บทละครโทรทัศน์ สุสานคนเป็น ตอนที่ 15 (ตอนจบ) หน้า 10
อุษากับหวานลุกขึ้นทำตาม รสสุคนธ์ใช้มือควานหา เฉียดเขาใกล้ชีพ ชีพพยายามยกมือขึ้น แต่ลั่นทมจับตัวไว้แน่น
“รส..ฉันอยู่นี่ อีกนิดรส..เร็วเข้า”
รสสุคนธ์นึกได้ ดึงสร้อยพระออกมาจากคอ ชูพระมาข้างหน้า มือหนึ่งควานหาเกือบจะถึงลั่นทม พระที่มือรสสุคนธ์เกิดประกายวูบตรงหน้าลั่นทมพอดี ลั่นทมผงะเซไป
จรัลทำสมาธิเห็นพอดี จรัลตกใจ รีบร้องบอกรสสุคนธ์ “หยุดก่อน รส”
รสสุคนธ์ชะงักหันมา พระหันไปทางจรัล ทำให้ลั่นทมหายไป “ทำไม ฉันจะต้องหาคุณชีพให้ได้ สังหรณ์ใจว่าจะอยู่แถวนี้”
รสสุคนธ์หันไปควานหาเกือบจะถึงชีพอยู่แล้ว ชีพดีใจมาก แต่จู่ๆ พายุก็พัดประตูเปิดผาง กวาดทุกคนที่อยู่ในสุสานเซออกไปอย่างทุลักทุเล รสสุคนธ์ล้มกลิ้งออกไปนอกสุสาน ประตูปิดทุกคนตะลึงจังงัง รู้ด้วยสัญชาติญาณ
“คุณน้า” อุษาอุทาน
“ผมขอร้องกลับเถอะทุกคนกลับไปก่อน ผมขอเตือน” จรัลเกรงว่าลั่นทมจะทำร้ายทุกคน
หมอผันดึงอุษา จรัลกับหวานดึงรสสุคนธ์ ที่พยายามจะเข้าไปในสุสานอีก แต่ทนแรงจรัลกับหวานไม่ได้ ต้องตามกลับไปอย่างฮึดฮัด
ทางเดินไปบ้านลั่นทม รสสุคนธ์โดนจรัลกับหวานลากกลับมา
รสสุคนธ์พยายามสะบัดจนหลุด “ใครจะกลับก็กลับสิ มายุ่งกับฉันทำไม”
“แกเลิกบ้าทีนังรส อยู่ก็ตายเปล่าๆ คุณผู้หญิงโกรธแล้วเห็นมั้ย”
“ใช่รสสุคนธ์ พวกเรารบกวนคุณน้ามามากพอแล้ว”
“ฉันไม่กลับ ฉันได้ยินเสียงคุณชีพชัดเจน นังลั่นทมมันพรางฉันไม่ได้เพราะฉันมีของดี” รสสุคนธ์ชูพระให้ดู อย่างมั่นใจ “มันต้องกลัวพระแน่ๆ มันถึงรีบทำพายุไล่พวกเราออกมา วันนี้ละ ฉันจะส่งวิญญาณนังลั่นทมไปลงนรกให้ดู” รสสุคนธ์วิ่งกลับไปโดยที่ทุกคนห้ามไม่ทัน
อุษา หวาน และหมอผันเลิ่กลั่ก “เอาไงจะไปตามมั้ย” หมอผันถาม
จรัลหลับตาทำสมาธิก่อนลืมตาพูดช้าๆ “ไม่ต้อง คุณนายไม่ได้อยู่ในสุสานแล้ว”
ทั้งหมดมองหน้าจรัลอย่างงุนงง
รสสุคนธ์ถือสร้อยพระขึ้นชูไปที่หน้าประตู แล้วพึมพำ“คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกด้วย” รสสุคนธ์ผลักประตูสุสานเข้าไป รสสุคนธ์รู้สึกมั่นใจ ชูพระหันไปทางโน้นทางนี้ ปากก็ตะโกนเรียก “คุณชีพอยู่ใช่มั้ย คุณชีพตอบด้วย”
รสสุคนธ์ชูพระเอามือควานไปช้าๆสูงบ้างต่ำบ้าง ทั่วสุสานจนเหงื่อโชก รสสุคนธ์นั่งลงอย่างเหนื่อยมาก“คุณชีพ คุณชีพ คุณหายไปไหนเนี่ย”