บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 16 หน้า 14
“เราจะหาตัวมันได้ยังไง” เพลิงถามเซ่ง “ถามชาวบ้านแถวนี้ เผื่อจะได้เบาะแส”
ป่าช้า เพลิงกับเซ่งเดินเข้ามาอย่างระแวดระวัง
“ระวังตัวด้วยนะ กูไม่แน่ใจว่าไอ้รังสีมันจำกูได้รึเปล่า ขืนผิดคิวขึ้นมา มีหวังได้ถูกมันเชือด”
เพลิงนึกสยอง กวาดตามองไปรอบๆ ทันใดนั้นเองก็มีบางอย่างเคลื่อนไหวผ่านไปราวกับสายลม เห็นเพียงละอองฝุ่นควันที่ถูกทิ้งไว้จางๆ
“ไอ้รังสี นี่กูเอง ไอ้เซ่ง เซ่ง พยัคฆ์ภูมิ” เซ่งหยิบมีดไสยดำออกมา “กูเอาของมาคืนให้มึง”
เพลิงเห็นท่าไม่ดี จึงล้วงมือไปหยิบสนับในกระเป๋ากางเกงออกมา พริบตานั้น รังสีก็พุ่งตัวเป็นควันกระแทกร่างเพลิงจนกระเด็นไถลไป แล้วฉกมีดไปจากมือเซ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ร่างมันจะปรากฏตัวอีกครั้งบนที่สูง
“พวกมึงต้องการอะไร”
“นายแสนมีงานจะให้มึงช่วย”
“กูไม่ทำ กูไม่สน เพราะมันไอ้แสน กูถึงได้เป็นแบบนี้” รังสีชี้ไปที่หัวตรงที่โดนอัคนีเล่นงานมันด้วยคมแฝก
“นายแสนเสียใจเรื่องนั้น ถึงได้มอบงานนี้ให้มึง เพื่อมึงจะได้สะสางหนี้แค้น”
“เหยื่อเป็นใคร”
“ไอ้อัคนียังไม่ตาย มีคนกลุ่มนึงกำลังไปหามัน” ริมฝีปากรังสีแสยะยิ้มเหี้ยม ก่อนมันจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เพลิงมองรังสี เหมือนมองดูปีศาจร้าย
ลานหน้าบ้านนายเพิ่ม ขวานขับรถมาจอด เข้มมองไปไม่เห็นคนเลยหันมาถาม
“ใช่ที่นี่แน่เหรอวะไอ้ขวาน”
“อ้าว มึงมาถามกู แล้วกูจะถามแมวที่ไหนวะ ก็จ่าอ้วนมันบอกว่าเป็นบ้านหลังนี้นี่หว่า”
เข้มสั่ง “งั้นมึงลงไปดู”
“เฮ้ย มาด้วยกัน ลงไปด้วยกัน อย่าเอาเปรียบ แหม วางตัวเป็นลูกพี่เชียวนะมึง อย่าข่ม...ขอร้อง”
“เออๆ ลงก็ได้ แค่นี้ทำเป็นบ่น” เข้ม ขวานลงมาจากรถ แล้วเดินมาดูที่บ้านของเพิ่มด้วยกัน
“เงียบกริบ ไม่เห็นมีใครอยู่”
“นั่นสิ หรือว่าพวกเราจะโดนแหกตาวะ”
“ทางนี้ครับพี่ พวกผมอยู่ทางนี้” เข้ม ขวานมองไป เห็นเพิ่ม แหวง เขียวถูกมัดอยู่ด้วยกัน หน้าตาเป็นตุ่มเป็นผื่นเพราะโดนมดกัดเพียบ
“เฮ้ย นี่มันอะไรกันวะ”