพชรที่อยู่ในกล่อง “ชีวิตของพี่เคยเดินทางผิดพลาดไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ด้วยความรักของน้ำทำให้พี่อยากเป็นคนดีอีกครั้ง ให้เกียรติพี่ได้ดูแลน้ำไปตลอดชีวิตนะครับ”