บทละครโทรทัศน์ รักเร่ ตอนที่ 9 หน้า 7
เช้าวันต่อมา ไฮดี้กำลังเคาะประตูห้องนอนวายูนเบาๆอย่างเกรงใจ“วายูน..เป็นยังไงบ้าง..” เงียบ ไม่มีเสียงตอบ ไฮดี้เคาะซ้ำ “วายูน..เป็นอะไรรึเปล่า” ในห้องวายูนยังเงียบอยู่ ไฮดี้สีหน้าร้อนใจ กำลังจะเคาะซ้ำอีกที แต่พอดีวายูนกลับเปิดประตูห้องกลับเข้ามาจากข้างนอก ไฮดี้หันไปมองอย่างงงๆ “อ้าว..วายูนออกไปข้างนอกมาเหรอ ไปไหนมาแต่เช้าเลยน่ะ”
วายูนตอบโดยไม่สบตาไฮดี้ “ไปเดินเล่นมาน่ะ”
“แล้วเธอหายดีแล้วเหรอน่ะ”
“ดีแล้ว อย่าห่วงเลย ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก เช้านี้เธอมีคลาสเช้าไม่ใช่เหรอ”
“ถ้าเธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว งั้นฉันไปเรียนก่อนนะ แล้วคลาสบ่ายเราค่อยเจอกัน”
วายูนพยักหน้า ไฮดี้คว้ากระเป๋าเรียนแล้วออกไป พอประตูห้องปิดลง วายูนก็ถอนใจ แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที
วายูนวิ่งเข้ามาในห้องน้ำ แล้วล้วงหยิบ“ที่ตรวจการตั้งครรภ์”ออกมาจากเสื้อ วายูนมองมันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แล้วเริ่มต้นการทดสอบ
ไฮดี้เดินออกมาจากหอพัก เจอนิโคไลที่ข้างหน้า “ไปเรียนแต่เช้าเลยเหรอไฮดี้”
“ฮื่อ..”
“ฉันซื้อเบรกฟาสต์มาฝากเธอกับวายูนแน่ะ“ นิโคไลส่งถุงของกินให้ไฮดี้ถุงนึง
ไฮดี้ยิ้ม “แทงกิ้วนะนิโคไล เธอน่ารักเสมอ นี่ถ้าฉันยังไม่มีคาร์ลฉันต้องหลงรักเธอแน่ๆ ”นิโคไลหัวเราะขำๆ “แทงกิ้วอีกทีนะนิโคไล แล้วตอนนี้ฉันว่า..เธอรีบขึ้นไปเอาใจวายูนข้างบนเถอะ พยายามเอาชนะใจเขาให้ได้นะ ฉันเอาใจช่วย”
แล้วไฮดี้ก็เดินไป ส่วนนิโคไลก็เดินเข้าหอพักวายูนไป
วายูนมองดูผลการตรวจครรภ์ด้วยตัวเองแล้วหน้าซีดเผือด ยืนไม่อยู่เลยจนต้องนั่งแปะลงกับพื้นห้องน้ำ สับสนไปหมด น้ำตาเริ่มไหล สักพักก็คิดได้หยิบเอาที่ตรวจครรภ์ภ์ขึ้นมาดูอีกครั้ง เห็นขีดบอกการตั้งครรภ์มีสีขึ้น วายูนทิ้งมืออย่างอ่อนแรง “คุณรามิล..” วายูนยังทำอะไรไม่ถูก แล้วสักพักก็มีสีหน้าผะอืดผะอมจนทนไม่ไหว วายูนพุ่งตัวไปอาเจียนที่โถส้วมจนหมดแรง หายใจรวยริน เหงื่อแตกพลั่ก หน้าไม่มีสีเลือดเลย สักครู่ได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้อง วายูนเริ่มได้สติ ได้ยินแล้วแต่ยังไม่มีแรง
นิโคไลไม่เห็นใครมาเปิดประตูก็งง เคาะประตูอีก “วายูน..”
วายูนพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือ ปาดน้ำตาให้แห้ง แล้วเอาที่ตรวจครรภ์ยัดใส่ถุงกระดาษที่ใส่มาตั้งแต่ต้น แต่มือสั่น จนใส่ไม่ลงถุง ที่ตรวจครรภ์ตกลงพื้น ทำให้ไปเปิดประตูให้นิโคไลช้าลงไปอีก