บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 16 หน้า 15
“เกิดอะไรขึ้น แล้วคุณอัญชันอยู่ที่ไหน”
โถงบาร์บ้านแสน สิงโตกับมั่นเอาข่าวมารายงานแสน
“ไอ้เข้มกับไอ้ขวานวิทยุมารายงานครับนาย ยืนยันว่าพวกไอ้กัลป์กำลังมุ่งหน้าขึ้นเขาไปทางถํ้ามหากาฬ ตอนนี้พวกมันกำลังตามไปครับ”
มั่นเสริม “แล้วพวกเราจะตามไปสมทบกับมันรึเปล่าครับนาย”
“ยังไม่ต้อง พวกมึงส่งข่าวไปบอกไอ้เซ่ง ให้ส่งไอ้รังสีไปสกัดพวกมันก่อน แล้วกูจะตามไปทีหลัง”
“นายรังสีคนเดียวจะจัดการได้เหรอครับนาย”
“นั่นสิครับ แล้วหมอนั่นจะตามพวกนั้นทันเหรอครับ”
“เชื่อกูเถอะว่ามันมีวิธี พวกมึงคอยดูก็แล้วกัน” แสนยิ้มอย่างมั่นใจ
บริเวณป่า รถขององอาจแล่นมาจอดสุดทางแบบไม่มีทางไป “ไม่มีทางไปแล้วลุง”
“เออสุดทางแล้ว ต่อไปพวกเราต้องเดินเท้า”
อัญชันมองมาที่กัลป์ด้วยความเป็นห่วง “อีกไกลแค่ไหนคะ”
“ต้องข้ามเขาสองลูก” ตะโพนมองกัลป์ “สภาพอย่างพวกเรา จะถึงเมื่อไหร่ก็ยังไม่รู้”
“กัลป์…” กัลป์กุมมือปรามอัญชันไม่ให้พูดอะไรอีก กัลป์เพียงพยักหน้ายืนยันว่าไปไหว
ทั้งหมดมองเห็นแต่ภูเขา
ขุนเขาสูงใหญ่ เส้นทางยาวไกล ตะโพนแบกสัมภาระเดินนำหน้ามา โดยมีองอาจกับอัญชันช่วยพยุงกัลป์ตามหลัง “ไหวมั้ยเพื่อน จะพักก่อนก็ได้นะ”
“รีบไปต่อเถอะ เดี๋ยวจะคํ่าซะก่อน” กัลป์ว่าแล้วแข็งใจเดินต่อไป ตะโพนเดินมาถึงบริเวณหนึ่งก็หยุดพนมมือ
“สาธุ เจ้าป่าเจ้าเขา แม่พระธรณีได้โปรดรับรู้ พวกลูกช้างเดินทางมา เพื่อหาวิธีกำหราบเสี้ยนหนามของแผ่นดิน ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยอำนวยโชคชัย ให้ลูกทางเดินทางไปถึงที่หมายด้วยเถิด”
เมฆบนฟ้าเปิดทางสว่าง แสงอาทิตย์สาดส่องเฉิดฉาย คล้ายจะรับรู้ในคำอธิษฐานของตะโพน
กลางป่าละเมาะ รังสีเดินเท้าสะพายถุงทะเล
ถึงจุดรถองอาจขึ้นเนิน ถึงที่จุดรถองอาจวิ่งอยู่ในป่าที่ธุระกันดาร ถึงจุดรถองอาจยางแตก
รังสีดูร่องรอยของล้อรถ แล้วเดินลงขยุ้มดินตรงนั้นขึ้นมาแล้วขมุบขมิบบริกรรมคาถาบางอย่างก่อนจะโปรยดินนั้นไปในอากาศ เห็นละอองดินนั้นปลิวคว้างไปทางหนึ่ง รังสีแสยะยิ้ม ถึงจุดกระต๊อบบ้านนายเพิ่ม