บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 12 หน้า 8
คมแฝกสองข้างไปบนพื้น แรงกวาดของอัคนีก่อให้เกิดคลื่นฝุ่นหมุนวนแผ่ไปโดยรอบ ราวกับพายุทราย ตะโพนกับแสนแทบลืมตาไม่ขึ้น พวกสมุนก็เสียจังหวะไปด้วย อัคนีคำรามในคอ และฉวยโอกาสนั้นทะยานเข้าเล่นงานสมุนของแสนอย่างรวดเร็ว แต่ละคนโดนคมแฝกฟาด หัวแตกเลือดสาด แข้งขาหักล้มกันระนาว อัคนีกลิ้งตัวไปบนพื้นแล้วสะบัดคมแฝกไปรอบตัวราวกับเครื่องจักรสังหาร สมุนแสนคนหนึ่งจ้วงแทงดาบเข้าที่หัวใจของอัคนีแต่ไม่เข้าก็ตกใจ อัคนีคำรามอย่างโกรธแค้น และสะบัดคมแฝกตีสวนกัน สะบั้นดาบจนหักกระเด็นเป็นเสี่ยงๆ
อัคนีพูดกระบวนท่า “คมแฝกหักดาบ”
แสนเห็นฤทธิ์ของอัคนีก็นึกผวาอยู่ในใจไม่น้อย มือของมันกำคมแฝกแน่นด้วยความตึงเครียด จังหวะที่อัคนีกำลังติดพันกับการสู้กับสมุนของแสนที่รายล้อมรอบตัว แสนก็สะบัดคมแฝกโผล่เข้ามาหมายจะเล่นงานทาง ด้านหลัง แต่อัคนีก็ไหวตัวก่อน จึงหันไปทิ่มคมแฝกอัดแสนจนกระดอน สมุนคนอื่นจะช่วยแสน แต่ก็โดนอัคนีฟาดทิ้งออกไปทีละคน แสนถอยร่นหนีไม่เป็นท่า ขณะที่อัคนีสืบเท้าตรงมาหามัน
“ไอ้ศิษย์ทรยศ วันนี้เป็นวันตายของมึง”
แสนหวาดผวา ทันใดนั้นเองก็มีเงาคนวิ่งผ่านม่านฝุ่นตรงมาที่อัคนีอย่างรวดเร็ว มันกระโจนเข้าหาพร้อมกับอาวุธในมือ อัคนีหันไปอย่างตกตะลึง ศัตรูผู้มาใหม่นั้น....ใช้กริชเป็นอาวุธ...กริชลงอาคม....หลังมือของมันมีรอยสักรูปร่างแปลกตา ตะโพนเห็นท่าไม่ดีก็เผลอร้องออกมา “อาจารย์ !!!”
ตะโพนเบิกตาโพลงอย่างนึกสยองกับเหตุการณ์ในอดีต ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอัคนี นอกจากตะโพน
นกพิราบในกรง...เดินง่วนไปมา ไม่ได้รับรู้ว่าเจ้าของคิดอะไรอยู่ ตะโพนเดินไปหยิบที่ส่งจดหมาย
เช้าวันใหม่ ละแวกบ้านตะโพน กรงนกที่ไม่มีนก
ห้องโถงบ้านแสน แสนนั่งจิบเครื่องดื่มอยู่อย่างผ่อนคลาย โดยมีลูกน้องและสิงโตยืนอารักขา ส่วนกระรอกยืนก้มหน้าอย่างเจียมตัว
“เมื่อวานอาการโรคหัวใจของแม่มาลัยกำเริบ กระรอกเลยอยากพาแม่ไปตรวจที่โรงพยาบาล”
“ในตัวจังหวัดงั้นเหรอ”
“จ๊ะ”
แสนยิ้มเหี้ยม “ทำไมฉันต้องอนุญาต ในเมื่อนังมาลัยเป็นแม่ของไอ้กัลป์”
กระรอกอึกอัก “เอ่อ...แต่ว่า...แม่...แม่มาลัยไม่สบายมาก นายแสน...นายแสนสงสารแม่มาลัยด้วยนะจ๊ะ”
กระรอกพนมมือไหว้สั่นๆ คุกเข่าขอร้อง แสนกลับยิ้มขำอาการนั้น “ถ้าอนุญาต...ฉันจะได้อะไรตอบแทน”
กระรอกนํ้าตาหยด...แข็งใจพูด “กระรอกยินดีทำทุกอย่าง ขอแค่นายแสนยอมช่วยแม่ก็พอ”