บทละครโทรทัศน์ สุสานคนเป็น ตอนที่ 15 (ตอนจบ) หน้า 6
ต้อยติ่งเข้าไปดึงแขนหนุ่ย และโหน่ง “พวกเราไปเล่นกันเถอะ”
หนุ่ยกับโหน่งมองนฤมล นฤมลมองหมอผันอย่างเกรงใจ
หมอผันรีบพยักพเยิดกับต้อยติ่ง “ชวนเขาไปเล่น แล้วเอ็งอย่ารังแกเขาล่ะนังต้อยติ่ง”
ทุกคนหัวเราะกัน ต้อยติ่งค้อนผัน เด็กๆสามคนพากันออกไป
“นี่ถ้าไม่มีพวกคุณลุงหมอ หนูอุษาจะวุ่นวายมากนะครับ” จรัลชื่นชม
“ก็สงสาร...หนูษาไม่มีใคร” หมอผันออกตัว
แต่ธารินทร์รู้ทันพ่อ “สงสารลูกสะใภ้ว่างั้นเถอะ”
“ใช้ศัพท์ใช้แสงให้มันถูกต้องหน่อยไอ้หมวดว่าที่โว้ย”
ทุกคนได้หัวเราะกันอีก อุษายกถาดอาหารเครื่องเซ่นเข้ามากับสวาท ธารินทร์รีบเข้าไปรับมาถือเอง “ขออาตามไปไหว้คุณนายลั่นทมด้วยคนนะหนูษา” จรัลขอเข้าไปที่สุสานด้วย
“เชิญค่ะ”
จรัลเข้าไปรับถาดจากสวาทมาถือไว้เอง อุษา ธารินทร์เดินนำ หมอผันกับจรัลตามไปติดๆ พวกสวาทถอนใจโล่งอกที่ไม่ต้องตามไป
ในครัวบ้านลั่นทม รสสุคนธ์มองซ้ายขวาไม่เห็นใคร รีบเข้ามาในครัวเดินไปที่ตู้ทึบเลือกเหล้าและไวน์ แล้วสะดุ้งกับเสียงหวานห้วนๆ “ขโมยอะไรอีกนังรส”
รสสุคนธ์หันมามองไม่พอใจ “ตกใจหมดมาเงียบๆ”
หวานเข้ามามองเหล้า “แกจะเอาเหล้าไปทำอะไร อ๋อหรือจะกินย้อมใจให้ไม่กลัว”
“ไม่ใช่..ฉันจะเอาไปให้คุณชีพ น้ามีกับแกล้มอะไรบ้างมั้ย”
“เอาเหล้าไปให้คุณชีพ”
“ใช่ให้คุณชีพกินเยอะๆจะได้เมา แล้วจะได้สู้กับมัน..เวลาคุณชีพเมา เขาจะบ้าเลือดไม่กลัวอะไรทั้งนั้นแม้นกระทั่งผี”
“แกจะเข้าไปอีกเหรอ ไม่กลัวหรือไง”
“ไม่กลัว ฉันมีของดีแล้ว” รสสุคนธ์ดึงสร้อยพระออกมาอวดอย่างมั่นใจมาก “คอยดูนะคราวนี้ นังลั่นทมมันต้องร้องกรี๊ดๆแน่”
“พระท่านไม่คุ้มครองคนชั่วหรอกนังรส แกคิดผิดเสียแล้ว ไอ้คนที่ต้องร้องกรี๊ดๆนะข้าว่าเป็นแกเสียมากกว่า”
รสสุคนธ์ค้อนหวาน คว้าเหล้าและกับแกล้มติดมือออกไป หวานส่ายหน้าไม่อยากยุ่ง หยิบผ้ามาเช็ดโต๊ะในครัว แต่เช็ดไปได้นิดเดียว ก็ต้องหยุด สุดท้ายจำต้องเดินตามรสสุคนธ์ออกไปอย่างเป็นห่วง
ที่หน้าสุสานเรือนไทย ประสงค์แอบเข้ามาจอดรถแล้วไปที่ประตู หลบๆ ซ่อนๆ บรรยากาศน่ากลัว
“หลบอยู่ที่นี่เหรอไอ้ชีพ! เดี๋ยวก็รู้”