บทละครโทรทัศน์ รักเร่ ตอนที่ 9 หน้า 6
“ก็มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้การแต่งงานมันเลื่อนออกไปได้นี่คะ แต่ก็แค่ 3 เดือน”
“คุณหญิงยอมเจ็บตัวขนาดนี้เลย แล้วนี่ผมควรจะทำยังไงดีครับเนี่ย”
ทันใดนั้นก็มีเสียงพูดแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ก็เลิกยุ่งกับลูกสาวฉันแล้วก็กลับไปซะ”
ปรัชญากับม.ร.ว.จุลมณีหันขวับไปมอง เห็นจงกลนียืนหน้าบึ้งอยู่ มีน้อยยืนหน้าเสียสุดๆอยู่ข้างหลัง
ปรัชญามองหน้าจงกลนีนิ่ง สูดลมหายใจลึกๆแล้วตัดสินใจพูด “แต่ผมชอบคุณหญิงจุลมณีครับ”
“คุณปรัชญา”
“ฝันไปเถอะ รู้จักเจียมกะลาหัวเสียบ้างว่าเธอเป็นใคร แล้วลูกสาวฉันเป็นใคร อย่าพยายามติดต่อกับลูกสาวฉันอีก ไม่งั้น..ถ้าเกิดอะไรขึ้น ก็อย่าหาว่า..ฉันไม่เตือนก็แล้วกัน”
“ท่านแม่ !”
“กลับไป !”
ปรัชญาทำท่าฮึดฮัดไม่ยอมกลับหันไปมองม.ร.ว.จุลมณี หญิงสาสวก็ละล้าละลัง ไม่รู้จะทำยังไงดี จงกลนีเห็นอย่างนั้นก็โกรธจัด
น้อยเห็นท่าไม่ดี รีบเข้าไปฉุดแขนปรัชญาแล้วลากออกไป “คุณปรัชญากลับไปก่อนเถอะค่ะ นะคะ น้อยขอร้องอย่าทำให้เรื่องมันลุกลามใหญ่โตไปกว่านี้เลยนะคะ นะคะ..”
ปรัชญามองม.ร.ว.จุลมณีอีก เห็นเธอหน้าเสีย แล้วพยักหน้าให้ปรัชญากลับไปก่อน ปรัชญาจึงยอมให้น้อยลากตัวออกจากห้องไป ม.ร.ว.จุลมณีถอนใจเครียด
“ถ้าหญิงจุลยังรักแม่อยู่ ก็อย่าทำอะไรให้แม่ต้องเสียใจอีก ได้ไหม”
“เพคะท่านแม่..” สีหน้าม.ร.ว.จุลมณีในยามนี้อยากร้องไห้
รามิลนอนคิดหน้าเครียดอยู่ มือถืออยู่ในมือ อยากจะโทรหาวายูนแต่ไม่มีเบอร์ ได้แต่รอให้วายูนโทรมา แล้วรามิลก็กดมือถือเปิดดูรูปวายูนเป็นรูปที่ถ่ายตอนไปเที่ยวกันตามที่ต่างๆ รามิลปิดมือถือ แล้วเดินออกไป
นิตยายังสั่งงานปัทมาอยู่ ปัทมาแอบทำหน้าเซ็งเบื่ออย่างที่สุด แล้วยิ้มออกเมื่อเห็นรามิลเดินเร็วๆเข้ามา
“คุณน้าครับ ถ้างานแต่งงานมันเลื่อนออกไปนานถึง 3 เดือนยังงี้ ผมคิดว่า..ผมควรจะกลับไปทำงานที่เวียนนาก่อน”
“เอาสิจ๊ะรามิล..” รามิลยิ้มออกแอบดีใจที่จะได้กลับไปหาวายูน “น้าก็ว่าจะกลับไปที่เวียนนาด้วย น้าอยากจะเอาการ์ดเชิญแต่งงานของรามิลไปเรียนเชิญท่านทูตกับคุณหญิงด้วย เรียนเชิญท่านแต่เนิ่นๆ ท่านก็คงจะมาร่วมงานได้ ปัทจัดการจองตั๋วเครื่องบินที จองไฟลท์ที่เร็วที่สุดเลยนะ..”
“ค่ะคุณนิต..”
ปัทมาหน้ากร่อย ในขณะที่รามิลก็หน้าเจื่อนเช่นกัน..