รีเซต

บทละครโทรทัศน์ รักเร่ ตอนที่ 9 หน้า 9

บทละครโทรทัศน์ รักเร่ ตอนที่ 9 หน้า 9
15 ธันวาคม 2558 ( 21:10 )
1.4M
รักเร่ ตอนที่ 9
18 หน้า

“ก็ถ้าแกเห็นทางออกที่แกว่ามี  แกก็ช่วยบอกฉันเป็นคนแรกด้วยก็แล้วกัน”

 

นิโคไลนั่งกุมหัวอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน ทั้งเศร้าและเครียด  ไฮดี้กับคาร์ลเดินเร็วๆเข้ามา

“วายูนเป็นอะไรอีกนิโคไล ฉันไม่สบายใจเลย เมื่อวานก็เข้าโรงพยาบาลมาทีนึงแล้ว วันนี้ก็เข้าอีก เขาเป็นอะไรมากไหมนะ ฉันเป็นห่วงวายูนจริงๆ”

นิโคไลอ้ำอึ้งไป  นึกถึงช่วงก่อนหน้านี้  ตอนที่หมอออกมาคุยกับนิโคไลถึงอาการของวายูน

“คนไข้ที่ชื่อวายูนเป็นยังไงบ้างครับหมอ”

“ภรรยาคุณใช่ไหม ไม่เป็นอะไรมากหรอก” นิโคไลสีหน้าดีขึ้น “ภรรยาของคุณ เขาเกิดอาการลำไส้บีบตัว ไม่มีอาหารอยู่ในท้องเลย คงเป็นเพราะแพ้ท้องมากสินะ”

“อะไรนะครับหมอ”

“อย่าบอกนะครับว่า..คุณยังไม่รู้น่ะว่าภรรยาของคุณกำลังตั้งครรภ์? ตอนนี้อายุครรภ์น่าจะ 4 สัปดาห์ได้แล้วนะ..”

ไฮดี้กับคาร์ล  ตะลึงไปตามๆกัน “วายูนท้อง !?” นิโคไลพยักหน้ารับอย่างเศร้าๆ ไฮดี้ถอนใจใหญ่ด้วยความกลัดกลุ้ม “แล้วนี่วายูนเขารู้ไหมว่าเขาเป็นอะไร”

 

วายูนนอนมองเพดานนิ่งๆ น้ำตาเอ่อแต่ยังไม่หยด นิโคไล ไฮดี้ คาร์ลเดินเข้ามา ไฮดี้รีบเข้าไปจับมือวายูน “เป็นยังไงบ้างวายูน”  วายูนไม่ตอบอะไร แต่มองหน้าไฮดี้  ก็รู้แล้วว่าทุกคนรู้หมดแล้วว่าเธอเป็นอะไร พอวายูนหันไปมองนิโคไล เห็นสีหน้าเจ็บปวดของเขาแล้ววายูนก็น้ำตาไหลทันที ไฮดี้รีบบีบมือปลอบใจจวายูนแน่น

“ไม่เป็นไรวายูน ใจเย็นๆก่อน เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ค่อยๆคิดหาทางแก้ไขกันต่อไป สิ่งแรกที่ต้องทำ..คือเธอต้องบอกเรื่องนี้กับพ่อของเด็ก..”

วายูนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย “หยิบมือถือให้ฉันที..”

นิโคไลเดินไปหยิบมือถือมาส่งให้วายูน วายูนกำลังจะกดโทรออกแล้วนึกได้ บอกกับคนอื่นๆ “ขอเวลาฉันเดี๋ยวนะ..”

นิโคไล  ไฮดี้  คาร์ล พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แล้วเลยทยอยกันเดินออกจากห้องไป นิโคไลมองวายูนอย่างเป็นห่วงจนประตูห้องปิดลง วายูนกำมือถือไว้ยังคิดไม่ออกว่าจะบอกรามิลว่าอย่างไรดี

 

ทั้งสามเดินออกมายืนรอให้วายูนโทรหารามิล

“ผมไปฝึกงานที่อื่นอยู่หลายเดือน เลยไม่รู้ว่า..วายูนกับพ่อของเด็กในท้องของเธอ นักการทูตคนนั้นน่ะ เขายังรักกันอยู่ดีไหม..ไฮดี้” 

“ก็ไม่รู้สินะคาร์ล  คุณก็รู้..วายูนไม่ใช่คนช่างพูด  แต่เท่าที่เห็น..” ไฮดี้เหลือบมองนิโคไลอย่างเกรงใจ “ก็เห็นเขายังคบหากันดีอยู่ละ”

“งั้นวายูนก็คงไม่มีปัญหาอะไร”


18 หน้า