บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 12 หน้า 6
ระเบียงบ้านแสน เพลิงกำลังยืนรออยู่ ก่อนที่เซ่งเข้ามา “มีอะไรเหรอวะไอ้อินทรีย์”
“ฉันก็แค่อยากคุยกับพี่เท่านั้นเอง”
“ไม่เห็นมีอะไรต้องคุย”
“แต่ฉันไม่สบายใจที่เราต้องมาแตกกัน เพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง พี่ก็รู้คนอย่างฉันถ้าไม่ผิด ไม่มีทางยอมใครทั้งนั้น” เพลิงว่าแล้วล้วงเอาห่อยาเสพติดมาโยนให้เซ่งรับไป เซ่งเห็นของก็ชะงักไปนิดนึง
“ที่ฉันหงุดหงิดใส่พี่ ก็เพราะไอ้นี่แหละ เมื่อคืนมันหาของไม่ได้จริงๆ พี่ก็รู้นี่ว่าฉันต้องใช้ยาพวกนี้”
“แล้วทำไมมึงไม่บอกกูแต่แรก” เซ่งมองซองยา แล้วอารมณ์ขุ่นมัวลดลง เหมือนคล้อยตามคำพูดของเพลิง แต่แล้วจู่ๆ ก็เหวี่ยงแขนชกเพลิงเต็มแรงจนล้มควํ่าไปกองตรงนั้น
“กูเชื่อมึง หมัดนี้...เพื่อยุติความขุ่นข้องระหว่างเรา”
เพลิงเช็ดเลือดที่มุมปากยิ้มๆ “ได้ สำหรับพี่เซ่ง อินทรีย์ยินดีเสมอ” เซ่งแบมือฉุดเพลิงให้ลุกขึ้นมา
“ให้มันได้อย่างนี้สิวะไอ้อินทรีย์ ต่อไปนี้เราจะช่วยกัน เพื่อความยิ่งใหญ่ของนายแสน!”
“เพื่อความยิ่งใหญ่ของราชสีห์!” เซ่งส่งมือให้จับแบบแมน ๆ
ในบ้านตะโพน กัลป์กำลังก้างมุ้ง ตะโพนเห็นกัลป์กางมุ้งไม่ค่อยสะดวก
“ไอ้กัลป์ ลำบากมากก็อย่าทำเลยวะ เหลืออยู่มือเดียวเอ็งถนอมไว้เถอะ”
กัลป์ปล่อยผ้าทิ้ง แล้วนั่งลงมองนาฬิกาที่ผนัง ก่อนจะระบายลมหายใจเซ็งๆ
“อะไรวะ จนป่านนี้เอ็งยังรอคุณอัญชันอีกหรือไง”
“อัญชันไม่เคยผิดนัด ฉันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
“ฮื๊อ จะมีอะไร เค้าอาจจะไม่สะดวกเพราะโดนไอ้แสนจับตา หรืออาจไม่สบายกะทันหัน เอ็งอย่าฟุ้งซ่านไปหน่อยเลยวะ” กัลป์ไม่เถียงแต่ท่าทางยังกังวลอยู่ สักครู่กัลป์ก็ได้ยินเสียงนกขุนทอง กัลป์ยิ้มนึกว่าเป็นอัญชัน
“คนสวยมาแล้ว คนสวยมาแล้ว”
กัลป์รีบเดินไปเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นตะเภาก็หุบยิ้ม ผิดหวัง “พี่กัลป์ นี่ฉันเอง”
“อ้าว นังตะเภานี่หว่า” ตะเภายืนหน้ายิ้มหมองๆอยู่ “ฉันเอาของชอบมาฝากลุง”
“ทำไมมาป่านนี้วะ” กัลป์มองหน้าตะเภาอย่างประหลาดใจ เห็นตะเภาหน้าเศร้า
กลางคืน กองไฟหน้าบ้านตะโพน ตะเภาจัดสำรับลำเลียงออกมาวาง ตะโพนนั่งกินมูมมามด้วยความเอร็ดอร่อย ขณะที่กัลป์นั่งหน้าหมองกินไม่ลง ตะเภาเล่า “ตั้งแต่รองเพชรไม่อยู่ ไอ้แสนก็ออกอาละวาดรังแกชาวบ้านเต็มที่ ยิ่งมีไอ้เซ่งกับนายเพลิงเป็นลูกมือ ก็ยิ่งแล้วใหญ่”